Klik hier Genus Fratercula <\/mark><\/summary>\n<\/p>\n\n\n\n
Het genus Fratercula omvat de \u201cechte\u201d papegaaiduikers en vormt binnen de alken (Alcidae) een kleine, opvallend kleurrijke groep. Het silhouet en de tekening sluiten aan bij andere alken, met een overwegend zwart-wit verenkleed en soms wat grijs- of bruintinten, maar de soortgroep valt vooral op door de hoge, zijdelings sterk afgeplatte snavel met felle kleuren in het broedseizoen. In dit genus worden drie soorten onderscheiden. Een verwant genus, Cerorhinca, telt \u00e9\u00e9n soort: de Neushoornalk. Ondanks de naam gaat het om een \u201cpuffin\u201d-achtige soort, maar niet behorend tot Fratercula.
De verspreiding van papegaaiduikers ligt grotendeels rond de Stille Oceaan, terwijl de Atlantische papegaaiduiker de Atlantische regio vertegenwoordigt. Binnen die Atlantische soort worden meerdere ondersoorten onderscheiden, met een duidelijke geografische variatie in formaat: de grootste dieren leven doorgaans in het noorden van het verspreidingsgebied en richting het zuiden neemt de gemiddelde grootte af.
Opvallend binnen de alkenfamilie is dat papegaaiduikers een uitgesproken seizoensverschil in snavelvorm en -kleur tonen. Na het broedseizoen wordt de snavel zichtbaar kleiner doordat de buitenste hoornlaag wordt geruid, waardoor veel van de felle kleuren verdwijnt en een soberder snavel overblijft. Bij de Neushoornalk verdwijnt in die periode ook het kenmerkende \u2018hoorntje\u2019 en blijft een doffer oranje snavel over. De Kuifpapegaaiduiker heeft in het broedseizoen een oranje snavel met een groenige basis, terwijl de Gehoornde papegaaiduiker qua koptekening sterk aan de Atlantische soort kan doen denken, maar met een snavel die meer geel toont met een oranje punt. De Atlantische papegaaiduiker staat bekend om de meest uitgesproken meerkleurige snavel, met oranje en geel en een blauwgrijze basis.<\/div><\/div>\n<\/details>\n\n\n\nPapegaaiduiker<\/h2>\n\n\n\n\n ![\"Vlag](\"http:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/03\/norway-flag-png-large.jpg\")
\n \n \n [LAT]<\/font> Fratercula arctica | \n [UK]<\/font> Atlantic Puffin | \n [FR]<\/font> Macareux moine | \n [DE]<\/font> Papageitaucher | \n [ES]<\/font> Frailecillo atl\u00e1ntico | \n [NL]<\/font> Papegaaiduiker\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/03\/DSC_0527.jpg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/03\/Atlantic_Puffin__swimming.jpg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/03\/DSC_0509.jpg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/03\/Atlantic_Puffin_in_sun.jpg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/03\/Atlantic_Puffin_pair.jpg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/03\/Atlantic_Puffin_stretching.jpg\")
<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\nKlik hier papegaaiduiker details<\/mark><\/summary>\n<\/p>\n\n\n\n
De Atlantische papegaaiduiker (Fratercula arctica) heeft een zeer groot verspreidingsgebied langs de kusten van de noordelijke Atlantische Oceaan en wordt daarom als niet bedreigd (Least Concern) beschouwd, ondanks aanwijzingen voor een afnemende trend die naar verwachting niet snel genoeg is om aan de criteria voor een hogere risicocategorie te voldoen. De soort is beschreven door Linnaeus in 1758.
Buiten het broedseizoen leeft de soort vrijwel volledig op zee en blijft meestal ver uit de kust. In de broedperiode keren vogels terug naar kolonies op rotsige eilanden of veilige klifkusten; zuidelijke kolonies zijn doorgaans bezet van eind maart tot half augustus, noordelijke kolonies van mei tot begin september. Na het uitvliegen trekken jonge vogels zelfstandig naar zee en blijven daar langdurig, vaak tot het moment waarop de eerste bezoeken aan kolonies als niet-broedvogel beginnen. Jonge, nog niet broedrijpe vogels verschijnen meestal pas na enkele jaren weer bij kolonies, vaak vanaf april en later in het seizoen, waarbij veel individuen pas rond het tweede kalenderjaar voor het eerst een kolonie bezoeken. In de winter kan een deel van de populatie ver zuidwaarts uitzwerven, met waarnemingen tot aan New Jersey in het westen en tot aan Marokko in het oosten; trans-Atlantische verplaatsingen door onvolwassen vogels komen eveneens voor.
In broedkleed is het uiterlijk zeer herkenbaar: een opvallend oranje, gele en blauwgrijze snavel met zachte, gekleurde platen en rozetachtige huidstructuren aan de snavelbasis, oranje poten en een contrastrijke zwart-wit tekening met zwarte bovendelen en helder witte onderdelen. Rond de ogen vallen rode ringen en kleine blauwachtige platen op. Mannetjes en vrouwtjes tonen hetzelfde kleed, met gemiddeld iets grotere afmetingen bij mannetjes. Na het broedseizoen verdwijnt een groot deel van de opvallende snavel- en gezichtsplaten door rui, waardoor het winteruiterlijk veel soberder wordt en de kop donkerder oogt, vooral rond het oog. Onvolwassen vogels lijken vaak op wintervogels, maar met een kleinere en puntigere snavel; in die fase kan verwarring ontstaan met zeekoetenachtige soorten.
Kolonies liggen bij voorkeur op kleine, ruige eilanden zonder landroofdieren, zoals nertsen en vossen. Waar op het vasteland wordt gebroed, ligt de nadruk op kliffen en moeilijk bereikbare plekken. Kolonies kunnen vari\u00ebren van duizenden tot soms honderdduizenden broedparen. Grote concentraties bevinden zich rond onder meer IJsland, Noorwegen, de Faer\u00f6er, de Britse Eilanden en oostelijk Canada. In de winter verspreidt de soort zich doorgaans over de open Noord-Atlantische Oceaan, vaak ver van land, met waarnemingen tot nabij de rand van pakijs in het noorden en tot ver zuidelijk in zowel het westen als het oosten.
Het leefgebied is dat van een echte zeevogel: het grootste deel van het jaar bestaat uit zwemmen, duiken en foerageren op zee, met slechts enkele maanden landbezoek voor de voortplanting. Een vaste partnerrelatie en trouw aan dezelfde nestplaats komen veel voor, waarbij burrows of nestholtes herhaaldelijk worden gebruikt. In de kolonieperiode kan intensief territoriaal gedrag zichtbaar zijn rond nestplaatsen, vari\u00ebrend van dreighoudingen tot gevechten. Boven zee bij kolonies treden soms grote, cirkelende groepen op, een gedrag dat vaak wordt gezien als een manier om predatoren te verwarren en predatierisico te verkleinen.
Het voedsel bestaat vooral uit kleine mariene dieren, met een sterke nadruk op vis zoals lodde en zandspiering. Daarnaast worden, afhankelijk van beschikbaarheid, ook andere vissen, kreeftachtigen, inktvissen en mariene wormen gegeten. Foerageren gebeurt door vanaf het wateroppervlak kop voorover te duiken en onder water actief achter prooi aan te gaan. Tijdens de jongenfase wordt vis dwars in de snavel naar de nestplaats gedragen; de speciale bouw van de snavel en de naar achteren gerichte stekels in de mond maken het mogelijk meerdere vissen tegelijk vast te houden.
Broeden begint meestal pas na vier tot vijf jaar. Nestplaatsen bestaan vaak uit gangen in grashellingen (ongeveer 50 tot 200 cm lang) die met snavel en klauwen worden uitgegraven. In gebieden met weinig bodem kunnen spleten onder rotsblokken of richels en klifkieren als alternatief dienen. De nestkamer aan het einde van de gang wordt vaak met gras, twijgen en veren bekleed. Balts vindt veelal op het water plaats, met opvallend \u201csnavelklapperen\u201d waarbij twee vogels tegenover elkaar de snavels herhaaldelijk tegen elkaar tikken. Per broedsel wordt doorgaans \u00e9\u00e9n ei gelegd. Beide oudervogels wisselen de broedzorg af; de broedduur bedraagt ongeveer zes weken. Het jong groeit in de beschutting van de nestgang op en wordt vooral gevoerd met aangevoerde vis. Uitvliegen gebeurt vaak rond de 40 dagen, maar bij voedselschaarste kan dit aanzienlijk langer duren. Broedsucces varieert per jaar en per kolonie en hangt sterk samen met voedselaanbod.<\/div><\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Het genus Fratercula omvat de \u201cechte\u201d papegaaiduikers en vormt binnen de alken (Alcidae) een kleine, opvallend kleurrijke groep. Het silhouet en de tekening sluiten aan bij andere alken, met een overwegend zwart-wit verenkleed en soms wat grijs- of bruintinten, maar de soortgroep valt vooral op door de hoge, zijdelings sterk afgeplatte snavel met felle kleuren in het broedseizoen. In dit genus worden drie soorten onderscheiden. Een verwant genus, Cerorhinca, telt \u00e9\u00e9n soort: de Neushoornalk. Ondanks de naam gaat het om een \u201cpuffin\u201d-achtige soort, maar niet behorend tot Fratercula.
De verspreiding van papegaaiduikers ligt grotendeels rond de Stille Oceaan, terwijl de Atlantische papegaaiduiker de Atlantische regio vertegenwoordigt. Binnen die Atlantische soort worden meerdere ondersoorten onderscheiden, met een duidelijke geografische variatie in formaat: de grootste dieren leven doorgaans in het noorden van het verspreidingsgebied en richting het zuiden neemt de gemiddelde grootte af.
Opvallend binnen de alkenfamilie is dat papegaaiduikers een uitgesproken seizoensverschil in snavelvorm en -kleur tonen. Na het broedseizoen wordt de snavel zichtbaar kleiner doordat de buitenste hoornlaag wordt geruid, waardoor veel van de felle kleuren verdwijnt en een soberder snavel overblijft. Bij de Neushoornalk verdwijnt in die periode ook het kenmerkende \u2018hoorntje\u2019 en blijft een doffer oranje snavel over. De Kuifpapegaaiduiker heeft in het broedseizoen een oranje snavel met een groenige basis, terwijl de Gehoornde papegaaiduiker qua koptekening sterk aan de Atlantische soort kan doen denken, maar met een snavel die meer geel toont met een oranje punt. De Atlantische papegaaiduiker staat bekend om de meest uitgesproken meerkleurige snavel, met oranje en geel en een blauwgrijze basis.<\/div><\/div>\n<\/details>\n\n\n\nPapegaaiduiker<\/h2>\n\n\n\n
De verspreiding van papegaaiduikers ligt grotendeels rond de Stille Oceaan, terwijl de Atlantische papegaaiduiker de Atlantische regio vertegenwoordigt. Binnen die Atlantische soort worden meerdere ondersoorten onderscheiden, met een duidelijke geografische variatie in formaat: de grootste dieren leven doorgaans in het noorden van het verspreidingsgebied en richting het zuiden neemt de gemiddelde grootte af.
Opvallend binnen de alkenfamilie is dat papegaaiduikers een uitgesproken seizoensverschil in snavelvorm en -kleur tonen. Na het broedseizoen wordt de snavel zichtbaar kleiner doordat de buitenste hoornlaag wordt geruid, waardoor veel van de felle kleuren verdwijnt en een soberder snavel overblijft. Bij de Neushoornalk verdwijnt in die periode ook het kenmerkende \u2018hoorntje\u2019 en blijft een doffer oranje snavel over. De Kuifpapegaaiduiker heeft in het broedseizoen een oranje snavel met een groenige basis, terwijl de Gehoornde papegaaiduiker qua koptekening sterk aan de Atlantische soort kan doen denken, maar met een snavel die meer geel toont met een oranje punt. De Atlantische papegaaiduiker staat bekend om de meest uitgesproken meerkleurige snavel, met oranje en geel en een blauwgrijze basis.<\/div><\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Papegaaiduiker<\/h2>\n\n\n\n\n \n \n \n [LAT]<\/font> Fratercula arctica | \n [UK]<\/font> Atlantic Puffin | \n [FR]<\/font> Macareux moine | \n [DE]<\/font> Papageitaucher | \n [ES]<\/font> Frailecillo atl\u00e1ntico | \n [NL]<\/font> Papegaaiduiker\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\nKlik hier papegaaiduiker details<\/mark><\/summary>\n<\/p>\n\n\n\n
De Atlantische papegaaiduiker (Fratercula arctica) heeft een zeer groot verspreidingsgebied langs de kusten van de noordelijke Atlantische Oceaan en wordt daarom als niet bedreigd (Least Concern) beschouwd, ondanks aanwijzingen voor een afnemende trend die naar verwachting niet snel genoeg is om aan de criteria voor een hogere risicocategorie te voldoen. De soort is beschreven door Linnaeus in 1758.
Buiten het broedseizoen leeft de soort vrijwel volledig op zee en blijft meestal ver uit de kust. In de broedperiode keren vogels terug naar kolonies op rotsige eilanden of veilige klifkusten; zuidelijke kolonies zijn doorgaans bezet van eind maart tot half augustus, noordelijke kolonies van mei tot begin september. Na het uitvliegen trekken jonge vogels zelfstandig naar zee en blijven daar langdurig, vaak tot het moment waarop de eerste bezoeken aan kolonies als niet-broedvogel beginnen. Jonge, nog niet broedrijpe vogels verschijnen meestal pas na enkele jaren weer bij kolonies, vaak vanaf april en later in het seizoen, waarbij veel individuen pas rond het tweede kalenderjaar voor het eerst een kolonie bezoeken. In de winter kan een deel van de populatie ver zuidwaarts uitzwerven, met waarnemingen tot aan New Jersey in het westen en tot aan Marokko in het oosten; trans-Atlantische verplaatsingen door onvolwassen vogels komen eveneens voor.
In broedkleed is het uiterlijk zeer herkenbaar: een opvallend oranje, gele en blauwgrijze snavel met zachte, gekleurde platen en rozetachtige huidstructuren aan de snavelbasis, oranje poten en een contrastrijke zwart-wit tekening met zwarte bovendelen en helder witte onderdelen. Rond de ogen vallen rode ringen en kleine blauwachtige platen op. Mannetjes en vrouwtjes tonen hetzelfde kleed, met gemiddeld iets grotere afmetingen bij mannetjes. Na het broedseizoen verdwijnt een groot deel van de opvallende snavel- en gezichtsplaten door rui, waardoor het winteruiterlijk veel soberder wordt en de kop donkerder oogt, vooral rond het oog. Onvolwassen vogels lijken vaak op wintervogels, maar met een kleinere en puntigere snavel; in die fase kan verwarring ontstaan met zeekoetenachtige soorten.
Kolonies liggen bij voorkeur op kleine, ruige eilanden zonder landroofdieren, zoals nertsen en vossen. Waar op het vasteland wordt gebroed, ligt de nadruk op kliffen en moeilijk bereikbare plekken. Kolonies kunnen vari\u00ebren van duizenden tot soms honderdduizenden broedparen. Grote concentraties bevinden zich rond onder meer IJsland, Noorwegen, de Faer\u00f6er, de Britse Eilanden en oostelijk Canada. In de winter verspreidt de soort zich doorgaans over de open Noord-Atlantische Oceaan, vaak ver van land, met waarnemingen tot nabij de rand van pakijs in het noorden en tot ver zuidelijk in zowel het westen als het oosten.
Het leefgebied is dat van een echte zeevogel: het grootste deel van het jaar bestaat uit zwemmen, duiken en foerageren op zee, met slechts enkele maanden landbezoek voor de voortplanting. Een vaste partnerrelatie en trouw aan dezelfde nestplaats komen veel voor, waarbij burrows of nestholtes herhaaldelijk worden gebruikt. In de kolonieperiode kan intensief territoriaal gedrag zichtbaar zijn rond nestplaatsen, vari\u00ebrend van dreighoudingen tot gevechten. Boven zee bij kolonies treden soms grote, cirkelende groepen op, een gedrag dat vaak wordt gezien als een manier om predatoren te verwarren en predatierisico te verkleinen.
Het voedsel bestaat vooral uit kleine mariene dieren, met een sterke nadruk op vis zoals lodde en zandspiering. Daarnaast worden, afhankelijk van beschikbaarheid, ook andere vissen, kreeftachtigen, inktvissen en mariene wormen gegeten. Foerageren gebeurt door vanaf het wateroppervlak kop voorover te duiken en onder water actief achter prooi aan te gaan. Tijdens de jongenfase wordt vis dwars in de snavel naar de nestplaats gedragen; de speciale bouw van de snavel en de naar achteren gerichte stekels in de mond maken het mogelijk meerdere vissen tegelijk vast te houden.
Broeden begint meestal pas na vier tot vijf jaar. Nestplaatsen bestaan vaak uit gangen in grashellingen (ongeveer 50 tot 200 cm lang) die met snavel en klauwen worden uitgegraven. In gebieden met weinig bodem kunnen spleten onder rotsblokken of richels en klifkieren als alternatief dienen. De nestkamer aan het einde van de gang wordt vaak met gras, twijgen en veren bekleed. Balts vindt veelal op het water plaats, met opvallend \u201csnavelklapperen\u201d waarbij twee vogels tegenover elkaar de snavels herhaaldelijk tegen elkaar tikken. Per broedsel wordt doorgaans \u00e9\u00e9n ei gelegd. Beide oudervogels wisselen de broedzorg af; de broedduur bedraagt ongeveer zes weken. Het jong groeit in de beschutting van de nestgang op en wordt vooral gevoerd met aangevoerde vis. Uitvliegen gebeurt vaak rond de 40 dagen, maar bij voedselschaarste kan dit aanzienlijk langer duren. Broedsucces varieert per jaar en per kolonie en hangt sterk samen met voedselaanbod.<\/div><\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
\n \n \n [LAT]<\/font> Fratercula arctica | \n [UK]<\/font> Atlantic Puffin | \n [FR]<\/font> Macareux moine | \n [DE]<\/font> Papageitaucher | \n [ES]<\/font> Frailecillo atl\u00e1ntico | \n [NL]<\/font> Papegaaiduiker\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\nKlik hier papegaaiduiker details<\/mark><\/summary>\n
\n\n\n\n
<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\nKlik hier papegaaiduiker details<\/mark><\/summary>\n<\/p>\n\n\n\n
De Atlantische papegaaiduiker (Fratercula arctica) heeft een zeer groot verspreidingsgebied langs de kusten van de noordelijke Atlantische Oceaan en wordt daarom als niet bedreigd (Least Concern) beschouwd, ondanks aanwijzingen voor een afnemende trend die naar verwachting niet snel genoeg is om aan de criteria voor een hogere risicocategorie te voldoen. De soort is beschreven door Linnaeus in 1758.
Buiten het broedseizoen leeft de soort vrijwel volledig op zee en blijft meestal ver uit de kust. In de broedperiode keren vogels terug naar kolonies op rotsige eilanden of veilige klifkusten; zuidelijke kolonies zijn doorgaans bezet van eind maart tot half augustus, noordelijke kolonies van mei tot begin september. Na het uitvliegen trekken jonge vogels zelfstandig naar zee en blijven daar langdurig, vaak tot het moment waarop de eerste bezoeken aan kolonies als niet-broedvogel beginnen. Jonge, nog niet broedrijpe vogels verschijnen meestal pas na enkele jaren weer bij kolonies, vaak vanaf april en later in het seizoen, waarbij veel individuen pas rond het tweede kalenderjaar voor het eerst een kolonie bezoeken. In de winter kan een deel van de populatie ver zuidwaarts uitzwerven, met waarnemingen tot aan New Jersey in het westen en tot aan Marokko in het oosten; trans-Atlantische verplaatsingen door onvolwassen vogels komen eveneens voor.
In broedkleed is het uiterlijk zeer herkenbaar: een opvallend oranje, gele en blauwgrijze snavel met zachte, gekleurde platen en rozetachtige huidstructuren aan de snavelbasis, oranje poten en een contrastrijke zwart-wit tekening met zwarte bovendelen en helder witte onderdelen. Rond de ogen vallen rode ringen en kleine blauwachtige platen op. Mannetjes en vrouwtjes tonen hetzelfde kleed, met gemiddeld iets grotere afmetingen bij mannetjes. Na het broedseizoen verdwijnt een groot deel van de opvallende snavel- en gezichtsplaten door rui, waardoor het winteruiterlijk veel soberder wordt en de kop donkerder oogt, vooral rond het oog. Onvolwassen vogels lijken vaak op wintervogels, maar met een kleinere en puntigere snavel; in die fase kan verwarring ontstaan met zeekoetenachtige soorten.
Kolonies liggen bij voorkeur op kleine, ruige eilanden zonder landroofdieren, zoals nertsen en vossen. Waar op het vasteland wordt gebroed, ligt de nadruk op kliffen en moeilijk bereikbare plekken. Kolonies kunnen vari\u00ebren van duizenden tot soms honderdduizenden broedparen. Grote concentraties bevinden zich rond onder meer IJsland, Noorwegen, de Faer\u00f6er, de Britse Eilanden en oostelijk Canada. In de winter verspreidt de soort zich doorgaans over de open Noord-Atlantische Oceaan, vaak ver van land, met waarnemingen tot nabij de rand van pakijs in het noorden en tot ver zuidelijk in zowel het westen als het oosten.
Het leefgebied is dat van een echte zeevogel: het grootste deel van het jaar bestaat uit zwemmen, duiken en foerageren op zee, met slechts enkele maanden landbezoek voor de voortplanting. Een vaste partnerrelatie en trouw aan dezelfde nestplaats komen veel voor, waarbij burrows of nestholtes herhaaldelijk worden gebruikt. In de kolonieperiode kan intensief territoriaal gedrag zichtbaar zijn rond nestplaatsen, vari\u00ebrend van dreighoudingen tot gevechten. Boven zee bij kolonies treden soms grote, cirkelende groepen op, een gedrag dat vaak wordt gezien als een manier om predatoren te verwarren en predatierisico te verkleinen.
Het voedsel bestaat vooral uit kleine mariene dieren, met een sterke nadruk op vis zoals lodde en zandspiering. Daarnaast worden, afhankelijk van beschikbaarheid, ook andere vissen, kreeftachtigen, inktvissen en mariene wormen gegeten. Foerageren gebeurt door vanaf het wateroppervlak kop voorover te duiken en onder water actief achter prooi aan te gaan. Tijdens de jongenfase wordt vis dwars in de snavel naar de nestplaats gedragen; de speciale bouw van de snavel en de naar achteren gerichte stekels in de mond maken het mogelijk meerdere vissen tegelijk vast te houden.
Broeden begint meestal pas na vier tot vijf jaar. Nestplaatsen bestaan vaak uit gangen in grashellingen (ongeveer 50 tot 200 cm lang) die met snavel en klauwen worden uitgegraven. In gebieden met weinig bodem kunnen spleten onder rotsblokken of richels en klifkieren als alternatief dienen. De nestkamer aan het einde van de gang wordt vaak met gras, twijgen en veren bekleed. Balts vindt veelal op het water plaats, met opvallend \u201csnavelklapperen\u201d waarbij twee vogels tegenover elkaar de snavels herhaaldelijk tegen elkaar tikken. Per broedsel wordt doorgaans \u00e9\u00e9n ei gelegd. Beide oudervogels wisselen de broedzorg af; de broedduur bedraagt ongeveer zes weken. Het jong groeit in de beschutting van de nestgang op en wordt vooral gevoerd met aangevoerde vis. Uitvliegen gebeurt vaak rond de 40 dagen, maar bij voedselschaarste kan dit aanzienlijk langer duren. Broedsucces varieert per jaar en per kolonie en hangt sterk samen met voedselaanbod.<\/div><\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
De Atlantische papegaaiduiker (Fratercula arctica) heeft een zeer groot verspreidingsgebied langs de kusten van de noordelijke Atlantische Oceaan en wordt daarom als niet bedreigd (Least Concern) beschouwd, ondanks aanwijzingen voor een afnemende trend die naar verwachting niet snel genoeg is om aan de criteria voor een hogere risicocategorie te voldoen. De soort is beschreven door Linnaeus in 1758.
Buiten het broedseizoen leeft de soort vrijwel volledig op zee en blijft meestal ver uit de kust. In de broedperiode keren vogels terug naar kolonies op rotsige eilanden of veilige klifkusten; zuidelijke kolonies zijn doorgaans bezet van eind maart tot half augustus, noordelijke kolonies van mei tot begin september. Na het uitvliegen trekken jonge vogels zelfstandig naar zee en blijven daar langdurig, vaak tot het moment waarop de eerste bezoeken aan kolonies als niet-broedvogel beginnen. Jonge, nog niet broedrijpe vogels verschijnen meestal pas na enkele jaren weer bij kolonies, vaak vanaf april en later in het seizoen, waarbij veel individuen pas rond het tweede kalenderjaar voor het eerst een kolonie bezoeken. In de winter kan een deel van de populatie ver zuidwaarts uitzwerven, met waarnemingen tot aan New Jersey in het westen en tot aan Marokko in het oosten; trans-Atlantische verplaatsingen door onvolwassen vogels komen eveneens voor.
In broedkleed is het uiterlijk zeer herkenbaar: een opvallend oranje, gele en blauwgrijze snavel met zachte, gekleurde platen en rozetachtige huidstructuren aan de snavelbasis, oranje poten en een contrastrijke zwart-wit tekening met zwarte bovendelen en helder witte onderdelen. Rond de ogen vallen rode ringen en kleine blauwachtige platen op. Mannetjes en vrouwtjes tonen hetzelfde kleed, met gemiddeld iets grotere afmetingen bij mannetjes. Na het broedseizoen verdwijnt een groot deel van de opvallende snavel- en gezichtsplaten door rui, waardoor het winteruiterlijk veel soberder wordt en de kop donkerder oogt, vooral rond het oog. Onvolwassen vogels lijken vaak op wintervogels, maar met een kleinere en puntigere snavel; in die fase kan verwarring ontstaan met zeekoetenachtige soorten.
Kolonies liggen bij voorkeur op kleine, ruige eilanden zonder landroofdieren, zoals nertsen en vossen. Waar op het vasteland wordt gebroed, ligt de nadruk op kliffen en moeilijk bereikbare plekken. Kolonies kunnen vari\u00ebren van duizenden tot soms honderdduizenden broedparen. Grote concentraties bevinden zich rond onder meer IJsland, Noorwegen, de Faer\u00f6er, de Britse Eilanden en oostelijk Canada. In de winter verspreidt de soort zich doorgaans over de open Noord-Atlantische Oceaan, vaak ver van land, met waarnemingen tot nabij de rand van pakijs in het noorden en tot ver zuidelijk in zowel het westen als het oosten.
Het leefgebied is dat van een echte zeevogel: het grootste deel van het jaar bestaat uit zwemmen, duiken en foerageren op zee, met slechts enkele maanden landbezoek voor de voortplanting. Een vaste partnerrelatie en trouw aan dezelfde nestplaats komen veel voor, waarbij burrows of nestholtes herhaaldelijk worden gebruikt. In de kolonieperiode kan intensief territoriaal gedrag zichtbaar zijn rond nestplaatsen, vari\u00ebrend van dreighoudingen tot gevechten. Boven zee bij kolonies treden soms grote, cirkelende groepen op, een gedrag dat vaak wordt gezien als een manier om predatoren te verwarren en predatierisico te verkleinen.
Het voedsel bestaat vooral uit kleine mariene dieren, met een sterke nadruk op vis zoals lodde en zandspiering. Daarnaast worden, afhankelijk van beschikbaarheid, ook andere vissen, kreeftachtigen, inktvissen en mariene wormen gegeten. Foerageren gebeurt door vanaf het wateroppervlak kop voorover te duiken en onder water actief achter prooi aan te gaan. Tijdens de jongenfase wordt vis dwars in de snavel naar de nestplaats gedragen; de speciale bouw van de snavel en de naar achteren gerichte stekels in de mond maken het mogelijk meerdere vissen tegelijk vast te houden.
Broeden begint meestal pas na vier tot vijf jaar. Nestplaatsen bestaan vaak uit gangen in grashellingen (ongeveer 50 tot 200 cm lang) die met snavel en klauwen worden uitgegraven. In gebieden met weinig bodem kunnen spleten onder rotsblokken of richels en klifkieren als alternatief dienen. De nestkamer aan het einde van de gang wordt vaak met gras, twijgen en veren bekleed. Balts vindt veelal op het water plaats, met opvallend \u201csnavelklapperen\u201d waarbij twee vogels tegenover elkaar de snavels herhaaldelijk tegen elkaar tikken. Per broedsel wordt doorgaans \u00e9\u00e9n ei gelegd. Beide oudervogels wisselen de broedzorg af; de broedduur bedraagt ongeveer zes weken. Het jong groeit in de beschutting van de nestgang op en wordt vooral gevoerd met aangevoerde vis. Uitvliegen gebeurt vaak rond de 40 dagen, maar bij voedselschaarste kan dit aanzienlijk langer duren. Broedsucces varieert per jaar en per kolonie en hangt sterk samen met voedselaanbod.<\/div><\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Buiten het broedseizoen leeft de soort vrijwel volledig op zee en blijft meestal ver uit de kust. In de broedperiode keren vogels terug naar kolonies op rotsige eilanden of veilige klifkusten; zuidelijke kolonies zijn doorgaans bezet van eind maart tot half augustus, noordelijke kolonies van mei tot begin september. Na het uitvliegen trekken jonge vogels zelfstandig naar zee en blijven daar langdurig, vaak tot het moment waarop de eerste bezoeken aan kolonies als niet-broedvogel beginnen. Jonge, nog niet broedrijpe vogels verschijnen meestal pas na enkele jaren weer bij kolonies, vaak vanaf april en later in het seizoen, waarbij veel individuen pas rond het tweede kalenderjaar voor het eerst een kolonie bezoeken. In de winter kan een deel van de populatie ver zuidwaarts uitzwerven, met waarnemingen tot aan New Jersey in het westen en tot aan Marokko in het oosten; trans-Atlantische verplaatsingen door onvolwassen vogels komen eveneens voor.
In broedkleed is het uiterlijk zeer herkenbaar: een opvallend oranje, gele en blauwgrijze snavel met zachte, gekleurde platen en rozetachtige huidstructuren aan de snavelbasis, oranje poten en een contrastrijke zwart-wit tekening met zwarte bovendelen en helder witte onderdelen. Rond de ogen vallen rode ringen en kleine blauwachtige platen op. Mannetjes en vrouwtjes tonen hetzelfde kleed, met gemiddeld iets grotere afmetingen bij mannetjes. Na het broedseizoen verdwijnt een groot deel van de opvallende snavel- en gezichtsplaten door rui, waardoor het winteruiterlijk veel soberder wordt en de kop donkerder oogt, vooral rond het oog. Onvolwassen vogels lijken vaak op wintervogels, maar met een kleinere en puntigere snavel; in die fase kan verwarring ontstaan met zeekoetenachtige soorten.
Kolonies liggen bij voorkeur op kleine, ruige eilanden zonder landroofdieren, zoals nertsen en vossen. Waar op het vasteland wordt gebroed, ligt de nadruk op kliffen en moeilijk bereikbare plekken. Kolonies kunnen vari\u00ebren van duizenden tot soms honderdduizenden broedparen. Grote concentraties bevinden zich rond onder meer IJsland, Noorwegen, de Faer\u00f6er, de Britse Eilanden en oostelijk Canada. In de winter verspreidt de soort zich doorgaans over de open Noord-Atlantische Oceaan, vaak ver van land, met waarnemingen tot nabij de rand van pakijs in het noorden en tot ver zuidelijk in zowel het westen als het oosten.
Het leefgebied is dat van een echte zeevogel: het grootste deel van het jaar bestaat uit zwemmen, duiken en foerageren op zee, met slechts enkele maanden landbezoek voor de voortplanting. Een vaste partnerrelatie en trouw aan dezelfde nestplaats komen veel voor, waarbij burrows of nestholtes herhaaldelijk worden gebruikt. In de kolonieperiode kan intensief territoriaal gedrag zichtbaar zijn rond nestplaatsen, vari\u00ebrend van dreighoudingen tot gevechten. Boven zee bij kolonies treden soms grote, cirkelende groepen op, een gedrag dat vaak wordt gezien als een manier om predatoren te verwarren en predatierisico te verkleinen.
Het voedsel bestaat vooral uit kleine mariene dieren, met een sterke nadruk op vis zoals lodde en zandspiering. Daarnaast worden, afhankelijk van beschikbaarheid, ook andere vissen, kreeftachtigen, inktvissen en mariene wormen gegeten. Foerageren gebeurt door vanaf het wateroppervlak kop voorover te duiken en onder water actief achter prooi aan te gaan. Tijdens de jongenfase wordt vis dwars in de snavel naar de nestplaats gedragen; de speciale bouw van de snavel en de naar achteren gerichte stekels in de mond maken het mogelijk meerdere vissen tegelijk vast te houden.
Broeden begint meestal pas na vier tot vijf jaar. Nestplaatsen bestaan vaak uit gangen in grashellingen (ongeveer 50 tot 200 cm lang) die met snavel en klauwen worden uitgegraven. In gebieden met weinig bodem kunnen spleten onder rotsblokken of richels en klifkieren als alternatief dienen. De nestkamer aan het einde van de gang wordt vaak met gras, twijgen en veren bekleed. Balts vindt veelal op het water plaats, met opvallend \u201csnavelklapperen\u201d waarbij twee vogels tegenover elkaar de snavels herhaaldelijk tegen elkaar tikken. Per broedsel wordt doorgaans \u00e9\u00e9n ei gelegd. Beide oudervogels wisselen de broedzorg af; de broedduur bedraagt ongeveer zes weken. Het jong groeit in de beschutting van de nestgang op en wordt vooral gevoerd met aangevoerde vis. Uitvliegen gebeurt vaak rond de 40 dagen, maar bij voedselschaarste kan dit aanzienlijk langer duren. Broedsucces varieert per jaar en per kolonie en hangt sterk samen met voedselaanbod.<\/div><\/div>\n<\/details>\n\n\n\n