{"id":783,"date":"2025-03-28T17:48:56","date_gmt":"2025-03-28T17:48:56","guid":{"rendered":"https:\/\/vogelkennis.nl\/?page_id=783"},"modified":"2025-03-28T17:48:56","modified_gmt":"2025-03-28T17:48:56","slug":"zwarte-mamo","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/vogelkennis.nl\/index.php\/uitgestorven\/hawaii\/zwarte-mamo\/","title":{"rendered":"Zwarte Mamo"},"content":{"rendered":"\n

Een vogel die nauw verwant was aan de Hawa\u00ef Mamo leefde ooit op het eiland Molokai. Hij werd daar in juni 1893 ontdekt door R. C. L. Perkins op een hoogte van 1525 meter. Vrijwel alles wat over deze soort bekend is, komt uit de verslagen van Perkins.<\/p>\n\n\n\n

De vogels werden altijd waargenomen in de lage ondergroei. Gevaarlijk genoeg voor een soort die zoveel tijd dicht bij de grond doorbracht, waren de vogels opmerkelijk tam. Perkins vond het eenvoudig om ze van dichtbij te observeren. Hij geloofde dat ze zich uitsluitend met nectar voedden en schreef hierover:<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

“Ik zag drie volwassen mannetjes van deze vogel in een kleine struik, waarbij ze van bloem naar bloem vlogen en slechts enkele seconden per bloem doorbrachten\u2026 Zelfs bloemen die zich niet meer dan een voet boven de grond bevonden, werden zorgvuldig onderzocht. De kruin van hun kop was rijkelijk bedekt met het plakkerige witte of purperachtig witte stuifmeel van de lobelia\u2019s, wat hen een bijzonder uiterlijk gaf\u2026 Wanneer ze rustig zitten en hun veren verzorgen, hebben ze een erg komische uitstraling, omdat ze hun nek ver moeten uitstrekken om met de punt van hun lange snavel de voorste delen van hun lichaam te bereiken.”<\/em><\/p>\n\n\n\n

Na de ontdekking door Perkins werd de soort meerdere keren opnieuw waargenomen, maar de laatste waarneming dateert van juni 1907. De kans dat deze vogel heeft kunnen overleven, is nihil, aangezien het habitat waarin hij leefde vrijwel volledig is vernietigd.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Aan het Gezamenlijk Comit\u00e9, aangesteld door de Royal Society en de British Association for the Advancement of Science om een zo\u00f6logische verkenning van de Sandwich-eilanden uit te voeren, betuig ik mijn oprechte dank voor het voorrecht om in dit werk de opmerkelijke en in veel opzichten zeer interessante nieuwe soort van Drepanis<\/em> (zoals het geslacht nu beperkt is) op te nemen en voor het eerst af te beelden. Deze soort werd ontdekt door hun agent, de heer Robert C. L. Perkins, B.A., van Jesus College in de Universiteit van Oxford, die gefeliciteerd mag worden met deze ornithologische beloning voor zijn zware inspanningen\u2014een beloning die geheel onverwacht was, aangezien het eiland Molokai, waar hij het met volharding vond, reeds zeer recentelijk was doorzocht door een verzamelaar die noch vaardigheid noch ervaring ontbeerde. Ik kan slechts mijn spijt toevoegen aan die welke door de beschrijver van Drepanis funerea<\/em> is geuit, namelijk dat de bescheidenheid van de heer Perkins hem ervan heeft weerhouden zijn ontdekking aan de wetenschappelijke wereld te introduceren.<\/p>\n\n\n\n

“De geslachten zijn uiterlijk gelijk. De heer Perkins meldt dat de neusopeningen en de basis van de snavel tussen de neusgaten geel zijn, vooral bij jonge exemplaren; de iris is \u2018licht geelachtig-bruin\u2019.<\/p>\n\n\n\n

“Het zou gemakkelijk zijn om kenmerken aan te wijzen die, in de ogen van sommige schrijvers, de oprichting van een nieuw geslacht voor deze vogel zouden rechtvaardigen. Op het eerste gezicht suggereert de vorm van zijn snavel natuurlijk het geslacht Hemignathus<\/em>; maar bij nadere inspectie blijkt dat hij in breedte en hoogte aan de basis volledig overeenkomt met Drepanis<\/em>, zoals dit door moderne auteurs is beperkt, en alleen verschilt door zijn overdreven maxilla. Enige ongelijkheid in de lengte van de mandibels wordt echter ook vertoond door D. pacifica<\/em>, en de exemplaren van de nieuwe soort die door de heer Perkins zijn opgestuurd, vertonen hierin aanzienlijke variabiliteit. Verder is hij duidelijk verschillend, doordat zijn bijna dofzwarte verenkleed niet wordt opgelicht door gele veren, hoewel de gele vlek aan de basis van de maxilla in het levende dier ongetwijfeld een opvallend kenmerk moet zijn.”<\/p>\n\n\n\n

Hij voegt eraan toe dat \u201czijn sombere verenkleed en het droevige lot dat de soort waarschijnlijk te wachten staat\u201d hem ertoe hebben gebracht de triviale naam te geven die hij eraan heeft toegekend.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

Sinds het artikel over Drepanis pacifica<\/em> werd geschreven, hebben de verzamelaars van de heer Rothschild een exemplaar op Hawa\u00ef verkregen, wat aantoont dat de soort niet volledig was uitgestorven ten tijde van mijn bezoek. Van deze soort, die iets kleiner is dan D. pacifica<\/em>, heeft de heer Perkins verschillende exemplaren verkregen op Molokai, op een hoogte van ongeveer 1500 meter, in juni 1893. Hij merkt de exemplaren met een lange snavel aan als mannetjes en die met een korte snavel als vrouwtjes.<\/p>\n\n\n\n

Beschrijving<\/strong><\/p>\n\n\n\n

De vogel is glanzend zwart, met uitzondering van de onderzijde van het lichaam, de stuit, de bovenste en onderste staartdekveren, de veren van de tibia en de voorrand van de vleugel, die een intens saffraangele kleur hebben. De grote primaire vleugeldekveren en de onderste vleugeldekveren zijn wit, waarbij de eerste gemarmerd zijn met zwartgrijs en de laatste een gele tint vertonen.<\/p>\n\n\n\n

De slagpennen zijn bruinzwart, met doffe witte uiteinden op de buitenste vlag van de vijf buitenste primaire slagpennen, en op beide vlaggen van de volgende vier, evenals op die van de slagpennen die van de elleboog uitsteken.<\/p>\n\n\n\n

De vier middelste staartveren zijn glanzend zwart, terwijl de overige veren meer of minder bruin zijn en een vlek van dof wit nabij de punt vertonen. Deze vlek is minder uitgesproken op de binnenste veren, maar wordt zeer duidelijk zichtbaar op het buitenste paar staartveren.<\/p>\n\n\n\n

De snavel en poten lijken diepbruin te zijn.<\/p>\n\n\n\n

Afmetingen<\/strong>
De totale lengte bedraagt ongeveer 20 cm<\/strong>.
De vleugel, gemeten vanaf de buiging, is 10,5 cm<\/strong>.
De staart is 6,4 cm<\/strong> lang.
De snavel, gemeten vanaf het voorhoofd langs de culmen, is 4,4 cm<\/strong>, en vanaf de mondhoek in een rechte lijn 3,8 cm<\/strong>.
De tarsus is 3,3 cm<\/strong>.
De middelste teen zonder klauw is 1,4 cm<\/strong>, en de achterteen 1,1 cm<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Een vogel die nauw verwant was aan de Hawa\u00ef Mamo leefde ooit op het eiland Molokai. Hij werd<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":789,"parent":902,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-783","page","type-page","status-publish","has-post-thumbnail","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/vogelkennis.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/783","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/vogelkennis.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/vogelkennis.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vogelkennis.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vogelkennis.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=783"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/vogelkennis.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/783\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":794,"href":"https:\/\/vogelkennis.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/783\/revisions\/794"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vogelkennis.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/902"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vogelkennis.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/789"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/vogelkennis.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=783"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}