Genus Anhinga<\/mark><\/code><\/summary>\n<\/p>\n\n\n\n
Het genus Anhinga omvat de slangenhalsvogels of slangenhalzen uit de familie Anhingidae. Binnen dit genus worden tegenwoordig doorgaans vier levende soorten onderscheiden. Het gaat om watervogels met een lang, slank lichaam, een zeer lange hals en een rechte, scherpe snavel. Door die bouw zijn soorten van Anhinga direct herkenbaar.
Soorten van Anhinga komen vooral voor in tropische en subtropische delen van Amerika, Afrika, Azi\u00eb en Australi\u00eb. Ze leven in ondiepe meren, moerassen, rivierarmen, lagunes, mangroven en andere rustige waterrijke gebieden. Wanneer deze vogels zwemmen, blijft vaak alleen de lange hals boven water zichtbaar, waardoor ze sterk aan een slang doen denken. Aan dat typische silhouet danken ze ook hun bekende naam.
Het voedsel bestaat vooral uit vis, aangevuld met amfibie\u00ebn en andere kleine waterdieren. De prooi wordt onder water achtervolgd en met de scherpe snavel gespietst of gegrepen. In tegenstelling tot veel andere watervogels is het verenkleed minder waterafstotend, waardoor soorten van Anhinga na het duiken vaak met uitgespreide vleugels zitten om te drogen. Die houding is zeer kenmerkend voor het genus.
Voor het broeden worden meestal nesten van takken gebouwd in bomen, struiken of rietvegetatie boven of vlak bij het water. Beide oudervogels nemen doorgaans deel aan het broeden en het verzorgen van de jongen. Het genus Anhinga vormt daarmee een herkenbare groep van gespecialiseerde visetende watervogels die sterk verbonden zijn met warme, rustige en voedselrijke watergebieden.<\/div>\n\n<\/details>\n\n\n\nAmerikaanse slangenhalsvogel<\/h2>\n\n\n\n\n ![\"Vlag](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/03\/united-states-of-america-flag-png-large.jpg\" "\\"Verenigde")
\n \n \n [LAT]<\/span> Anhinga anhinga<\/i> |\n [UK]<\/span> American Anhinga |\n [FR]<\/span> Anhinga d’Am\u00e9rique |\n [DE]<\/span> Amerikanischer Schlangenhalsvogel |\n [ES]<\/span> Aninga americana |\n [NL]<\/span> Amerikaanse anhinga\n <\/span>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/03\/DSCN5502-1024x839.jpeg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/03\/DSCN5504-1004x1024.jpeg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/03\/DSCN5521-968x1024.jpeg\")
<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\nDetails Amerikaanse slangenhalsvogel <\/code><\/mark><\/summary>\nDe Amerikaanse slangenhalsvogel heeft status LC (Least Concern). Door het grote verspreidingsgebied in Noord-, Midden- en Zuid-Amerika en het gebruik van uiteenlopende zoetwatergebieden wordt de soort wereldwijd niet als bedreigd beschouwd. Lokaal kan achteruitgang optreden door verlies van wetlands, verstoring van broedkolonies, watervervuiling, verstrikking in vislijnen en aantasting van rustige oevervegetatie.
De soort komt voor van het zuidoosten van de Verenigde Staten via Mexico, Midden-Amerika en het Caribisch gebied tot in grote delen van Zuid-Amerika. In warmere gebieden is de Amerikaanse slangenhalsvogel meestal standvogel, terwijl populaties aan de noordrand van het verspreidingsgebied deels seizoensgebonden verplaatsingen maken. De soort is sterk gebonden aan waterrijke gebieden met voldoende vis, rustige oevers en bomen of struiken om te rusten en te broeden.
Een Amerikaanse slangenhalsvogel is een grote, slanke watervogel met een zeer lange hals, spitse dolkachtige snavel, lange staart en donkere lichaamskleur. Tijdens het zwemmen ligt het lichaam vaak laag in het water, terwijl alleen de lange hals boven het oppervlak uitsteekt; dit geeft de soort de bekende \u201cslangenhals\u201d-indruk. Het mannetje is overwegend donker met lichte tekening op vleugels en schouders, terwijl het vrouwtje en jonge vogels een lichtere, bruinige kop, hals en borst hebben. In vlucht vallen de lange hals, brede vleugels en lange staart op. Na het duiken zit de vogel vaak met uitgespreide vleugels te drogen op een tak, paal of oever.
Voorkomen is sterk verbonden met zoet en brak water in warme streken. De soort gebruikt meren, moerassen, rivieren, langzaam stromende waterlopen, mangroven, lagunes, vijvers, kanalen, overstroomde bossen en rustige baaien. Belangrijk zijn helder of visrijk water, oevervegetatie, takken of bomen boven het water en rustige plekken om te rusten. De Amerikaanse slangenhalsvogel jaagt meestal in ondiep tot matig diep water en vermijdt doorgaans snel stromend water zonder beschutting of geschikte rustplaatsen.
Het menu bestaat vooral uit vis, aangevuld met kikkers, salamanders, kleine slangen, waterinsecten, kreeftachtigen en andere kleine waterdieren. De soort jaagt zwemmend en duikend, waarbij de poten onder water krachtige stuwbewegingen maken. Prooi wordt vaak onder water met een snelle stoot van de spitse snavel gespietst of gegrepen. Daarna komt de vogel boven, schudt of werpt de prooi los van de snavel en slikt deze meestal met de kop eerst door. Door het relatief nat wordende verenkleed kan de soort goed onder water manoeuvreren, maar moet daarna vaak langdurig de vleugels drogen.
Paarsvorming is monogaam gedurende het broedseizoen en de soort broedt vaak in losse kolonies, soms samen met reigers, ibissen, aalscholvers en andere watervogels. De broedtijd verschilt per regio en hangt samen met waterstand en voedselbeschikbaarheid. Het nest is een platform van takken, meestal gebouwd in een boom, struik of mangrove boven of dicht bij water. De nestkom wordt bekleed met bladeren, riet of ander plantaardig materiaal. Gewoonlijk worden 2\u20135 eieren gelegd. Beide oudervogels broeden en voeren de jongen met opgebraakte vis en andere waterdieren. De jongen blijven aanvankelijk in het nest en klimmen later in de nestboom rond voordat ze goed kunnen vliegen. Belangrijke lokale bedreigingen zijn verstoring van kolonies, kap van oeverbomen, vervuiling van water, vislijnresten, recreatiedruk en aantasting van moeras- en mangrovegebieden.<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Het genus Anhinga omvat de slangenhalsvogels of slangenhalzen uit de familie Anhingidae. Binnen dit genus worden tegenwoordig doorgaans vier levende soorten onderscheiden. Het gaat om watervogels met een lang, slank lichaam, een zeer lange hals en een rechte, scherpe snavel. Door die bouw zijn soorten van Anhinga direct herkenbaar.
Soorten van Anhinga komen vooral voor in tropische en subtropische delen van Amerika, Afrika, Azi\u00eb en Australi\u00eb. Ze leven in ondiepe meren, moerassen, rivierarmen, lagunes, mangroven en andere rustige waterrijke gebieden. Wanneer deze vogels zwemmen, blijft vaak alleen de lange hals boven water zichtbaar, waardoor ze sterk aan een slang doen denken. Aan dat typische silhouet danken ze ook hun bekende naam.
Het voedsel bestaat vooral uit vis, aangevuld met amfibie\u00ebn en andere kleine waterdieren. De prooi wordt onder water achtervolgd en met de scherpe snavel gespietst of gegrepen. In tegenstelling tot veel andere watervogels is het verenkleed minder waterafstotend, waardoor soorten van Anhinga na het duiken vaak met uitgespreide vleugels zitten om te drogen. Die houding is zeer kenmerkend voor het genus.
Voor het broeden worden meestal nesten van takken gebouwd in bomen, struiken of rietvegetatie boven of vlak bij het water. Beide oudervogels nemen doorgaans deel aan het broeden en het verzorgen van de jongen. Het genus Anhinga vormt daarmee een herkenbare groep van gespecialiseerde visetende watervogels die sterk verbonden zijn met warme, rustige en voedselrijke watergebieden.<\/div>\n\n<\/details>\n\n\n\nAmerikaanse slangenhalsvogel<\/h2>\n\n\n\n
Soorten van Anhinga komen vooral voor in tropische en subtropische delen van Amerika, Afrika, Azi\u00eb en Australi\u00eb. Ze leven in ondiepe meren, moerassen, rivierarmen, lagunes, mangroven en andere rustige waterrijke gebieden. Wanneer deze vogels zwemmen, blijft vaak alleen de lange hals boven water zichtbaar, waardoor ze sterk aan een slang doen denken. Aan dat typische silhouet danken ze ook hun bekende naam.
Het voedsel bestaat vooral uit vis, aangevuld met amfibie\u00ebn en andere kleine waterdieren. De prooi wordt onder water achtervolgd en met de scherpe snavel gespietst of gegrepen. In tegenstelling tot veel andere watervogels is het verenkleed minder waterafstotend, waardoor soorten van Anhinga na het duiken vaak met uitgespreide vleugels zitten om te drogen. Die houding is zeer kenmerkend voor het genus.
Voor het broeden worden meestal nesten van takken gebouwd in bomen, struiken of rietvegetatie boven of vlak bij het water. Beide oudervogels nemen doorgaans deel aan het broeden en het verzorgen van de jongen. Het genus Anhinga vormt daarmee een herkenbare groep van gespecialiseerde visetende watervogels die sterk verbonden zijn met warme, rustige en voedselrijke watergebieden.<\/div>\n\n<\/details>\n\n\n\n
Amerikaanse slangenhalsvogel<\/h2>\n\n\n\n\n \n \n \n [LAT]<\/span> Anhinga anhinga<\/i> |\n [UK]<\/span> American Anhinga |\n [FR]<\/span> Anhinga d’Am\u00e9rique |\n [DE]<\/span> Amerikanischer Schlangenhalsvogel |\n [ES]<\/span> Aninga americana |\n [NL]<\/span> Amerikaanse anhinga\n <\/span>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\nDetails Amerikaanse slangenhalsvogel <\/code><\/mark><\/summary>\nDe Amerikaanse slangenhalsvogel heeft status LC (Least Concern). Door het grote verspreidingsgebied in Noord-, Midden- en Zuid-Amerika en het gebruik van uiteenlopende zoetwatergebieden wordt de soort wereldwijd niet als bedreigd beschouwd. Lokaal kan achteruitgang optreden door verlies van wetlands, verstoring van broedkolonies, watervervuiling, verstrikking in vislijnen en aantasting van rustige oevervegetatie.
De soort komt voor van het zuidoosten van de Verenigde Staten via Mexico, Midden-Amerika en het Caribisch gebied tot in grote delen van Zuid-Amerika. In warmere gebieden is de Amerikaanse slangenhalsvogel meestal standvogel, terwijl populaties aan de noordrand van het verspreidingsgebied deels seizoensgebonden verplaatsingen maken. De soort is sterk gebonden aan waterrijke gebieden met voldoende vis, rustige oevers en bomen of struiken om te rusten en te broeden.
Een Amerikaanse slangenhalsvogel is een grote, slanke watervogel met een zeer lange hals, spitse dolkachtige snavel, lange staart en donkere lichaamskleur. Tijdens het zwemmen ligt het lichaam vaak laag in het water, terwijl alleen de lange hals boven het oppervlak uitsteekt; dit geeft de soort de bekende \u201cslangenhals\u201d-indruk. Het mannetje is overwegend donker met lichte tekening op vleugels en schouders, terwijl het vrouwtje en jonge vogels een lichtere, bruinige kop, hals en borst hebben. In vlucht vallen de lange hals, brede vleugels en lange staart op. Na het duiken zit de vogel vaak met uitgespreide vleugels te drogen op een tak, paal of oever.
Voorkomen is sterk verbonden met zoet en brak water in warme streken. De soort gebruikt meren, moerassen, rivieren, langzaam stromende waterlopen, mangroven, lagunes, vijvers, kanalen, overstroomde bossen en rustige baaien. Belangrijk zijn helder of visrijk water, oevervegetatie, takken of bomen boven het water en rustige plekken om te rusten. De Amerikaanse slangenhalsvogel jaagt meestal in ondiep tot matig diep water en vermijdt doorgaans snel stromend water zonder beschutting of geschikte rustplaatsen.
Het menu bestaat vooral uit vis, aangevuld met kikkers, salamanders, kleine slangen, waterinsecten, kreeftachtigen en andere kleine waterdieren. De soort jaagt zwemmend en duikend, waarbij de poten onder water krachtige stuwbewegingen maken. Prooi wordt vaak onder water met een snelle stoot van de spitse snavel gespietst of gegrepen. Daarna komt de vogel boven, schudt of werpt de prooi los van de snavel en slikt deze meestal met de kop eerst door. Door het relatief nat wordende verenkleed kan de soort goed onder water manoeuvreren, maar moet daarna vaak langdurig de vleugels drogen.
Paarsvorming is monogaam gedurende het broedseizoen en de soort broedt vaak in losse kolonies, soms samen met reigers, ibissen, aalscholvers en andere watervogels. De broedtijd verschilt per regio en hangt samen met waterstand en voedselbeschikbaarheid. Het nest is een platform van takken, meestal gebouwd in een boom, struik of mangrove boven of dicht bij water. De nestkom wordt bekleed met bladeren, riet of ander plantaardig materiaal. Gewoonlijk worden 2\u20135 eieren gelegd. Beide oudervogels broeden en voeren de jongen met opgebraakte vis en andere waterdieren. De jongen blijven aanvankelijk in het nest en klimmen later in de nestboom rond voordat ze goed kunnen vliegen. Belangrijke lokale bedreigingen zijn verstoring van kolonies, kap van oeverbomen, vervuiling van water, vislijnresten, recreatiedruk en aantasting van moeras- en mangrovegebieden.<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
\n \n \n [LAT]<\/span> Anhinga anhinga<\/i> |\n [UK]<\/span> American Anhinga |\n [FR]<\/span> Anhinga d’Am\u00e9rique |\n [DE]<\/span> Amerikanischer Schlangenhalsvogel |\n [ES]<\/span> Aninga americana |\n [NL]<\/span> Amerikaanse anhinga\n <\/span>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/03\/DSCN5502-scaled.jpeg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\nDetails Amerikaanse slangenhalsvogel <\/code><\/mark><\/summary>\nDe Amerikaanse slangenhalsvogel heeft status LC (Least Concern). Door het grote verspreidingsgebied in Noord-, Midden- en Zuid-Amerika en het gebruik van uiteenlopende zoetwatergebieden wordt de soort wereldwijd niet als bedreigd beschouwd. Lokaal kan achteruitgang optreden door verlies van wetlands, verstoring van broedkolonies, watervervuiling, verstrikking in vislijnen en aantasting van rustige oevervegetatie.
De soort komt voor van het zuidoosten van de Verenigde Staten via Mexico, Midden-Amerika en het Caribisch gebied tot in grote delen van Zuid-Amerika. In warmere gebieden is de Amerikaanse slangenhalsvogel meestal standvogel, terwijl populaties aan de noordrand van het verspreidingsgebied deels seizoensgebonden verplaatsingen maken. De soort is sterk gebonden aan waterrijke gebieden met voldoende vis, rustige oevers en bomen of struiken om te rusten en te broeden.
Een Amerikaanse slangenhalsvogel is een grote, slanke watervogel met een zeer lange hals, spitse dolkachtige snavel, lange staart en donkere lichaamskleur. Tijdens het zwemmen ligt het lichaam vaak laag in het water, terwijl alleen de lange hals boven het oppervlak uitsteekt; dit geeft de soort de bekende \u201cslangenhals\u201d-indruk. Het mannetje is overwegend donker met lichte tekening op vleugels en schouders, terwijl het vrouwtje en jonge vogels een lichtere, bruinige kop, hals en borst hebben. In vlucht vallen de lange hals, brede vleugels en lange staart op. Na het duiken zit de vogel vaak met uitgespreide vleugels te drogen op een tak, paal of oever.
Voorkomen is sterk verbonden met zoet en brak water in warme streken. De soort gebruikt meren, moerassen, rivieren, langzaam stromende waterlopen, mangroven, lagunes, vijvers, kanalen, overstroomde bossen en rustige baaien. Belangrijk zijn helder of visrijk water, oevervegetatie, takken of bomen boven het water en rustige plekken om te rusten. De Amerikaanse slangenhalsvogel jaagt meestal in ondiep tot matig diep water en vermijdt doorgaans snel stromend water zonder beschutting of geschikte rustplaatsen.
Het menu bestaat vooral uit vis, aangevuld met kikkers, salamanders, kleine slangen, waterinsecten, kreeftachtigen en andere kleine waterdieren. De soort jaagt zwemmend en duikend, waarbij de poten onder water krachtige stuwbewegingen maken. Prooi wordt vaak onder water met een snelle stoot van de spitse snavel gespietst of gegrepen. Daarna komt de vogel boven, schudt of werpt de prooi los van de snavel en slikt deze meestal met de kop eerst door. Door het relatief nat wordende verenkleed kan de soort goed onder water manoeuvreren, maar moet daarna vaak langdurig de vleugels drogen.
Paarsvorming is monogaam gedurende het broedseizoen en de soort broedt vaak in losse kolonies, soms samen met reigers, ibissen, aalscholvers en andere watervogels. De broedtijd verschilt per regio en hangt samen met waterstand en voedselbeschikbaarheid. Het nest is een platform van takken, meestal gebouwd in een boom, struik of mangrove boven of dicht bij water. De nestkom wordt bekleed met bladeren, riet of ander plantaardig materiaal. Gewoonlijk worden 2\u20135 eieren gelegd. Beide oudervogels broeden en voeren de jongen met opgebraakte vis en andere waterdieren. De jongen blijven aanvankelijk in het nest en klimmen later in de nestboom rond voordat ze goed kunnen vliegen. Belangrijke lokale bedreigingen zijn verstoring van kolonies, kap van oeverbomen, vervuiling van water, vislijnresten, recreatiedruk en aantasting van moeras- en mangrovegebieden.<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
De Amerikaanse slangenhalsvogel heeft status LC (Least Concern). Door het grote verspreidingsgebied in Noord-, Midden- en Zuid-Amerika en het gebruik van uiteenlopende zoetwatergebieden wordt de soort wereldwijd niet als bedreigd beschouwd. Lokaal kan achteruitgang optreden door verlies van wetlands, verstoring van broedkolonies, watervervuiling, verstrikking in vislijnen en aantasting van rustige oevervegetatie.
De soort komt voor van het zuidoosten van de Verenigde Staten via Mexico, Midden-Amerika en het Caribisch gebied tot in grote delen van Zuid-Amerika. In warmere gebieden is de Amerikaanse slangenhalsvogel meestal standvogel, terwijl populaties aan de noordrand van het verspreidingsgebied deels seizoensgebonden verplaatsingen maken. De soort is sterk gebonden aan waterrijke gebieden met voldoende vis, rustige oevers en bomen of struiken om te rusten en te broeden.
Een Amerikaanse slangenhalsvogel is een grote, slanke watervogel met een zeer lange hals, spitse dolkachtige snavel, lange staart en donkere lichaamskleur. Tijdens het zwemmen ligt het lichaam vaak laag in het water, terwijl alleen de lange hals boven het oppervlak uitsteekt; dit geeft de soort de bekende \u201cslangenhals\u201d-indruk. Het mannetje is overwegend donker met lichte tekening op vleugels en schouders, terwijl het vrouwtje en jonge vogels een lichtere, bruinige kop, hals en borst hebben. In vlucht vallen de lange hals, brede vleugels en lange staart op. Na het duiken zit de vogel vaak met uitgespreide vleugels te drogen op een tak, paal of oever.
Voorkomen is sterk verbonden met zoet en brak water in warme streken. De soort gebruikt meren, moerassen, rivieren, langzaam stromende waterlopen, mangroven, lagunes, vijvers, kanalen, overstroomde bossen en rustige baaien. Belangrijk zijn helder of visrijk water, oevervegetatie, takken of bomen boven het water en rustige plekken om te rusten. De Amerikaanse slangenhalsvogel jaagt meestal in ondiep tot matig diep water en vermijdt doorgaans snel stromend water zonder beschutting of geschikte rustplaatsen.
Het menu bestaat vooral uit vis, aangevuld met kikkers, salamanders, kleine slangen, waterinsecten, kreeftachtigen en andere kleine waterdieren. De soort jaagt zwemmend en duikend, waarbij de poten onder water krachtige stuwbewegingen maken. Prooi wordt vaak onder water met een snelle stoot van de spitse snavel gespietst of gegrepen. Daarna komt de vogel boven, schudt of werpt de prooi los van de snavel en slikt deze meestal met de kop eerst door. Door het relatief nat wordende verenkleed kan de soort goed onder water manoeuvreren, maar moet daarna vaak langdurig de vleugels drogen.
Paarsvorming is monogaam gedurende het broedseizoen en de soort broedt vaak in losse kolonies, soms samen met reigers, ibissen, aalscholvers en andere watervogels. De broedtijd verschilt per regio en hangt samen met waterstand en voedselbeschikbaarheid. Het nest is een platform van takken, meestal gebouwd in een boom, struik of mangrove boven of dicht bij water. De nestkom wordt bekleed met bladeren, riet of ander plantaardig materiaal. Gewoonlijk worden 2\u20135 eieren gelegd. Beide oudervogels broeden en voeren de jongen met opgebraakte vis en andere waterdieren. De jongen blijven aanvankelijk in het nest en klimmen later in de nestboom rond voordat ze goed kunnen vliegen. Belangrijke lokale bedreigingen zijn verstoring van kolonies, kap van oeverbomen, vervuiling van water, vislijnresten, recreatiedruk en aantasting van moeras- en mangrovegebieden.<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
De soort komt voor van het zuidoosten van de Verenigde Staten via Mexico, Midden-Amerika en het Caribisch gebied tot in grote delen van Zuid-Amerika. In warmere gebieden is de Amerikaanse slangenhalsvogel meestal standvogel, terwijl populaties aan de noordrand van het verspreidingsgebied deels seizoensgebonden verplaatsingen maken. De soort is sterk gebonden aan waterrijke gebieden met voldoende vis, rustige oevers en bomen of struiken om te rusten en te broeden.
Een Amerikaanse slangenhalsvogel is een grote, slanke watervogel met een zeer lange hals, spitse dolkachtige snavel, lange staart en donkere lichaamskleur. Tijdens het zwemmen ligt het lichaam vaak laag in het water, terwijl alleen de lange hals boven het oppervlak uitsteekt; dit geeft de soort de bekende \u201cslangenhals\u201d-indruk. Het mannetje is overwegend donker met lichte tekening op vleugels en schouders, terwijl het vrouwtje en jonge vogels een lichtere, bruinige kop, hals en borst hebben. In vlucht vallen de lange hals, brede vleugels en lange staart op. Na het duiken zit de vogel vaak met uitgespreide vleugels te drogen op een tak, paal of oever.
Voorkomen is sterk verbonden met zoet en brak water in warme streken. De soort gebruikt meren, moerassen, rivieren, langzaam stromende waterlopen, mangroven, lagunes, vijvers, kanalen, overstroomde bossen en rustige baaien. Belangrijk zijn helder of visrijk water, oevervegetatie, takken of bomen boven het water en rustige plekken om te rusten. De Amerikaanse slangenhalsvogel jaagt meestal in ondiep tot matig diep water en vermijdt doorgaans snel stromend water zonder beschutting of geschikte rustplaatsen.
Het menu bestaat vooral uit vis, aangevuld met kikkers, salamanders, kleine slangen, waterinsecten, kreeftachtigen en andere kleine waterdieren. De soort jaagt zwemmend en duikend, waarbij de poten onder water krachtige stuwbewegingen maken. Prooi wordt vaak onder water met een snelle stoot van de spitse snavel gespietst of gegrepen. Daarna komt de vogel boven, schudt of werpt de prooi los van de snavel en slikt deze meestal met de kop eerst door. Door het relatief nat wordende verenkleed kan de soort goed onder water manoeuvreren, maar moet daarna vaak langdurig de vleugels drogen.
Paarsvorming is monogaam gedurende het broedseizoen en de soort broedt vaak in losse kolonies, soms samen met reigers, ibissen, aalscholvers en andere watervogels. De broedtijd verschilt per regio en hangt samen met waterstand en voedselbeschikbaarheid. Het nest is een platform van takken, meestal gebouwd in een boom, struik of mangrove boven of dicht bij water. De nestkom wordt bekleed met bladeren, riet of ander plantaardig materiaal. Gewoonlijk worden 2\u20135 eieren gelegd. Beide oudervogels broeden en voeren de jongen met opgebraakte vis en andere waterdieren. De jongen blijven aanvankelijk in het nest en klimmen later in de nestboom rond voordat ze goed kunnen vliegen. Belangrijke lokale bedreigingen zijn verstoring van kolonies, kap van oeverbomen, vervuiling van water, vislijnresten, recreatiedruk en aantasting van moeras- en mangrovegebieden.<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n