{"id":3877,"date":"2025-04-03T12:25:12","date_gmt":"2025-04-03T12:25:12","guid":{"rendered":"https:\/\/vogelkennis.nl\/?p=3877"},"modified":"2026-03-06T19:21:24","modified_gmt":"2026-03-06T19:21:24","slug":"columbidae-duiven","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/vogelkennis.nl\/index.php\/2025\/04\/03\/columbidae-duiven\/","title":{"rendered":"Columbidae – duiven"},"content":{"rendered":"\n

De Columbidae vormen een grote en wereldwijd verspreide familie van vogels, waaronder alle soorten duiven vallen. Met meer dan 300 soorten behoren ze tot de meest diverse vogelgroepen op aarde. Duiven komen voor op alle continenten behalve Antarctica en bewonen uiteenlopende habitats: van regenwoud en woestijn tot steden en landbouwgebieden.<\/p>\n\n\n\n

Kenmerkend voor Columbidae is de compacte lichaamsbouw, korte poten, relatief kleine kop en een zachte, vaak melodieuze roep. Ze hebben een korte snavel met een kleine cere (wasachtig gebied aan de basis) en kunnen als enige vogels water opzuigen via hun snavel \u2014 andere vogels moeten het achterover laten glijden.<\/p>\n\n\n\n

Ze voeden zich vooral met zaden, vruchten en soms insecten. Beide ouders produceren een voedzame stof, de zogenaamde \u2018duivenmelk\u2019, waarmee ze hun jongen voeden in de eerste levensdagen.<\/p>\n\n\n\n

Duiven hebben niet alleen een ecologische rol, maar ook een grote culturele betekenis, als symbool van vrede, liefde en trouw \u2014 en als postduif, gezelschapsdier en jachtwild.<\/p>\n\n\n\n

Foto’s \u00a9 Jan Dolphijn<\/mark><\/em><\/p>\n\n\n\n

Klik hier Genus Columba<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nColumba (Linnaeus, 1758) is een geslacht van duiven dat meerdere middelgrote tot grote soorten omvat, waaronder zowel bos- en bergbewoners als soorten die zich goed aan menselijke omgevingen aanpassen. Binnen dit geslacht komen uiteenlopende kleurpatronen voor, maar een stevige bouw, relatief krachtige vlucht en een typische duivenkop met een opvallende washuid aan de snavelbasis zijn veelvoorkomende kenmerken. De variatie is groot: sommige soorten zijn sober grijs of bruin, andere tonen juist contrasterende vleugelbanden, metaalglans in halsveren of duidelijke witte vlekken.

\nSoorten binnen Columba leven in een breed spectrum aan habitats, van loof- en naaldbossen tot rotsige hellingen, kustgebieden en agrarische landschappen. In de nabijheid van mensen worden parken, erven, steden en industriegebieden vaak benut wanneer voedsel en nestgelegenheid ruim aanwezig zijn. Rusten en broeden gebeurt afhankelijk van de soort in bomen, op rotsrichels, in gebouwen of op andere beschutte plekken, waarbij vaste nestlocaties in de loop van jaren opnieuw gebruikt kunnen worden.

\nHet voedsel bestaat meestal uit zaden, granen, knoppen en vruchten, soms aangevuld met jonge scheuten en andere plantaardige delen. Foerageren vindt vaak plaats op de grond, maar in bossen worden ook bessen en vruchten direct uit struiken en bomen genomen. De voortplanting volgt het bekende duivenpatroon met een eenvoudig takkennest en doorgaans twee eieren, waarbij de jongen worden gevoerd met kropmelk en later met een geleidelijk grover dieet. Trekgedrag varieert sterk per soort en regio, van standvogelgedrag tot duidelijke seizoensverplaatsingen, vooral in gebieden waar voedselbeschikbaarheid en klimaat door het jaar heen sterk wisselen.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n

Houtduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Columba palumbus | \n [UK]<\/font> Common Wood Pigeon | \n [FR]<\/font> Pigeon ramier | \n [DE]<\/font> Ringeltaube | \n [ES]<\/font> Paloma torcaz | \n [NL]<\/font> Houtduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Houtduif details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nHoutduif (Columba palumbus, Linnaeus, 1758) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is uitzonderlijk groot en de populatie is zeer omvangrijk. De trend wordt als toenemend beschreven, waardoor de soort volgens de IUCN-criteria niet in de buurt komt van drempels voor een bedreigde categorie op basis van areaalgrootte, trend of populatieomvang.

\nDe soort komt wijdverspreid voor in West- en Zuidwest-Eurazi\u00eb. Trekgeneigdheid verschilt per regio: vogels uit Noord- en Oost-Europa zijn grotendeels trekvogel, net als populaties uit West-Siberi\u00eb, terwijl in West-, Midden- en Zuid-Europa veel populaties deels trekvogel of standvogel zijn. In Marokko maken populaties in het Midden-Atlasgebied opvallende dagelijkse verplaatsingen naar lager gelegen vlaktes om te foerageren, terwijl foerageren in de directe omgeving van het nest ook kan voorkomen wanneer voedsel daar beschikbaar is.

\nHoutduif heeft een herkenbaar verenkleed met zwarte handpennen met lichte randen en een borst die mauveroze oogt en overgaat in een meer cr\u00e8mekleurige buik. Flanken zijn grijs en langs de voorrand van de vleugel lopen witte veren die bij gespreide vleugel een duidelijke witte band vormen. Aan weerszijden van de hals bevindt zich een opvallende witte vlek, geflankeerd door iriserende veren met paarsroze en groenige glans. De staartveren zijn grijs met een brede zwarte eindband, en aan de onderzijde van de staart is een lichtere centrale band zichtbaar. De iris varieert van groenig wit tot bleek goudkleurig, met grijze huid rond het oog. De snavel is aan de basis purperroze en meer goudkleurig naar de punt, met een witte washuid, en de poten tonen een roodpaarsige tint. Ondersoorten verschillen subtiel in onder meer helderheid van het verenkleed en de grootte en kleurtoon van de halsvlekken.

\nBinnen Europa is houtduif een zeer algemene broedvogel en een belangrijk deel van het wereldbroedareaal ligt in Europa. De Europese broedpopulatie is zeer groot en was in de periode 1970\u20131990 overwegend stabiel. In 1990\u20132000 namen kernpopulaties in onder meer Duitsland en het Verenigd Koninkrijk toe, en op Europese schaal trad een lichte groei op.

\nHet leefgebied bestaat vaak uit overgangszones tussen bos en open terrein, met gebruik van loof- en naaldbos, bosranden, parken en boomrijke cultuurlandschappen. Broeden vindt regelmatig plaats aan de rand van oudere gemengde bossen, maar ook essenbossen en aanplant van uitheemse naaldbomen kunnen geschikt zijn, waaronder plantages met bijvoorbeeld Sitkaspar en Douglasspar. In berggebieden kan voorkomen tot nabij de boomgrens, afhankelijk van beschikbaarheid van geschikte bomen en voedsel.

\nHet voedsel bestaat voornamelijk uit plantaardig materiaal zoals groene bladeren, knoppen, bloemen, zaden, bessen en wortelgewassen. Daarnaast worden af en toe ongewervelden opgenomen, zoals regenwormen, galwespen, kevers, rupsenpoppen, spinnen, naaktslakken en huisjesslakken. Het grootste deel van het voedsel wordt van de grond opgenomen, maar foerageren in bomen komt ook veel voor, vooral bij beschikbaarheid van bessen, knoppen en andere boomgebonden voedselbronnen.

\nHet nest wordt opgebouwd uit twijgjes, gras en bladeren en kan bij herhaald gebruik geleidelijk forser worden. De nestplaats ligt vaak tot ongeveer drie meter boven de grond in een vork van een boom of op een tak, soms ook in klimplanten in een boom. Zeldzamer worden nesten op de grond aangelegd in dichte vegetatie of onder een haag. Meestal worden \u00e9\u00e9n tot drie witte eieren gelegd. De broedduur bedraagt ongeveer 17 dagen.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Houtduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Holenduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Columba oenas | \n [UK]<\/font> Stock Dove | \n [FR]<\/font> Pigeon colombin | \n [DE]<\/font> Hohltaube | \n [ES]<\/font> Paloma zurita | \n [NL]<\/font> Holenduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Holenduif details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nHolenduif (Columba oenas, Linnaeus, 1758) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is uitzonderlijk groot en de populatie is zeer omvangrijk. De trend wordt als stabiel beschreven, waardoor de soort volgens de IUCN-criteria niet in de buurt komt van drempels voor een bedreigde categorie op basis van areaalgrootte, trend of populatieomvang.

\nDe soort komt voor in West- en Zuidwest-Eurazi\u00eb en broedt in grote delen van Europa. Trekgeneigdheid verschilt per regio: noordelijke populaties, zoals die uit Fenno-Scandinavi\u00eb en Oost-Europa, zijn vrijwel allemaal trekvogel. Meer zuidelijk wordt trekgedrag geleidelijk minder uitgesproken en in Zuid-Europa en Klein-Azi\u00eb zijn veel populaties vooral standvogel. Overwintering vindt voor noordelijke vogels onder meer plaats op het Iberisch Schiereiland en in de zuidelijke helft van Frankrijk, en daarnaast in de rest van het noordelijke Middellandse Zeegebied.

\nHolenduif oogt overwegend blauwgrijs. Handpennen en armpennen hebben zwarte toppen die in vlucht goed kunnen opvallen. Op de gevouwen vleugel zijn twee korte zwarte dwarsbanden zichtbaar, met soms nog een derde, kortere en vagere band; bij sommige mannetjes kan deze extra band duidelijker afsteken. De borst heeft een mauveroze tint. Aan weerszijden van de hals bevindt zich een iriserende vlek met groen en mauveroze glans, die bij sommige vogels aan de achterzijde van de hals bijna samenkomt. De staart is grijs met een zwarte eindband en de buitenste staartveren hebben witte randen. De iris is donkerbruin, de huid rond het oog blauwgrijs. De snavel is aan de basis roze en meer geel naar de punt, met een witte washuid. Poten zijn rood. Vrouwtjes zijn gemiddeld doffer en tonen vaak donkerder snavel en poten. Juvenielen zijn nog doffer, met een meer roestbruinige borsttint en donkere poten. De ondersoort yarkandensis is gemiddeld bleker en heeft een iets langere vleugel.

\nBinnen Europa vormt het broedareaal een groot deel van het wereldareaal. De Europese broedpopulatie is groot en nam toe tussen 1970 en 1990. In 1990\u20132000 trad in veel gebieden, vooral in Oost-Europa, een afname op, maar kernpopulaties in Frankrijk, Duitsland, Nederland en het Verenigd Koninkrijk namen toe, waardoor op Europese schaal een matige toename werd gezien. In de Europese Unie wordt de broedpopulatie op honderden duizenden paren geschat, met uiteenlopende regionale trends.

\nHet leefgebied bestaat uit vrij open landschap, vaak met landbouw, en loopt door tot open bos. Voorkeur gaat uit naar randen tussen bos en open terrein, vooral waar veel oude bomen aanwezig zijn die geschikte broedholtes bieden. In verschillende regio\u2019s is aanpassing aan stedelijke habitats mogelijk, zeker wanneer er voldoende nestgelegenheid en rustige foerageerplekken aanwezig zijn.

\nHet voedsel bestaat voornamelijk uit plantaardig materiaal zoals zaden, granen, groene bladeren, knoppen en bloemen. Daarnaast worden ook ongewervelden opgenomen, al vormen die meestal een kleiner deel van het dieet. Foerageren gebeurt vooral op de grond, vaak op akkers, graslanden en open plekken waar zaden en plantaardig materiaal gemakkelijk bereikbaar zijn.

\nBroeden vindt bij voorkeur plaats in holtes, bijvoorbeeld in oude bomen, rotsspleten, konijnenholen of gebouwen. Ook nestplaatsen in dichte vegetatie of onder struiken komen voor. Het nest is meestal een eenvoudig platform van twijgjes, al worden eieren soms ook op vrijwel kale ondergrond in de holte gelegd. Meestal worden twee witte eieren gelegd. De broedduur bedraagt ongeveer 16 tot 18 dagen.<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Holenduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Rotsduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Columba livia | \n [UK]<\/font> Rock Dove | \n [FR]<\/font> Pigeon biset | \n [DE]<\/font> Felsentaube | \n [ES]<\/font> Paloma brav\u00eda | \n [NL]<\/font> Rotsduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Rotsduif details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nRotsduif (Columba livia, Gmelin, 1789) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is groot, met een geschatte mondiale verspreidingsomvang van ongeveer 10.000.000 km\u00b2. De wereldpopulatie is groot; binnen Europa alleen al wordt een omvang van circa 17.000.000 tot 28.000.000 individuen genoemd. Wereldwijde trends zijn niet exact gekwantificeerd. Er zijn aanwijzingen voor een afname, maar niet in een tempo dat de IUCN-drempels benadert voor sterke achteruitgang over tien jaar of drie generaties.

\nDe soort is wijdverspreid en komt in zeer veel gebieden voor. In het broedgebied is rotsduif doorgaans standvogel. Binnen Europa is de soort in grote delen resident, met uitzondering van het uiterste noorden. Een belangrijk aandachtspunt is dat de status van werkelijk wilde rotsduiven in Europa lastig te scheiden is van verwilderde en gedomesticeerde populaties, doordat er veel overlap en vermenging bestaat. De oorspronkelijke verspreiding lag in Europa, Noord-Afrika en delen van Azi\u00eb, waarna domesticatie en verspreiding door de mens tot een zeer brede aanwezigheid in verstedelijkte gebieden hebben geleid.

\nRotsduif is een gedrongen duif met relatief puntige vleugels en een snelle, krachtige vlucht. De bekende \u201cstadsduif\u201d kan in veel kleurvarianten voorkomen door domesticatie en verwildering, maar de klassieke grijze vorm is het meest herkenbaar, vaak met twee donkere vleugelbanden. De snavel is donker met een duidelijk lichtere washuid aan de basis. De ogen zijn rood met een roodachtige oogring. Poten zijn vaak zalm- tot rozeachtig van tint. Vliegen gebeurt vaak in groepen en rustplaatsen worden veel gezocht op richels, dakranden, vensterbanken en kabels, waar grote concentraties kunnen ontstaan.

\nHet leefgebied is zeer breed. Oorspronkelijk ligt het zwaartepunt bij rots- en klifwanden, met broeden op beschutte richels. In de moderne situatie wordt een groot scala aan door mensen be\u00efnvloede habitats benut, met nadruk op stedelijke en suburbane omgeving en agrarisch gebied. Gebouwen, bruggen en andere constructies bieden veel nestgelegenheid die qua vorm overeenkomt met natuurlijke rotsrichels, waardoor de soort zich uitstekend kan handhaven in bebouwd landschap.

\nHet voedsel bestaat vooral uit zaden en granen, zeker in agrarische gebieden. In steden wordt het dieet vaak aangevuld met door mensen aangeboden of achtergelaten voedsel, zoals brood, graanproducten en andere etensresten. Foerageren gebeurt meestal op de grond, maar foerageren in bomen komt ook voor, zij het doorgaans minder behendig dan bij meer uitgesproken boomduiven.

\nBroeden vindt in steden en dorpen plaats op beschutte, vlakke oppervlakken zoals balken, richels en nissen in gebouwen en bruggen, terwijl in natuurlijke gebieden beschutte klifrichels worden gebruikt. Paarbanden kunnen langdurig zijn. Nestmateriaal wordt vaak door het mannetje aangevoerd, waarna een nestplatform van twijgen en gras wordt opgebouwd. Nestplaatsen worden herhaaldelijk gebruikt en bij elke nieuwe ronde wordt materiaal toegevoegd, waardoor nesten geleidelijk groter kunnen worden. Meerdere broedsels per jaar komen veel voor en aantallen van vijf of meer broedsels per jaar zijn mogelijk. Meestal worden twee eieren gelegd, die ongeveer 16 tot 19 dagen worden bebroed. Beide ouders voeren de jongen met kropmelk, een eiwit- en vetrijk voedsel dat in de krop wordt geproduceerd. Rond vier weken na uitkomst verlaten de jongen het nest.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Rotsduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Trocazduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Columba trocaz | \n [UK]<\/font> Trocaz Pigeon | \n [FR]<\/font> Pigeon trocaz | \n [DE]<\/font> Madeirataube | \n [ES]<\/font> Paloma trocaz | \n [NL]<\/font> Trocazduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Trocazduif details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nTrocazduif (Columba trocaz, Heineken, 1829) is wereldwijd beoordeeld als Gevoelig (NT). Deze beoordeling hangt samen met het zeer kleine verspreidingsgebied, dat nog niet sterk versnipperd is of tot slechts enkele locaties beperkt lijkt, maar wel kwetsbaar is door de beperkte omvang. Aantallen zijn in het verleden afgenomen door aantasting van leefgebied, jacht en vergiftiging, waardoor de soort extra gevoelig blijft voor lokale verstoringen en veranderingen in beheer.

\nDe soort is een standvogel en endemisch voor Madeira. Historisch kwam de soort ook voor op Porto Santo, maar de huidige verspreiding is beperkt tot het eiland Madeira. Binnen Europa is het broedareaal zeer klein, met een oppervlak van minder dan 500 km\u00b2. De populatie wordt als klein beschreven, met schattingen die in bronnen uiteenlopen, en is daardoor gevoelig voor risico\u2019s die bij kleine populaties zwaarder doorwerken, zoals toevallige sterfte, predatie en lokale habitatverandering.

\nTrocazduif is een relatief forse, donkergrijze duif met opvallend grote roodkleurige tenen. Aan de zijkant van de hals is een subtiele glanzende, zilverachtige vlek zichtbaar. In de staart valt een duidelijke witte band op, vooral wanneer de staart wordt gespreid. De snavel is rood. Vrouwtjes zijn gemiddeld iets kleiner dan mannetjes, maar in het veld is dit verschil meestal moeilijk betrouwbaar te gebruiken.

\nBinnen Madeira vinden het hele jaar door verplaatsingen plaats, waarbij gebruik wordt gemaakt van verschillende valleien en gebieden afhankelijk van seizoen en beschikbaarheid van voedsel. In de zomer is een sterke voorkeur beschreven voor laurierbos op lagere hoogten, vooral waar de bosstructuur goed ontwikkeld is en steile hellingen aanwezig zijn. In gebieden met weinig bebouwing en landbouw kan aanwezigheid dicht bij de kust voorkomen. Biotopen met dominante aanwezigheid van Ocotea foetens worden vaak sterk benut, terwijl ook gebieden met exotische beplanting relatief aantrekkelijk kunnen zijn, zeker wanneer vergelijking wordt gemaakt met minder geschikte delen van het laurierbos. Het grootste deel van de waarnemingen valt binnen het hoogtebereik van het laurierbos, met een duidelijke voorkeur voor bos onder ongeveer 850 meter.

\nHet voedsel bestaat voornamelijk uit vruchten van laurierbosbomen, vooral Laurus azorica en Ocotea foetens. Daarnaast worden ook bladeren en bloemen van verschillende plantensoorten gegeten, waaronder soorten uit Sonchus en planten zoals Apium nodiflorum en Nasturtium officinale, aangevuld met een bredere reeks andere planten. Voedselkeuze kan per jaar en per seizoen verschillen. Er zijn waarnemingen dat in perioden met weinig bosvruchten vaker naar landbouwgebieden wordt uitgeweken, waar schade aan gewassen kan optreden, vooral aan koolgewassen, wat in het verleden heeft bijgedragen aan vervolging en jacht.

\nNestbouw gebeurt met droge twijgjes, meestal in een bosboom. Incidenteel worden nesten op de grond gemaakt of in holtes en spleten van kliffen. Meestal wordt \u00e9\u00e9n ei gelegd en slechts af en toe twee, waarbij nesten met twee jongen nauwelijks of niet zijn vastgesteld. De broedduur bedraagt ongeveer 19 tot 20 dagen en de periode tot uitvliegen kan tot ongeveer 28 dagen duren. Predatie op eieren en jongen komt voor, onder meer door ratten, waardoor bescherming van broedplekken en beheer van predatoren belangrijk blijft binnen het kleine verspreidingsgebied.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Trocazduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Witkopduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Columba leucomela | \n [UK]<\/font> White-headed Pigeon | \n [FR]<\/font> Pigeon \u00e0 t\u00eate blanche | \n [DE]<\/font> Wei\u00dfkopftaube | \n [ES]<\/font> Paloma cabeciblanca | \n [NL]<\/font> Witkopduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Witkopduif details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nWitkopduif (Columba leucomela, Temminck, 1821) heeft wereldwijd de status Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is zeer groot en de populatietrend wordt als toenemend beschouwd, waardoor de soort niet in de buurt komt van de drempels voor een bedreigde categorie. Exacte aantallen zijn niet overal gekwantificeerd, maar er zijn geen aanwijzingen dat de populatieomvang of afname de IUCN-criteria voor kwetsbaarheid benadert.

\nDe soort komt voor in Oost-Australi\u00eb en is vooral bekend van gebieden ten oosten van de Great Dividing Range, van het verre noorden van Queensland tot in het zuiden van New South Wales. In recente decennia worden ook vaker waarnemingen gedaan verder zuidelijk, tot in oostelijk Victoria. Het verspreidingspatroon valt binnen de Australaziatische regio en aanwezigheid hangt sterk samen met geschikte bos- en groenzones met voldoende fruitdragende bomen.

\nWitkopduif is een forse duif met een opvallend wit op kop, hals, borst en buik, gecombineerd met donkergrijze tot grijszwarte bovendelen en vleugels. Bij volwassen vogels kan een groenige of paarsige glans zichtbaar zijn op de donkere veren. Snavelkleuren vari\u00ebren van roze tot donkerrood met vaak een lichtere, geelachtige of witachtige punt. Poten en voeten zijn roze tot rood. Vrouwtjes ogen meestal iets minder helder wit dan mannetjes en juvenielen tonen doorgaans een grijzere kop en doffere onderzijde, met gemiddeld grijzere poten en snavel.

\nDe soort wordt vaak als standvogel beschouwd, maar verplaatsingen binnen het leefgebied komen regelmatig voor. Aanwezigheid kan seizoensmatig verschuiven afhankelijk van regen, lokale fruitzetting en de beschikbaarheid van voedselrijke bomen, waardoor tijdelijke concentraties in bepaalde valleien, waterlopen of stedelijke groenzones kunnen ontstaan.

\nHet leefgebied bestaat uit (sub)tropisch regenwoud, vochtig bos, dichte scrub, bosranden en vegetatie langs waterlopen. Ook straatbomen, parken en tuinen kunnen belangrijk zijn wanneer voedsel aanwezig is. De soort heeft in veel gebieden duidelijk geprofiteerd van de aanwezigheid van ge\u00efntroduceerde kamferlaurier, die in meerdere regio\u2019s een belangrijke voedselbron vormt en daardoor ook vaker gebruik van door mensen be\u00efnvloede landschappen mogelijk maakt.

\nHet voedsel bestaat voornamelijk uit vruchten en zaden die grotendeels in het bladerdak worden opgenomen. Kamferlaurier speelt vaak een grote rol, waarbij niet alleen rijpe vruchten maar ook knoppen, bloemen en bladeren benut kunnen worden. Daarnaast worden uiteenlopende bessen en andere bosvruchten gegeten, en lokaal kan ook gevallen graan of zadenrijk voedsel op de grond worden opgenomen, vooral aan bosranden en in agrarisch moza\u00efeklandschap.

\nBroeden vindt vooral plaats in het voorjaar en de vroege zomer, met een zwaartepunt rond oktober tot en met december. Het nest bestaat meestal uit een schaars platform van twijgjes dat hoog in de boomkruin kan liggen, soms tot ongeveer 18 meter. Meestal wordt \u00e9\u00e9n cr\u00e8mekleurig tot wit ei gelegd. De broedzorg volgt het typische duivenpatroon, met gezamenlijke verzorging van het jong en voeding via kropmelk in de eerste fase.

\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Witkopduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Gespikkelde duif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Columba guinea | \n [UK]<\/font> Speckled Pigeon | \n [FR]<\/font> Pigeon roussard | \n [DE]<\/font> Guineataube | \n [ES]<\/font> Paloma moteada | \n [NL]<\/font> Guineaduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Gespikkelde duif details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nGespikkelde duif (Columba guinea, Linnaeus, 1758) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is uitzonderlijk groot en de populatietrend wordt als stabiel beschouwd. De totale populatieomvang is niet overal gekwantificeerd, maar er zijn geen aanwijzingen dat de soort de drempels benadert die horen bij een bedreigde categorie op basis van areaalgrootte, trend of aantallen.

\nDe soort is wijdverspreid in Afrika en komt in veel regio\u2019s algemeen voor, vooral in open landschappen en in de nabijheid van menselijke bewoning. Trekgedrag is doorgaans beperkt; aanwezigheid kan lokaal wel verschuiven afhankelijk van regenval, voedselbeschikbaarheid en landbouwactiviteiten, waardoor plaatselijke concentraties in bepaalde seizoenen kunnen ontstaan.

\nHet uiterlijk is kenmerkend door een donkergrijze tot leisteenkleurige basis met een opvallend, licht gespikkeld patroon op vleugeldekveren en schouderpartij, waardoor in rust een \u201cgestippelde\u201d indruk ontstaat. Op de hals kan een subtiele glans zichtbaar zijn, terwijl poten en snavel doorgaans roodachtig tot roze tinten kunnen tonen. In vlucht vallen de brede vleugels en het contrastrijke vleugelpatroon vaak op, zeker bij goed licht.

\nHet leefgebied bestaat vooral uit open tot halfopen terrein, zoals savanne, rotsige hellingen, open bosranden, dorre struikgebieden en agrarisch moza\u00efeklandschap. Ook dorpen, steden, erven en industrieterreinen worden regelmatig benut, vooral waar geschikte rust- en nestplekken beschikbaar zijn, zoals rotsrichels, gebouwen, bruggen en andere constructies. De soort is daardoor vaak zichtbaar in menselijke omgeving zonder volledig afhankelijk te zijn van stedelijk habitat.

\nHet voedsel bestaat voornamelijk uit zaden en granen, aangevuld met knoppen, jonge scheuten en kleine vruchten wanneer die beschikbaar zijn. Foerageren gebeurt meestal op de grond, vaak op open plekken, akkers, wegbermen en erven, waarbij gemorst graan en zaadrijk onkruid een belangrijke rol kunnen spelen. Drinkplaatsen worden geregeld bezocht, vooral in drogere perioden.

\nBroeden kan in veel gebieden over een lange periode plaatsvinden, met een duidelijke piek wanneer voedsel ruim aanwezig is, vaak in of rond het regenseizoen. Het nest is meestal een relatief eenvoudig platform van twijgjes. Nestplaatsen worden vaak gekozen op rotsen en kliffen, maar ook op gebouwen en andere beschutte structuren in bebouwde omgeving, afhankelijk van lokale mogelijkheden. Het legsel bestaat meestal uit twee witte eieren. De broedzorg volgt het bekende duivenpatroon, met intensieve ouderzorg en voeding van jongen in de eerste fase via kropmelk en daarna een geleidelijke overgang naar zadenrijk voedsel.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Gespikkelde duif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Genus Leucosarcia<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nLeucosarcia (Gould, 1843) is een klein geslacht van duiven dat doorgaans als monotypisch wordt gezien, met als bekendste vertegenwoordiger een relatief grote, plompe bosduif die sterk op de grond is gericht. Binnen het geslacht valt vooral de combinatie op van een stevige bouw, een vrij lange staart en een rustige, doelgerichte manier van bewegen, waarbij foerageren vaak lopend gebeurt in plaats van langdurig in bomen te blijven.

\nSoorten binnen Leucosarcia zijn vooral verbonden aan bosrijke en struikrijke landschappen met een dichte ondergroei, waar beschutting en voedsel op de bodem beschikbaar zijn. In dergelijke biotopen wordt veel gebruikgemaakt van bospaden, open plekken en randen van begroeiing, terwijl rusten en schuilen plaatsvindt in lagere takken of in dichte vegetatie. Het gedrag is vaak terughoudend en minder nadrukkelijk aanwezig dan bij stedelijke duivensoorten, waardoor waarneming geregeld afhankelijk is van geluid, korte vlucht of beweging in de ondergroei.

\nHet voedsel bestaat vooral uit zaden, vruchten en ander plantaardig materiaal dat op de bodem wordt opgenomen, soms aangevuld met kleine ongewervelden wanneer die gemakkelijk beschikbaar zijn. Broeden gebeurt meestal met een eenvoudig takkennist, vaak laag in bomen of struiken, waarbij de algemene duivenstrategie met een klein legsel en intensieve ouderzorg goed herkenbaar is.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n

Wongaduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Leucosarcia melanoleuca | \n [UK]<\/font> Wonga Pigeon | \n [FR]<\/font> Colombine wonga | \n [DE]<\/font> Wonga-Taube | \n [ES]<\/font> Paloma wonga | \n [NL]<\/font> Wonga-duif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Wongaduif details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nWongaduif (Leucosarcia melanoleuca, Latham, 1801) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is groot en de soort komt over een brede zone in Oost-Australi\u00eb voor. Hoewel er aanwijzingen zijn voor een afnemende trend, wordt de afname niet snel genoeg geacht om de soort volgens de IUCN-criteria in een bedreigde categorie te plaatsen. De totale populatieomvang is niet overal gekwantificeerd, maar er zijn geen sterke signalen dat de soort de drempels benadert die horen bij een kwetsbare populatieomvang.

\nDe soort komt voor in Oost-Australi\u00eb, vooral langs en nabij de oostelijke kuststrook en de aangrenzende gebergtezones, waar dichte ondergroei en beschutte bosstructuren aanwezig zijn. Trekgedrag is doorgaans beperkt. Aanwezigheid kan lokaal verschuiven afhankelijk van voedselbeschikbaarheid en verstoring, maar het algemene beeld is dat veel populaties standplaatsgebonden zijn met vooral korte verplaatsingen binnen het leefgebied.

\nWongaduif is een forse, relatief plomp gebouwde bosduif met een opvallend contrastrijk zwart-wit uiterlijk. De kop en onderzijde ogen vaak licht tot witachtig, terwijl bovendelen donkerder zijn, wat in schaduwrijke vegetatie toch goed kan opvallen wanneer de vogel over een pad loopt. De soort staat bekend om een rustige, bedachtzame manier van bewegen op de bosbodem, met regelmatig stilstaan en scharrelen tussen strooisel. Bij verstoring volgt vaak een krachtige, luidruchtige vlucht naar lagere takken of dichte dekking, waarna snel weer rust wordt gezocht.

\nHet leefgebied bestaat vooral uit vochtige bossen en regenwoudranden, eucalyptusbossen met goed ontwikkelde ondergroei, dicht struweel en vegetatie langs waterlopen. Ook secundair bos en bosranden met dichte dekking worden benut, zolang er voldoende strooisel en voedsel op de bodem beschikbaar is. De soort wordt vaak gezien op bospaden, open plekken en randen van dicht struikgewas, waar foerageren relatief effici\u00ebnt is en dekking snel bereikbaar blijft.

\nHet voedsel bestaat vooral uit zaden en gevallen vruchten die op de grond worden opgenomen, aangevuld met jonge scheuten en ander plantaardig materiaal uit het strooisel. Af en toe worden ook kleine ongewervelden meegenomen wanneer die gemakkelijk beschikbaar zijn. Foerageren gebeurt meestal lopend, vaak in de vroege ochtend en later op de dag, met een voorkeur voor rustige plekken waar verstoring beperkt blijft.

\nBroeden gebeurt doorgaans met een eenvoudig nestplatform van twijgjes, meestal in een boom of struik op beschutte plekken. Het legsel is klein en bestaat vaak uit \u00e9\u00e9n ei, passend bij een relatief trage voortplantingsstrategie met intensieve ouderzorg. De jongen worden in de eerste fase gevoerd met kropmelk en daarna met steeds grover voedsel, volgens het bekende duivenpatroon. De timing van broeden kan regionaal vari\u00ebren en hangt vaak samen met perioden waarin voedsel op de bosbodem ruimer beschikbaar is.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Wongaduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Genus Ocyphaps<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nOcyphaps (Gray, 1842) is een klein geslacht van duiven dat vooral bekendstaat om een karakteristieke soort met een slanke, rechtopstaande kuif. De bouw is relatief stevig en compact, met een duidelijke duivenkop en een krachtige, rechte vlucht. In houding en gedrag valt vaak een combinatie op van rustige grondbewegingen en plotselinge, snelle vluchtstart, waarbij de kuif in veel situaties een direct herkenningspunt blijft.

\nSoorten binnen Ocyphaps zijn sterk verbonden aan open tot halfopen landschappen, zoals droge graslanden, savanne-achtige gebieden, open bosranden en agrarische zones. Ook parken, erven en stedelijke randen kunnen worden benut wanneer water en voedsel gemakkelijk beschikbaar zijn. Foerageren gebeurt veelal op de grond, waar zaden en andere plantaardige delen worden opgenomen, en aanwezigheid hangt vaak samen met plekken waar gemorst graan, graszaden of tijdelijke voedselconcentraties voorkomen.

\nBroeden vindt doorgaans plaats in bomen of struiken, met een relatief eenvoudig nestplatform van twijgjes, passend bij het algemene duivenpatroon. Het geslacht staat bekend om een goede aanpassing aan wisselende omstandigheden in drogere gebieden, waarbij lokale verplaatsingen en schommelingen in aantallen vaak samenhangen met regenval, beschikbaarheid van drinkwater en de hoeveelheid zaadvorming in de vegetatie.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n

Spitskuifduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Ocyphaps lophotes | \n [UK]<\/font> Crested Pigeon | \n [FR]<\/font> Colombine longup | \n [DE]<\/font> Haubentaube | \n [ES]<\/font> Paloma crestada | \n [NL]<\/font> spitskuifduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Spitskuifduif details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nSpitskuifduif (Ocyphaps lophotes, Temminck, 1822) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is zeer groot en de populatietrend wordt als toenemend beschreven. De populatieomvang is niet overal gekwantificeerd, maar er zijn geen aanwijzingen dat de soort de drempels benadert die horen bij een bedreigde categorie op basis van areaalgrootte, trend of aantallen.

\nDe soort komt wijdverspreid voor in Australi\u00eb en is in veel landschappen een opvallende en vaak algemene duif. Trekgedrag is doorgaans beperkt en bestaat vooral uit lokale verplaatsingen die samenhangen met regenval, beschikbaar drinkwater en tijdelijke pieken in zaadvorming. In drogere perioden kan aanwezigheid sterker geconcentreerd raken rond waterpunten en voedselrijke open plekken.

\nSpitskuifduif is herkenbaar aan de slanke, rechtopstaande kuif die als een spitse \u201ctop\u201d op de kop staat. Het verenkleed oogt overwegend grijs met subtiele tekening, vaak met contrasterende vleugelmarkeringen die in vlucht extra opvallen. De lichaamsbouw is compact maar elegant, met een relatief lange staart en een snelle, directe vlucht. Bij opvliegen klinkt geregeld een duidelijk fluitend vleugelgeluid, wat samen met de kuif een sterk herkenningsbeeld geeft.

\nHet leefgebied bestaat vooral uit open tot halfopen landschap, zoals droge graslanden, savanne-achtige gebieden, open eucalyptusbos, scrub, agrarische zones en randen van nederzettingen. Ook parken, erven en stedelijke groenzones worden gebruikt wanneer voedsel en water aanwezig zijn. In zulke gebieden wordt veel tijd op de grond doorgebracht, vaak op paden, open grond en korte vegetatie, waar zaden gemakkelijk bereikbaar zijn.

\nHet voedsel bestaat voornamelijk uit graszaden en andere fijne zaden, aangevuld met graankorrels en kleine plantaardige delen in landbouwgebied. Foerageren gebeurt vooral op de bodem, vaak in kleine groepjes, met een rustige, lopende manier van zoeken en regelmatig kort pauzeren om omgeving te scannen. Drinkplaatsen zijn belangrijk, waardoor concentraties bij water in de ochtend en later op de dag vaak voorkomen.

\nBroeden kan in grote delen van het verspreidingsgebied over een lange periode plaatsvinden, met pieken wanneer regenval en voedselaanbod gunstig zijn. Het nest is een eenvoudig, relatief los platform van twijgjes, meestal in een struik of lage boom. Het legsel bestaat doorgaans uit twee eieren. Broedzorg volgt het bekende duivenpatroon, met intensieve ouderzorg en voeding van jongen in de eerste fase via kropmelk en daarna een geleidelijke overgang naar zadenrijk voedsel.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Spitskuifduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Genus Goura<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nGoura (Stephens, 1819) is een geslacht van zeer grote, opvallende duiven dat bekendstaat als de kroondduiven. Het geslacht is endemisch voor Nieuw-Guinea en enkele omliggende eilanden, waar de soorten vooral in laaglandbossen en bosranden voorkomen. De soorten lijken sterk op elkaar, maar bezetten doorgaans verschillende regio\u2019s, waardoor overlap beperkt is en verspreiding vooral geografisch gescheiden blijft.

\nKroondduiven zijn groot en zwaar gebouwd, met een krachtige lichaamsvorm en een duidelijke, sierlijke kuif die als \u201ckroon\u201d op de kop ligt. Het gedrag is sterk op het bosbodemleven gericht, waarbij veel tijd lopend wordt doorgebracht op zoek naar voedsel. Voedsel bestaat vooral uit gevallen vruchten en zaden, soms aangevuld met andere kleine, makkelijk beschikbare prooien van de bosbodem. Bij verstoring volgt vaak een zware, luidruchtige vlucht naar een hogere zitplaats, waarna rust in de vegetatie wordt gezocht.

\nDe voortplanting sluit aan bij het duivenpatroon met intensieve ouderzorg. Er wordt meestal een enkel ei gelegd, dat door beide ouders wordt bebroed. De jongen worden in de eerste fase gevoerd met kropmelk en daarna met steeds grover voedsel. Broedsucces en aanwezigheid hangen in hoge mate samen met rustige, aaneengesloten bosgebieden met voldoende voedsel op de bodem en veilige rust- en broedplekken.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n

Waaierduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Dierentuin\n
\n \n [LAT]<\/font> Goura victoria | \n [UK]<\/font> Victoria Crowned Pigeon | \n [FR]<\/font> Goura de Victoria | \n [DE]<\/font> Victoria-Krontaube | \n [ES]<\/font> Gura de Victoria | \n [NL]<\/font> Waaierduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Waaierduif details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nWaaierduif (Goura victoria, Fraser, 1844) is in de aangeleverde gegevens beoordeeld als Kwetsbaar (VU). De belangrijkste reden is een vermoedelijk snelle afname door houtkap en jacht. De soort is relatief tam en sociaal, waardoor jacht gemakkelijk kan zijn, zeker wanneer vogels laag in bomen rusten en door verstoring snel opvliegen. In bewoonde gebieden kan dit leiden tot lokale verdwijning, waarbij alleen nog populaties in verder afgelegen bossen overblijven. Ontbossing in laagland, vooral op vlak terrein, vormt extra druk omdat kapwegen de toegang voor jagers vergroten. Daarnaast spelen jacht voor vlees, gebruik van veren en het meenemen van nestjongen voor voedsel een rol, en vangst voor handel kan lokaal eveneens bijdragen aan afname.

\nDe soort komt voor in noordelijk Nieuw-Guinea en enkele omliggende eilanden. Verspreiding omvat onder meer Biak-Supiori (mogelijk ge\u00efntroduceerd) en Yapen, en een brede zone langs de noordkust van Nieuw-Guinea van de regio rond Geelvinkbaai in het Indonesische Papua tot Astrolabebaai, met daarnaast een ge\u00efsoleerd gebied rond Collingwood Bay in het uiterste oosten van Papoea-Nieuw-Guinea. Over seizoensmatige trek is in de aangeleverde gegevens geen specifieke informatie opgenomen; het algemene voorkomen wijst vooral op standplaatsgebonden gebruik van geschikt laaglandbos, met verplaatsingen op lokale schaal afhankelijk van voedsel en verstoring.

\nWaaierduif is een zeer grote, zwaar gebouwde duif die vooral op de bosbodem leeft. Het meest opvallende kenmerk is de brede, kantachtige kuif die als een waaier op de kop ligt, met lichte tot witachtige punten die het \u201cgekroonde\u201d uiterlijk versterken. Het verenkleed is overwegend blauwgrijs, met een duidelijke kastanjebruine tot purperige borstzone en opvallend rood gekleurde iris. Op de vleugels kan een contrasterende band zichtbaar zijn door lichter getinte veren die aan de punt donkerder kleuren. Het silhouet oogt statig, met een relatief lange staart en een krachtige bouw die goed past bij leven in dichte laaglandvegetatie.

\nHet leefgebied bestaat uit laaglandbos, waaronder moerasbos en andere natte bosvormen, meestal in de extreem lage zones en soms tot ongeveer 600 meter hoogte. Voorkeur gaat vaak uit naar aaneengesloten bos op vlak terrein, met voldoende dekking op de bodem en veilige, hoge rustplaatsen in grotere bomen. In de nabijheid van dorpen neemt aanwezigheid vaak sterk af door jachtdruk en verstoring, waardoor de soort vooral in minder toegankelijke bossen regelmatiger voorkomt.

\nHet voedsel bestaat voornamelijk uit gevallen vruchten en zaden die op de bosbodem worden opgenomen. Vijgen en andere bosvruchten spelen vaak een grote rol wanneer beschikbaar. Zaden en kleine ongewervelden kunnen aanvullend worden benut, afhankelijk van aanbod. Foerageren gebeurt vaak lopend in kleine groepjes, met een rustige, doelgerichte manier van zoeken tussen strooisel en ondergroei.

\nBroeden vindt plaats met een stevig takkennist in een boom, opgebouwd uit stengels, takken en bladmateriaal zoals palmbladeren. Meestal wordt \u00e9\u00e9n wit ei gelegd. De broedduur ligt rond een maand, waarna een lange verzorgingsperiode volgt; jonge vogels worden na het verlaten van het nest nog geruime tijd begeleid en gevoerd. Broedactiviteit kan regionaal samenhangen met het einde van de natte tijd en het begin van de drogere periode, wanneer voedsel en omstandigheden lokaal gunstig zijn.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Waaierduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Genus Treron<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nTreron (Vieillot, 1816) is een geslacht van vruchtenetende duiven dat vooral bekendstaat als de groene duiven. Veel soorten binnen dit geslacht hebben een duidelijk groen verenkleed dat in bladerdek verrassend goed camoufleert, vaak met gele, olijfkleurige of grijze accenten en bij sommige soorten opvallende contrasterende vleugelvlekken. Door deze kleurstelling en een vaak rustige, terughoudende houding blijven groene duiven geregeld onopvallend, ondanks dat ze in geschikte bossen en boomrijke gebieden talrijk kunnen zijn.

\nSoorten binnen Treron komen vooral voor in tropische en subtropische zones van Azi\u00eb en Afrika en benutten een breed palet aan bos- en boomrijke habitats. Loofbossen, moessonbossen, galerijbossen, savannebos en cultuurlandschap met veel bomen worden frequent gebruikt, zolang er voldoende vruchtdragende bomen aanwezig zijn. Veel tijd wordt in het bladerdek doorgebracht, waar voedsel wordt gezocht en waar ook rustplaatsen liggen. Foerageren op de grond komt voor, maar is doorgaans minder belangrijk dan het opnemen van vruchten en zaden direct uit bomen en struiken.

\nHet dieet bestaat voornamelijk uit vruchten, bessen en zaden, waarbij vooral vijgen en andere kleinvruchtige boomsoorten vaak een grote rol spelen. Door intensief vruchtengebruik kunnen soorten binnen Treron belangrijk zijn voor zaadverspreiding in bosecosystemen. Broeden gebeurt met een relatief eenvoudig takkennist, meestal in bomen, waarbij het legsel vaak klein is en beide ouders doorgaans betrokken zijn bij broedzorg en het voeren van de jongen volgens het bekende duivenpatroon.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n

Afrikaanse papegaaiduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Treron calvus | \n [UK]<\/font> African Green-Pigeon | \n [FR]<\/font> Colombar \u00e0 front nu | \n [DE]<\/font> Gr\u00fcnfruchttaube | \n [ES]<\/font> Tilopo africano | \n [NL]<\/font> Afrikaanse papegaaiduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Afrikaanse Papegaaiduif details <\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nAfrikaanse papegaaiduif (Treron calvus, Temminck, 1808) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is uitzonderlijk groot. Hoewel er aanwijzingen zijn voor een afnemende trend, wordt de afname niet snel genoeg geacht om de soort volgens de IUCN-criteria in een bedreigde categorie te plaatsen. De populatieomvang is niet overal gekwantificeerd, maar er zijn geen sterke signalen dat de soort de drempels benadert die horen bij een kwetsbare populatieomvang.

\nDe soort komt wijdverspreid voor in Afrika en kan in geschikte bos- en savannegebieden plaatselijk algemeen zijn. Trekgedrag is doorgaans beperkt. Aanwezigheid verschuift vooral op lokale schaal, afhankelijk van regenval en het seizoensaanbod van vruchten, waardoor in bepaalde perioden duidelijke concentraties kunnen ontstaan rond voedselrijke bomen.

\nAfrikaanse papegaaiduif is een middelgrote, overwegend groene vruchtenduif. Het groene verenkleed werkt sterk camouflerend in bladerdek. Vaak zijn gele of olijfkleurige tinten zichtbaar op onderzijde en vleugels, en bij goed licht kan een zachte glans optreden. De kop oogt relatief compact, met een stevige duivensnavel die geschikt is voor het opnemen van vruchten. In vlucht vallen de ronde vleugels en de relatief korte, duifachtige staart op, met een snelle maar soepele vleugelslag tussen boomkruinen.

\nHet leefgebied bestaat uit uiteenlopende boomrijke landschappen, zoals rivierbos, galerijbos, loofbos, bosranden, savannebos en vochtige boscomplexen, maar ook secundair bos en boomrijke cultuurlandschappen worden benut wanneer er voldoende vruchtdragende bomen aanwezig zijn. In veel gebieden ligt de activiteit vooral in de kruinlaag, met rusten en foerageren in dichte vegetatie, waardoor waarneming vaak afhankelijk is van roep of korte verplaatsingen tussen bomen.

\nHet voedsel bestaat hoofdzakelijk uit vruchten en bessen, met regelmatig een duidelijke nadruk op vijgen en andere kleinvruchtige bomen wanneer die in productie zijn. Daarnaast worden ook knoppen, jonge scheuten en zaden gebruikt, afhankelijk van beschikbaarheid. Door intensief vruchtengebruik speelt de soort vaak een rol in zaadverspreiding binnen bos- en savannesystemen, vooral wanneer vruchten in korte perioden massaal beschikbaar zijn.

\nBroeden gebeurt meestal met een eenvoudig nestplatform van twijgjes in bomen, vaak goed beschut in bladerdek. Het legsel is doorgaans klein, vaak \u00e9\u00e9n tot twee eieren, met broedzorg door beide ouders volgens het bekende duivenpatroon. De timing van broeden verschilt per regio en hangt vaak samen met perioden waarin voedsel ruim aanwezig is, zodat jongen kunnen opgroeien wanneer vruchtenaanbod het gunstigst is.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Afrikaanse papegaaiduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\n\n\n\n

Maleise papegaaiduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Treron vernans | \n [UK]<\/font> Pink-necked Green Pigeon | \n [FR]<\/font> Colombar \u00e0 nuque rose | \n [DE]<\/font> Rosennacken-Gr\u00fcntaube | \n [ES]<\/font> Paloma verde de nuca rosada | \n [NL]<\/font> Maleise papegaaiduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Maleise papegaaiduif details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nMaleise papegaaiduif (Treron vernans, Linnaeus, 1771) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is uitzonderlijk groot en de populatietrend wordt als stabiel beschreven. De populatieomvang is niet overal gekwantificeerd, maar er zijn geen aanwijzingen dat de soort de drempels benadert die horen bij een bedreigde categorie op basis van areaalgrootte, trend of aantallen.

\nDe soort komt voor in Zuidoost-Azi\u00eb en strekt zich uit tot de Filipijnen, met daarnaast aanwezigheid op Sulawesi. Binnen dit gebied wordt vooral gebruikgemaakt van boomrijke landschappen in laagland en lagere heuvelzones. Trekgedrag is doorgaans beperkt; lokale verplaatsingen komen voor en hangen vaak samen met seizoensaanbod van vruchten, waardoor tijdelijke concentraties rond voedselrijke bomen kunnen ontstaan.

\nMaleise papegaaiduif is een middelgrote groene vruchtenduif met een opvallende kleurtekening bij volwassen mannetjes. Het verenkleed is overwegend groen, wat in het bladerdek sterk camouflerend werkt. Kenmerkend is een roze tot lilaroze tint op hals en borst, vaak gecombineerd met een grijze kop en een duidelijke contrasterende gele tot geelgroene zone op onderzijde of flanken. Vleugels tonen vaak donkerder slagpennen en een warme, soms kastanjebruine of donkerdere vleugelvlek die in vlucht of bij goede lichtval zichtbaar kan zijn. Vrouwtjes zijn doorgaans egaler groen en missen de uitgesproken roze halskleur, waardoor het totaalbeeld soberder oogt.

\nHet leefgebied omvat open bos, bosranden, mangroveranden, secundair bos, parken, tuinen en agrarische moza\u00efeklandschappen met voldoende grote bomen. In stedelijke of dorpsomgeving kan aanwezigheid opvallend zijn wanneer fruitbomen, schaduwrijke lanen en rustige rustplaatsen beschikbaar zijn. Rusten en foerageren vindt grotendeels plaats in de kruinlaag, vaak hoog in bomen, waarbij waarneming geregeld wordt verraden door roep en korte, snelle verplaatsingen tussen boomtoppen.

\nHet voedsel bestaat hoofdzakelijk uit vruchten en bessen, met vaak een sterke voorkeur voor vijgen en andere kleinvruchtige bomen wanneer die in productie zijn. Daarnaast worden ook zaden, knoppen en jonge scheuten benut, afhankelijk van lokale beschikbaarheid. Door het intensieve gebruik van vruchten draagt de soort vaak bij aan zaadverspreiding binnen boomrijke habitats.

\nBroeden gebeurt met een eenvoudig, vrij los nestplatform van twijgjes in bomen of hoge struiken, meestal goed beschut tussen bladeren. Het legsel bestaat doorgaans uit twee witte eieren. Broedzorg volgt het bekende duivenpatroon met gezamenlijke verzorging, waarbij jongen in de eerste fase met kropmelk worden gevoerd en later met steeds grover vruchten- en zadenrijk voedsel. De timing van broeden kan per regio verschillen en valt vaak samen met perioden waarin vruchtenaanbod hoog is.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Maleise papegaaiduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n\n\n\n\n
Klik hier Genus Ducula<\/mark><\/summary>\n
\nDucula (Hodgson, 1836) is een geslacht van relatief grote, overwegend boomlevende duiven dat vaak wordt aangeduid als de keizersduiven. Veel soorten hebben een forse, statige bouw met brede vleugels en een krachtige vlucht, en tonen vaak een combinatie van zachte grijstinten, wit en kastanjebruin, soms met metaalglans op hals of mantel. Binnen het geslacht is variatie groot, maar de algemene indruk blijft die van stevige bosduiven die vooral in de kruinlaag en de hogere boomlagen leven.

\nSoorten binnen Ducula komen vooral voor in Zuid- en Zuidoost-Azi\u00eb, Australazi\u00eb en op talrijke eilanden in de Indo-Pacifische regio. De kernhabitats zijn tropische bossen, moessonbossen, mangroveranden en bosrijke eilanden, maar ook secundair bos en boomrijk cultuurlandschap kan belangrijk zijn wanneer voldoende voedselbomen aanwezig blijven. Veel soorten zijn sterk gebonden aan eilanden of beperkte regio\u2019s, waardoor verspreiding vaak gefragmenteerd is en populaties gevoelig kunnen zijn voor habitatverlies en verstoring.

\nHet voedsel bestaat in hoofdzaak uit vruchten, met een duidelijke voorkeur voor grotere vruchten en bessen die hoog in bomen beschikbaar zijn, waaronder vaak vijgen en andere vruchtbomen. Door dit frugivore dieet spelen keizersduiven geregeld een rol in zaadverspreiding, vooral van boomsoorten met grotere zaden. Broeden gebeurt meestal met een eenvoudig takkennist hoog in bomen, met een klein legsel en intensieve ouderzorg, waarbij de jongen eerst met kropmelk en later met steeds grover voedsel worden gevoerd.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n

Bonte muskaatduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Ducula bicolor | \n [UK]<\/font> Pied Imperial-Pigeon | \n [FR]<\/font> Carpophage blanc | \n [DE]<\/font> Zweifarben-Fruchttaube | \n [ES]<\/font> D\u00facula bicolor | \n [NL]<\/font> Bonte muskaatduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Bonte muskaatduif details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nBonte Muskaatduifsduif (Ducula bicolor, Scopoli, 1786) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is uitzonderlijk groot en de populatie is zeer omvangrijk. Hoewel er aanwijzingen zijn voor een afnemende trend, wordt de afname niet snel genoeg geacht om de soort volgens de IUCN-criteria in een bedreigde categorie te plaatsen.

\nDe soort komt voor in de Ori\u00ebntaalse regio, met een verspreiding van Zuidoost-Azi\u00eb tot de Filipijnen. Binnen dit uitgestrekte gebied is het voorkomen vaak gekoppeld aan eilanden, kustzones en bosrijke eilandgroepen, waardoor aanwezigheid plaatselijk geconcentreerd kan zijn en sterk kan samenhangen met geschikte slaap- en broedplaatsen in bomen nabij voedselrijke zones.

\nOver langeafstandstrek is in de aangeleverde gegevens geen specifieke informatie opgenomen. Binnen het verspreidingsgebied worden wel verplaatsingen verwacht op lokale en regionale schaal, vooral tussen eilanden en kuststroken wanneer voedselbronnen zoals vruchtbomen of seizoensgebonden aanbod verschuiven.

\nBonte keizersduif is een opvallende, grote duif met een sterk contrastrijk zwart-wit uiterlijk. De indruk is overwegend wit, met donkere (zwart tot donkergrijze) vleugels die in vlucht duidelijk afsteken. Kop en lichaam ogen stevig en statig, passend bij het typische silhouet van keizersduiven. In het veld valt vooral het heldere, \u201cwitte\u201d beeld op boven kustbossen en eilanden, vaak in groepen die hoog in bomen rusten of doelgericht tussen voedselbomen vliegen.

\nHet leefgebied bestaat voornamelijk uit kustnabije bossen, eilandbossen en bosranden, vaak in de buurt van mangrove, strandbossen of andere boomrijke vegetatie in laagland. Rustplaatsen en broedlocaties liggen meestal in bomen, waarbij rustige eilanden en bospercelen met weinig verstoring belangrijk zijn. In gebieden met toenemende menselijke druk kunnen geschikte plekken snel schaars worden, waardoor lokale aantallen kunnen teruglopen ondanks de brede totale verspreiding.

\nHet voedsel bestaat vooral uit vruchten, met een duidelijke nadruk op bessen en vruchten van bosbomen, waaronder vaak vijgen wanneer die beschikbaar zijn. Voedsel wordt doorgaans in bomen opgenomen, soms met korte verplaatsingen tussen foerageerplekken en vaste rustplaatsen. Door het consumeren en verspreiden van zaden draagt de soort bij aan natuurlijke verjonging van boomrijke eilandhabitats.

\nBroeden vindt doorgaans plaats met een relatief eenvoudig nestplatform van twijgjes in bomen. Het legsel is meestal klein, vaak \u00e9\u00e9n ei, passend bij het broedpatroon van veel keizersduiven. Broedzorg omvat intensieve verzorging van het jong, met voeding via kropmelk in de eerste fase en later een overgang naar vruchtenrijk voedsel. Broedperiode en timing kunnen per regio verschillen en hangen vaak samen met seizoensaanbod van vruchten en de beschikbaarheid van rustige broedplaatsen.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Bonte muskaatduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Genus Chalcophaps<\/mark><\/summary>\n
\nChalcophaps (Gould, 1843) is een geslacht van duiven dat vooral bekendstaat om soorten met opvallend \u201csmaragdgroene\u201d vleugel- en manteltinten, waardoor het verenkleed in gefilterd boslicht vaak sterk glanst. Het gaat meestal om middelgrote, compact gebouwde duiven met een relatief korte hals en een rustige, enigszins schuifelende gang op de bosbodem. Door de combinatie van metaalglans en een vaak warm getinte onderzijde ontstaat een karakteristieke, rijk gekleurde uitstraling die in schaduwrijke begroeiing toch verrassend onopvallend kan blijven.

\nSoorten binnen Chalcophaps zijn doorgaans sterk verbonden aan dichte, vochtige bossen, bosranden, mangroves en boomrijke tuinen of plantages, waarbij veel tijd op of vlak boven de grond wordt doorgebracht. Foerageren vindt vaak plaats tussen strooisel en lage vegetatie, waar zaden, gevallen vruchten en kleine plantaardige delen worden opgenomen. Rusten en broeden gebeurt meestal in dichte struiken of laag tot middelhoog in bomen, met een bescheiden nestplatform van twijgjes dat past bij het algemene duivenpatroon.

\nHet gedrag is vaak terughoudend en schuw, met korte, snelle vluchtbewegingen tussen dichtbegroeide plekken wanneer verstoring optreedt. In geschikte leefgebieden kunnen lokale aantallen relatief hoog zijn, maar waarneming blijft regelmatig lastig doordat aanwezigheid samenvalt met dekkingrijke vegetatie en een voorkeur voor stille, beschutte microhabitats.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n

Smaragdduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Chalcophaps indica | \n [UK]<\/font> Emerald Dove | \n [FR]<\/font> Colombine turvert | \n [DE]<\/font> Smaragdtaube | \n [ES]<\/font> Paloma esmeralda | \n [NL]<\/font> Smaragduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Smaragdduif details <\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nSmaragdduif (Chalcophaps indica, Linnaeus, 1758) heeft wereldwijd de status Niet bedreigd (LC). De soort is wijdverspreid in de Ori\u00ebntaalse regio en delen van Australazi\u00eb, waardoor het totale verspreidingsgebied groot is en de soort in veel landen als een vaste en regelmatig waargenomen bosduif geldt.

\nDe soort komt voor in Zuid- en Zuidoost-Azi\u00eb en strekt zich uit over een breed gebied met tropische en subtropische bossen, inclusief eilanden en kustgebieden waar dichte vegetatie aanwezig is. Over langeafstandstrek is doorgaans weinig sprake; aanwezigheid is meestal standplaatsgebonden, met verplaatsingen op lokale schaal die samenhangen met voedsel, dekking en rustplaatsen.

\nSmaragdduif is een middelgrote duif met een opvallende, metaalgroene glans op vleugels en mantel, waardoor bij zonlicht een intens \u201csmaragd\u201d effect ontstaat. De onderzijde oogt meestal warmer van tint, met kastanjebruine tot roodbruine partijen die contrasteren met de groene bovenzijde. In vlucht valt vooral het glanzende groen op, terwijl op de bosbodem juist het rustige, laag gehouden profiel en de compacte bouw opvallen. Het totaalbeeld is dat van een schuwe bosbewoner die vaak pas laat zichtbaar wordt.

\nHet leefgebied bestaat uit dichte, vochtige bossen, secundair bos, bamboe- of struikrijke zones, bosranden en schaduwrijke tuinen of plantages waar ondergroei aanwezig is. Vooral plekken met veel strooisel en beschutting worden benut, omdat foerageren veelal op de grond plaatsvindt. Overdag wordt vaak dekking gezocht in lage vegetatie of in beschaduwde delen van het bos, waardoor waarnemingen geregeld beperkt blijven tot korte doorkijkjes of een plotselinge vlucht naar een lagere tak.

\nHet voedsel bestaat vooral uit zaden, gevallen vruchten en bessen die tussen bladstrooisel en op bospaadjes worden opgenomen. Afhankelijk van lokaal aanbod worden ook kleine plantaardige delen meegenomen. Foerageren gebeurt meestal lopend, met korte stops om voedsel uit het strooisel te pikken, waarbij stilte en dekking belangrijk blijven.

\nBroeden gebeurt met een klein, vrij eenvoudig nestplatform van twijgjes, meestal laag tot middelhoog in struiken of bomen, goed beschut tussen bladeren. Het legsel bestaat doorgaans uit twee eieren. Broedzorg volgt het bekende duivenpatroon met gezamenlijke verzorging, waarbij jongen in de eerste fase met kropmelk worden gevoerd en later met steeds grover plantaardig voedsel. De timing van broeden varieert per regio en hangt vaak samen met perioden waarin voedsel op de bosbodem en in de ondergroei ruimer beschikbaar is.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Smaragdduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Genus Gallicolumba<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nGallicolumba (Heck, 1849) is een geslacht van overwegend bodembewonende duiven dat vooral bekendstaat om soorten die in dichte tropische bossen leven en veel tijd lopend doorbrengen op de bosbodem. Binnen het geslacht vallen zowel relatief sober gekleurde patrijsduiven als de zogeheten bloedduiven, waarbij bij meerdere soorten een opvallende, felgekleurde borst- of buikvlek voorkomt die in het veld direct de aandacht kan trekken wanneer de vogel goed zichtbaar is.

\nSoorten binnen Gallicolumba komen vooral voor in Zuidoost-Azi\u00eb en op eilanden in de westelijke en centrale Stille Oceaan. Het leefgebied bestaat meestal uit laagland- en heuvelbossen, secundair bos en bosranden met een dichte ondergroei, waar beschutting en voedsel op de grond ruim aanwezig zijn. Aanwezigheid is vaak sterk gebonden aan rustige, aaneengesloten bosgebieden, waardoor verstoring en ontbossing snel effect kunnen hebben op lokale aantallen, vooral op eilanden waar leefgebied van nature al beperkt is.

\nHet voedsel bestaat hoofdzakelijk uit zaden en gevallen vruchten, aangevuld met kleine ongewervelden die tussen strooisel en bladresten worden opgenomen. Foerageren gebeurt meestal stapvoets en behoedzaam, vaak in de schaduw van lage begroeiing. Bij verstoring volgt vaak een korte, krachtige vlucht naar een lage tak of naar dichte vegetatie, waarna opnieuw dekking wordt gezocht.

\nBroeden gebeurt doorgaans met een bescheiden nest van twijgjes, vaak laag in struiken of in lage bomen, passend bij het algemene duivenpatroon met een klein legsel en intensieve ouderzorg. Door de voorkeur voor dekkingrijke microhabitats en een vaak terughoudend gedrag blijven soorten uit dit geslacht geregeld onopvallend, zelfs in gebieden waar ze lokaal aanwezig zijn.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n

Dolksteekduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Gallicolumba luzonica | \n [UK]<\/font> Luzon Bleeding-heart | \n [FR]<\/font> Gallicolombe poignard\u00e9e | \n [DE]<\/font> Dolchzugtaube | \n [ES]<\/font> Paloma pu\u00f1alada de Luz\u00f3n | \n [NL]<\/font> Dolksteekduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Dolksteekduif details<\/mark><\/summary>\n
\nDolksteekduif (Gallicolumba luzonica, Scopoli, 1786) is wereldwijd beoordeeld als Gevoelig (NT). Deze status is gebaseerd op het vermoeden van een matig snelle afname, vooral door jacht en houtkap. Door het zeer verborgen en terughoudende gedrag is de soort moeilijk goed te volgen en het is mogelijk dat nieuwe gegevens laten zien dat de achteruitgang sterker is dan nu wordt aangenomen, waardoor een zwaardere bedreigingscategorie in beeld kan komen.

\nDe soort komt voor in de Filipijnen en is daarmee beperkt tot de Ori\u00ebntaalse regio. Binnen dit verspreidingsgebied is aanwezigheid sterk gebonden aan geschikte bosgebieden met voldoende dekking, waardoor het voorkomen vaak versnipperd kan zijn op plekken waar boskap en menselijke verstoring toenemen.

\nDolksteekduif behoort tot de patrijsduiven en leeft vooral op de bosbodem. Het uiterlijk is bekend om een opvallende, felrode borsttekening die de indruk wekt van een bloedvlek, wat de Engelse naam \u201cbleeding-heart\u201d verklaart. Het verenkleed is verder overwegend zacht getint en werkt goed camouflerend in schaduwrijke ondergroei, waardoor waarneming vaak beperkt blijft tot korte momenten wanneer een vogel een pad kruist of schichtig wegloopt tussen strooisel en lage vegetatie.

\nHet leefgebied bestaat voornamelijk uit (laagland)bos en dicht begroeide bosranden, waar rust, schuilmogelijkheden en voedsel op de bodem beschikbaar zijn. Houtkap tast niet alleen de bosoppervlakte aan, maar vermindert ook de structuur van ondergroei en het aanbod van veilige schuilplekken, wat voor een grondbewonende soort extra nadelig kan zijn. Jachtdruk werkt vaak het sterkst in toegankelijke bosdelen, waardoor resterende populaties zich steeds meer kunnen terugtrekken in moeilijker bereikbare gebieden.

\nHet voedsel bestaat vooral uit zaden en gevallen vruchten die op de bosbodem worden opgenomen, aangevuld met kleine ongewervelden die tussen strooisel aanwezig zijn wanneer die gemakkelijk te grijpen zijn. Foerageren gebeurt doorgaans lopend en behoedzaam, met sterke voorkeur voor dekkingrijke plekken, waardoor aanwezigheid vaak eerder wordt verraden door zachte geluiden of korte beweging dan door open zicht.

\nBroeden vindt plaats met een bescheiden nest van twijgjes en bladmateriaal op een beschutte plek, vaak laag in vegetatie of op een lage tak, passend bij het algemene patroon van grond- en struikbroedende bosduiven. Het legsel is doorgaans klein en de ouderzorg is intensief, waarbij het grootbrengen van een jong sterk afhankelijk is van rust rond de nestplek en een stabiele beschikbaarheid van voedsel in de directe omgeving.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
Geluid Dolksteekduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Sulawesi patrijsduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Gallicolumba tristigmata | \n [UK]<\/font> Sulawesi Ground Dove | \n [FR]<\/font> Gallicolombe tristigmate | \n [DE]<\/font> Celebes-Gelbbrusterdtaube | \n [ES]<\/font> [Vertaling niet gevonden] | \n [NL]<\/font> Sulawesi Patrijsduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Sulawesi patrijsduif details<\/mark><\/summary>\n
\nSulawesi patrijsduif (Gallicolumba tristigmata, Bonaparte, 1855) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Hoewel het verspreidingsgebied beperkt kan zijn, wordt niet aangenomen dat de soort de drempels benadert die horen bij een kwetsbare status op basis van areaalgrootte. De populatietrend wordt als stabiel beschreven. De totale populatieomvang is niet overal gekwantificeerd, maar er zijn geen aanwijzingen dat de aantallen de IUCN-drempels benaderen die horen bij een sterk kwetsbare populatie.

\nDe soort is gebonden aan Sulawesi en valt daarmee binnen de Australaziatische regio. Verspreiding is daardoor van nature beperkt tot \u00e9\u00e9n eiland, waardoor behoud van geschikte bosstructuur en rust in kerngebieden belangrijk blijft, ook wanneer de huidige trend als stabiel wordt beschouwd. Over trekgedrag is geen specifieke informatie opgenomen; het algemene patroon past bij standplaatsgebonden aanwezigheid met verplaatsingen op lokale schaal binnen geschikte boscomplexen.

\nSulawesi patrijsduif is een grondbewonende bosduif die meestal in dichte ondergroei wordt gezien. Het gedrag is terughoudend en schuw, met veel lopen op de bosbodem en slechts korte, krachtige vluchten naar lage takken wanneer verstoring optreedt. Het verenkleed is afgestemd op camouflage in strooisel en schaduw, waardoor waarneming vaak beperkt blijft tot korte momenten op bospaden of open plekken. Het geslacht Gallicolumba staat bekend om soorten met opvallende borsttekeningen, maar de mate waarin dit bij deze soort in het veld direct opvalt hangt sterk af van licht, afstand en de houding van de vogel.

\nHet leefgebied bestaat vooral uit bos, bosranden en dichte, beschutte vegetatie waar voldoende strooisel en dekking aanwezig is. Aanwezigheid hangt vaak samen met rustige zones met een intacte ondergroei, omdat foerageren en schuilen grotendeels op of vlak boven de grond plaatsvindt. In gebieden waar bos wordt geopend of ondergroei verdwijnt, neemt de kans op geschikte microhabitats snel af, ook wanneer de soort op grotere schaal nog kan standhouden.

\nHet voedsel bestaat voornamelijk uit zaden en gevallen vruchten die op de bosbodem worden opgenomen. Daarnaast worden ook kleine ongewervelden gegeten wanneer die gemakkelijk bereikbaar zijn, vooral tussen bladresten en strooisel. Foerageren gebeurt meestal stapvoets en voorzichtig, met nadruk op dekkingrijke plekken waar snel kan worden uitgeweken naar dichte vegetatie.

\nBroeden vindt plaats met een bescheiden nest van twijgjes en plantmateriaal op een beschutte plek, vaak laag in vegetatie of op een lage tak, passend bij het algemene broedpatroon van bosduiven met een klein legsel en intensieve ouderzorg. Broedsucces is sterk afhankelijk van rust rond de nestplek en van voldoende voedsel in de directe omgeving, omdat veel activiteit dicht bij de bodem plaatsvindt en verstoring daardoor relatief snel effect kan hebben.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Sulawesi Patrijsduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Genus Caloenas<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nCaloenas (Gray, 1840) is een klein geslacht binnen de duivenfamilie dat vooral bekendstaat doordat er tegenwoordig meestal \u00e9\u00e9n levende soort wordt erkend, de nicobarduif. Het geslacht neemt een wat bijzondere positie in doordat het vooral aan eilanden en kustnabije eilandgroepen is gekoppeld en in gedrag geregeld een sterke band met de bodem laat zien, met veel lopen en foerageren op de grond in plaats van langdurig hoog in bomen te verblijven.

\nSoorten binnen Caloenas worden vaak geassocieerd met tropische eilanden, waar bosranden, dicht begroeide kustvegetatie en rustige eilandbossen belangrijk zijn. Aanwezigheid hangt sterk samen met veilige slaap- en broedplekken en met de beschikbaarheid van voedsel op de bosbodem. Het voedsel bestaat vooral uit zaden, vruchten en ander plantaardig materiaal dat wordt opgenomen tussen strooisel en gevallen blad, aangevuld met kleine, makkelijk te grijpen items wanneer die beschikbaar zijn.

\nHet geslacht is ook bekend uit (sub)fossiele vondsten van uitgestorven vormen, wat laat zien dat Caloenas in het verleden waarschijnlijk meer soorten omvatte en mogelijk een bredere verspreiding had. Dit onderstreept dat eilandenfauna door de tijd heen sterk kan veranderen door jacht, verstoring en verlies van leefgebied, factoren die bij eilandduiven vaak extra snel doorwerken.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n

Manenduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Caloenas nicobarica | \n [UK]<\/font> Nicobar Pigeon | \n [FR]<\/font> Carpophage de Nicobar | \n [DE]<\/font> Nikobartaube | \n [ES]<\/font> Paloma de Nicobar | \n [NL]<\/font> manenduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Manenduif details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nManenduif (Caloenas nicobarica, Linnaeus, 1758) is wereldwijd beoordeeld als Gevoelig (NT). Binnen het zeer grote verspreidingsgebied wordt een afname vermoed door vangst voor consumptie en de (lokale) huisdierhandel, aantasting en verlies van leefgebied, en predatie door ge\u00efntroduceerde zoogdieren op eilanden. Door de eilandgebonden leefwijze kunnen lokale drukfactoren snel doorwerken op broedkolonies, vooral wanneer rustige broedeilanden toegankelijker worden of wanneer predatoren worden ge\u00efntroduceerd.

\nDe soort komt voor van de Andamanen tot de Filipijnen en verder tot Nieuw-Guinea en de Salomonseilanden, met daarnaast ook aanwezigheid op Palau. Het algemene patroon past bij een standvogel met nomadische verplaatsingen tussen eilanden, waarbij rust- en broedplekken vaak op kleinere, predatorarme eilanden liggen en foerageergebieden ook op grotere eilanden kunnen liggen wanneer daar meer voedsel beschikbaar is.

\nManenduif is een opvallende, relatief grote duif met een grijze kop en een korte, zuiver witte staart die in vlucht sterk opvalt. De hals en bovenborst dragen verlengde, glanzende veren die als een \u201cmanenkrans\u201d ogen en bij goed licht groen en koperkleurig kunnen glanzen. De rest van het verenkleed heeft een metaalgroene glans die bij dof licht donker kan lijken. De snavel is donker met een lichte washuid en vaak een kleine knobbel aan de basis. Poten en voeten zijn stevig en doorgaans roodachtig van kleur, passend bij veel lopen en foerageren op de bosbodem.

\nHet leefgebied bestaat vooral uit kleine eilanden en kustgebieden met dichte begroeiing, waaronder strandbos, regenwoud, droger bos, mangroven en struikrijke zones. Broedplaatsen liggen vaak in ongestoorde kustbossen op kleine, bij voorkeur onbewoonde eilanden, waar het risico op predatie lager is. Logging en aanleg van infrastructuur in laaglandbos kunnen zowel geschikt broedhabitat verminderen als de toegang voor jagers vergroten.

\nHet voedsel bestaat hoofdzakelijk uit gevallen vruchten en zaden, aangevuld met knoppen en ander plantaardig materiaal. Af en toe worden ook kleine ongewervelden opgenomen. Foerageren vindt vaak op de grond plaats, waarbij voedsel wordt gezocht tussen strooisel en onder begroeiing. In gebieden met akkers of opslagplaatsen kan ook graan worden benut wanneer dat beschikbaar is.

\nBroeden gebeurt meestal in kolonies, vaak op kleine eilanden met weinig verstoring. Het nest is doorgaans een los platform van twijgjes, geplaatst in een boom of struik, vari\u00ebrend van relatief laag in dichte vegetatie tot hoger onder het bladerdak, afhankelijk van situatie en verstoringsdruk. Meestal wordt \u00e9\u00e9n wit ei gelegd met soms een lichte blauwachtige tint. Beide ouders broeden en verzorgen het jong, waarbij voeding in de eerste fase via kropmelk plaatsvindt en later via steeds grover vruchten- en zadenrijk voedsel. In meerdere gebieden ligt een duidelijke broedpiek in de eerste maanden van het jaar, maar timing kan regionaal verschillen afhankelijk van lokale omstandigheden.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
Geluid Manenduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Genus Lopholaimus<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nLopholaimus (Gould, 1833) is een klein geslacht van grote bosduiven dat doorgaans als monotypisch wordt beschouwd, met als bekendste vertegenwoordiger de topknoopduif. Het geslacht valt op door een forse, statige bouw en een karakteristieke \u201ctopknoop\u201d van losse, krullende veren op de kop, waardoor het silhouet direct herkenbaar is, vooral wanneer de vogel rustig in de boomkruin zit.

\nSoorten binnen Lopholaimus zijn sterk boomgebonden en worden vooral geassocieerd met vochtige bossen en regenwoudranden, maar ook met goed ontwikkeld rivierbos en boomrijke secundaire bossen waar voldoende vruchtdragende bomen aanwezig zijn. Veel tijd wordt doorgebracht in de hogere vegetatielagen, waarbij rusten, foerageren en verplaatsen vaak in de kruinlaag plaatsvinden. Door deze leefwijze kan aanwezigheid afhankelijk zijn van de kwaliteit en continu\u00efteit van bosstructuren, met name van grote, oude bomen die langdurig vruchten produceren.

\nHet dieet bestaat voornamelijk uit vruchten en bessen, aangevuld met zaden en andere plantaardige delen. Door het opnemen van grotere vruchten kan het geslacht een rol spelen in zaadverspreiding, vooral van boomsoorten die vruchten in de kruinlaag aanbieden. Broeden gebeurt met een eenvoudig takkennist in bomen, met een klein legsel en intensieve ouderzorg volgens het bekende duivenpatroon, waarbij jongen eerst met kropmelk en later met steeds grover voedsel worden gevoerd.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n

Knoedelduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\"\n
\n \n [LAT]<\/font> Lopholaimus antarcticus | \n [UK]<\/font> Topknot Pigeon | \n [FR]<\/font> Pigeon \u00e0 huppe | \n [DE]<\/font> Haubenfruchttaube | \n [ES]<\/font> Paloma de penacho | \n [NL]<\/font> Knoedelduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Knoedelduif details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nKnoedelduif (Lopholaimus antarcticus, Shaw, 1794) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is groot en de soort wordt niet geacht de drempels te benaderen voor een bedreigde categorie op basis van areaalgrootte, trend of populatieomvang. Hoewel in sommige gebieden een afname wordt genoemd, wordt die niet als snel genoeg gezien om de soort in een hogere risicocategorie te plaatsen.

\nDe soort is inheems in Oost-Australi\u00eb en komt vooral voor langs en nabij de oostelijke boszones, van noordelijk Queensland tot in het oosten van New South Wales, met incidentele verplaatsingen verder zuidwaarts. Er is doorgaans geen sprake van klassieke trek, maar de soort kan wel grote afstanden afleggen binnen de regio wanneer voedselbomen plotseling veel vruchten dragen. Daardoor kunnen in sommige jaren onverwacht grote groepen opduiken in gebieden waar langere tijd weinig waarnemingen waren.

\nKnoedelduif is een grote, overwegend leigrijze duif met een opvallende kuif die als een \u201cknoedel\u201d op de kop ligt. Bovendelen ogen vaak donkerder leigrijs met zwarte slagpennen, terwijl de rest van het lichaam lichter leigrijs kan tonen. De borst kan een gestreepte indruk geven door donkere veerbases. De staart oogt donker met een brede grijzige band. Snavel en poten tonen doorgaans roodachtige tinten, waarbij aan de snavelbasis een blauwgroenige zone kan opvallen. In vlucht en tijdens verplaatsingen kan de soort in grote groepen verschijnen, wat een indrukwekkend beeld geeft boven bosranden en valleien.

\nHet leefgebied bestaat vooral uit regenwoud, vochtig bos en aangrenzend bosrijk landschap, inclusief goed ontwikkelde bosranden en valleibossen. Aanwezigheid hangt sterk samen met plekken waar fruitdragende bomen periodiek massaal produceren. In delen van het verspreidingsgebied kunnen ook secundaire bossen en boomrijke zones met geschikt voedselaanbod tijdelijk aantrekkelijk zijn, waardoor het voorkomen lokaal sterk kan wisselen.

\nHet voedsel bestaat vrijwel volledig uit vruchten, met nadruk op bessen en vruchten van regenwoudbomen, waaronder vaak vijgen wanneer die beschikbaar zijn. Door het eten van vruchten en het verspreiden van zaden draagt de soort bij aan natuurlijke verjonging van bosvegetatie, waarbij zaden niet alleen bij voedselbomen maar ook onder vaste rust- en slaapbomen terecht kunnen komen.

\nBroeden vindt meestal plaats wanneer het aanbod van vruchten gunstig is. Nesten worden gebouwd van takken en liggen in bomen, soms relatief hoog in de kruinlaag. Meestal wordt \u00e9\u00e9n ei gelegd. Beide ouders verzorgen het broeden en het grootbrengen van het jong, met voeding in de eerste fase via kropmelk en daarna via vruchtenrijk voedsel. De periode waarin nesten en eieren worden gezien kan meerdere maanden omvatten, afhankelijk van regio en omstandigheden, waardoor het broedseizoen in de praktijk vrij lang kan aanhouden.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Knoedelduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Genus Patagioenas<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nPatagioenas (Reichenbach, 1853) is een geslacht van duiven uit de Nieuwe Wereld dat lange tijd dicht bij Columba werd geplaatst, maar tegenwoordig meestal als een eigen, duidelijk afgrensbare groep wordt behandeld. Het geslacht omvat middelgrote tot grote duiven die in bouw vaak \u201cklassiek duifachtig\u201d ogen, met een stevige borst, brede vleugels en een krachtige, doorgaans rechtlijnige vlucht. Binnen het geslacht komt veel variatie voor in tekening en kleur, van vrij sobere grijsbruine soorten tot vogels met duidelijke iriserende glans in halsveren of opvallende koptekeningen.

\nSoorten binnen Patagioenas komen voor van warmgematigde tot tropische delen van Noord-, Midden- en Zuid-Amerika en op eilanden in het Caribisch gebied. Leefgebieden lopen uiteen van berg- en dennenbossen tot laaglandbos, savannebos, mangroveranden en agrarische landschappen met bomen. Veel soorten zijn in belangrijke mate boomgebonden, maar foerageren gebeurt geregeld ook op de grond, bijvoorbeeld op akkers, open plekken of bosranden waar zaden en gevallen vruchten beschikbaar zijn.

\nHet voedsel bestaat vooral uit zaden, granen en vruchten, vaak met een duidelijke nadruk op seizoensaanbod van bessen en vruchtbomen. Door intensief gebruik van vruchten kunnen soorten binnen dit geslacht lokaal een rol spelen in zaadverspreiding, vooral in bos- en eilandecosystemen. Broeden gebeurt doorgaans met een eenvoudig takkennist in bomen, met een klein legsel en intensieve ouderzorg volgens het bekende duivenpatroon, waarbij jongen eerst met kropmelk en later met steeds grover voedsel worden gevoerd. Trekgedrag varieert per soort en regio en kan uiteenlopen van standvogelgedrag tot duidelijke seizoensverplaatsingen, vooral waar voedsel en klimaat door het jaar heen sterk veranderen.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n

Bandstaartduif <\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Patagioenas fasciata | \n [UK]<\/font> Band-tailed Pigeon | \n [FR]<\/font> Pigeon \u00e0 queue barr\u00e9e | \n [DE]<\/font> Bandtaube | \n [ES]<\/font> Paloma de cola bandeada | \n [NL]<\/font> Bandstaartduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Bandstaartduif details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nBandstaartduif (Patagioenas fasciata, Say, 1823) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is zeer groot en de populatie is zeer omvangrijk. Ondanks aanwijzingen voor een afnemende trend wordt de afname niet snel genoeg geacht om de drempels te benaderen die horen bij een bedreigde categorie volgens de IUCN-criteria.

\nDe soort komt voor van zuidwestelijk Brits-Columbia door het westen van Noord-Amerika en via berg- en kustzones zuidwaarts tot in het noordwesten van Argentini\u00eb. Het voorkomen is sterk regionaal: aan de Pacifische kust zijn op diverse plaatsen jaarrond aanwezige populaties, terwijl elders vooral sprake is van zomeraanwezigheid. Verplaatsingen zijn vaak nomadisch, met zwermen die samenkomen op plekken waar voedsel tijdelijk overvloedig is. Zwerfvogels kunnen ver buiten het kerngebied opduiken en zijn zelfs tot aan de Atlantische kust vastgesteld.

\nBandstaartduif is een forse, zwaar gebouwde duif die op afstand aan een rotsduif kan doen denken, maar doorgaans in bos- en berglandschappen voorkomt en vaak in bomen rust. Een belangrijk herkenningskenmerk is de brede, lichte band over het uiteinde van de waaierachtige staart. Van dichtbij valt een witte halvemaanvormige vlek op de nek op. Poten zijn geel en de snavel is geel met een donkere punt.

\nHet leefgebied omvat eikenrijke ravijnen en heuvelzones, chaparral, en bergbossen. Voorkeur gaat uit naar beboste of halfopen habitats, met regelmatige verplaatsingen om wisselende voedselbronnen te benutten. Broeden vindt plaats in eikenbossen langs de kust en in berggebieden, maar ook in gemengde den-eikenbossen en in sparren- en zilversparbossen. Foerageren kan ook plaatsvinden langs waterlopen in laaglandwoestijnen. In toenemende mate wordt de soort regelmatig waargenomen in suburbane gebieden langs de Pacifische kust, vooral waar geschikte bomen en voedselplanten aanwezig zijn.

\nHet voedsel bestaat voornamelijk uit noten, zaden en bessen, met een duidelijk seizoenspatroon. Eikels vormen een belangrijke voedselbron wanneer beschikbaar. Daarnaast worden bessen van onder meer vlier, manzanita, jeneverbes en wilde druif gegeten, evenals zaden, zachte jonge kegels van sparren, knoppen, jonge bladeren en bloemen. Insecten worden incidenteel opgenomen. Foerageren gebeurt zowel op de grond als in bomen, waarbij opvallend behendig tussen dunne takken kan worden geklommen, soms zelfs hangend om bessen te bereiken. Voedselzoeken gebeurt vaak in groepen, ook tijdens het broedseizoen.

\nBroeden kan plaatsvinden in losse kolonies, waarbij meerdere paren relatief dicht bij elkaar nestelen. Baltsvluchten omvatten een stijgende vlucht gevolgd door een brede cirkelglijvlucht met een fluitend, piepend geluid en aan het einde een kort vleugelgefladder. Op een zitplaats wordt een typische koerhouding aangenomen met opgeblazen borst en hals en een lager gedragen, deels gespreide staart. Het nest ligt in een boom, vaak op ongeveer 5 tot 12 meter hoogte, maar kan lager of juist veel hoger worden geplaatst. Een vork van een horizontale tak of een plek tegen de stam aan de basis van een zijtak wordt vaak gebruikt. Het nest is een vrij groot maar los gebouwd platform van takken, waarbij nestmateriaal wordt aangevoerd en ter plekke wordt verwerkt tot een draagvlak.

\nHet legsel bestaat meestal uit \u00e9\u00e9n ei en soms uit twee. De eieren zijn wit. Beide oudervogels broeden, met een broedduur van ongeveer 18 tot 20 dagen. Jongen worden door beide ouders gevoerd; in de eerste fase gebeurt dit met kropmelk en later wordt dit aangevuld met vast voedsel. Uitvliegen vindt doorgaans plaats ongeveer 25 tot 30 dagen na het uitkomen, waarna nog enige tijd nazorg volgt. Twee broedsels per jaar komen voor en in gunstige omstandigheden kan een derde broedsel optreden.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Bandstaartduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Genus Zenaida<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nZenaida (Bonaparte, 1838) is een geslacht van duiven uit de Amerika\u2019s dat meerdere middelgrote soorten omvat die vaak goed herkenbaar zijn aan een slanke bouw, een relatief lange staart en een zachte, vaak warmgrijze tot bruinige tint. Binnen het geslacht komen subtiele, maar duidelijke verschillen voor in koptekening en vleugelpatroon, waardoor determinatie vaak goed mogelijk is bij aandacht voor detail. Veel soorten laten een rustige, gelijkmatige vlucht zien en roepen met een karakteristiek, herhalend gekoer dat in bosranden en halfopen landschappen vaak goed draagt.

\nSoorten binnen Zenaida komen voor in uiteenlopende leefgebieden, van open bos en savannebos tot scrub, agrarische landschappen, kustzones en bebouwde omgeving. In veel regio\u2019s worden parken, tuinen en stedelijke randen benut wanneer er voldoende voedsel en geschikte rustplekken aanwezig zijn. Foerageren gebeurt vaak op de grond, waarbij zaden, granen en andere plantaardige delen worden opgenomen, aangevuld met bessen en kleine vruchten wanneer die beschikbaar zijn. Wateropname en bezoek aan drinkplaatsen kan belangrijk zijn, vooral in drogere gebieden.

\nBroeden sluit aan bij het algemene duivenpatroon met een eenvoudig nestplatform van twijgjes, meestal in struiken of bomen, soms ook op beschutte menselijke structuren. Het legsel is doorgaans klein en de ouderzorg is intensief, met voeding van jongen via kropmelk in de eerste fase en later geleidelijk grover voedsel. Trekgedrag varieert per soort en regio, van standvogelgedrag tot duidelijke seizoensverplaatsingen, waarbij voedselbeschikbaarheid en lokale klimaatomstandigheden vaak bepalend zijn.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n

Treurduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Zenaida macroura | \n [UK]<\/font> Mourning Dove | \n [FR]<\/font> Tourterelle triste | \n [DE]<\/font> Carolinataube | \n [ES]<\/font> Tortolita llorona | \n [NL]<\/font> Treurduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Treurduif details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nTreurduif (Zenaida macroura, Linnaeus, 1758) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is uitzonderlijk groot en de populatie is zeer omvangrijk. De trend wordt als toenemend beschreven, waardoor de soort volgens de IUCN-criteria niet in de buurt komt van drempels voor een bedreigde categorie op basis van areaalgrootte, trend of populatieomvang.

\nDe soort komt voor van zuidelijk Canada door vrijwel de gehele Verenigde Staten tot in Midden-Amerika, met een verspreiding die reikt tot Panama. In grote delen van het verspreidingsgebied is treurduif jaarrond aanwezig. Trekgedrag verschilt per regio: populaties in Centraal- en het zuiden van Noord-Amerika zijn overwegend standvogel, terwijl noordelijke populaties in de winter zuidwaarts trekken. Ringonderzoek laat zien dat in sommige gebieden, zoals rond Berkeley in Californi\u00eb, standplaatsgebonden gedrag overheerst, en in Florida bleek het merendeel van de vogels vrijwel sedentair, met slechts beperkte verspreiding naar omliggende staten. Vogels uit noordelijker breedten kunnen daarentegen tot in Mexico en verder naar Midden-Amerika overwinteren. Vastgestelde trekafstanden kunnen oplopen tot enkele duizenden kilometers, met een gemiddelde dagafstand van grofweg 80 tot 160 km, meestal op lage hoogte.

\nTreurduif heeft een slanke bouw en een lange staart die naar een punt toeloopt, wat het silhouet direct herkenbaar maakt. Het verenkleed is bruingrijs, met een meer buffkleurige tot warm getinte buik en lichtgrijze vleugels. De snavel is zwart en de poten zijn oranje. Op de vleugels zitten zwarte vlekken. In de nek is vaak een subtiele iriserende glans zichtbaar. Het donkere oog is omgeven door een lichtblauwe oogring. Juvenielen lijken op volwassen vogels, maar ogen vaak wat meer gevlekt en doffer van kleur.

\nHet leefgebied bestaat uit een brede variatie aan landschappen waar open terrein en bomen elkaar afwisselen. Randen van bos en open veld, schrale graslanden met struiken, agrarisch landschap, erven en suburbane zones worden veel gebruikt. Wegbermen en stedelijke randen leveren vaak precies het moza\u00efek van open foerageerplekken en nabijgelegen schuil- en nestgelegenheid dat gunstig is. Aanpassing aan menselijke omgeving is sterk, vooral in regio\u2019s met graanproductie en verspreide bomen of struiken.

\nHet voedsel bestaat voor het overgrote deel uit zaden en andere plantaardige delen, vaak rond 95% van het dieet. Daarnaast worden ook gemorst graan, vruchten en incidenteel insecten gegeten. Voorkeur gaat uit naar zaden die op de grond liggen. Wanneer voedsel op de bodem schaars is, worden ook zaden en vruchten uit struiken en bomen opgenomen. In agrarische gebieden worden vooral granen benut, waaronder ma\u00efs, gierst, rogge, gerst en haver. Af en toe worden ook kleine dieren zoals sprinkhanen, mieren, kevers en slakken opgenomen.

\nDe voortplanting kan in warme gebieden zeer productief zijn, met meerdere broedsels per jaar en in gunstige omstandigheden tot ongeveer zes broedsels. Het mannetje leidt naar mogelijke nestplaatsen, waarna een nestplek wordt gekozen en nestmateriaal wordt aangevoerd. Het nest is een vrij fragiel platform van twijgjes. Nestplaatsen liggen meestal in een boom of struik, maar kunnen ook op de grond liggen of op beschutte randen van gebouwen en andere structuren. Meestal worden twee eieren gelegd. Beide ouders broeden ongeveer twee weken. De jongen worden gevoerd met kropmelk, waarna geleidelijk ook ander voedsel wordt gegeven. Ongeveer twee weken na uitkomst verlaten de jongen het nest, maar in de omgeving volgt vaak nog \u00e9\u00e9n tot twee weken nazorg met bijvoeding.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Treurduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Genus Spilopelia<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nSpilopelia (Sundevall, 1873) is een geslacht van kleinere tortelduiven dat vooral bekendstaat om soorten met een fijngetekende, vaak \u201cgeschubde\u201d indruk en een opvallend hals- of nekpatroon. De bouw is slank en licht, met een relatief lange staart en een zachte, soepele vlucht. In het veld vallen vaak het subtiele vlekken- of bandpatroon op de hals en een warmbruin tot grijzig verenkleed op, waardoor soorten binnen dit geslacht een herkenbare uitstraling hebben, zelfs wanneer kleurtonen per individu en seizoen iets kunnen vari\u00ebren.

\nSoorten binnen Spilopelia komen voor in open tot halfopen landschappen, waaronder agrarische gebieden, dorpen, parken, bosranden en droge scrub. Aanpassing aan menselijk gebruik van het landschap is bij meerdere soorten goed ontwikkeld, waardoor aanwezigheid in bebouwde omgeving en in moza\u00efeklandschappen met veel randen en open plekken regelmatig voorkomt. Foerageren gebeurt vooral op de grond, met nadruk op zaden en kleine plantendelen, aangevuld met andere gemakkelijk beschikbare voedselbronnen wanneer die lokaal aanwezig zijn.

\nBroeden gebeurt meestal met een eenvoudig, vrij los nestplatform van twijgjes in struiken of bomen, soms op gebouwen of andere beschutte structuren. Het legsel is klein en ouderzorg is intensief, met voeding van jongen via kropmelk in de eerste fase en daarna een geleidelijke overgang naar zaden en ander plantaardig voedsel. Verspreiding en trekgedrag verschillen per soort, maar lokale verplaatsingen in reactie op droogte, voedselaanbod en verstoring komen binnen het geslacht geregeld voor.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n

Parelhalstortel<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Spilopelia chinensis | \n [UK]<\/font> Spotted Dove | \n [FR]<\/font> Tourterelle tigrine | \n [DE]<\/font> Perlhalstaube | \n [ES]<\/font> T\u00f3rtola moteada | \n [NL]<\/font> Parelhalstortel\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Parelhalstortel details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nParelhalstortel (Spilopelia chinensis, Scopoli, 1786)

\nParelhalstortel is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is zeer groot en de populatietrend wordt als toenemend beschreven. De populatieomvang is niet overal gekwantificeerd, maar er zijn geen aanwijzingen dat de soort de drempels benadert die horen bij een bedreigde categorie op basis van areaalgrootte, trend of aantallen.

\nDe soort is wijdverspreid in de Ori\u00ebntaalse regio en komt in grote delen van Zuidoost-Azi\u00eb algemeen voor. Daarnaast zijn er ge\u00efntroduceerde populaties buiten het oorspronkelijke gebied. In de aangeleverde gegevens wordt een introductie in de regio Los Angeles genoemd, waarna uitbreiding plaatsvond naar onder meer Santa Barbara, Bakersfield, Oceanside, San Diego en zuidelijk Arizona. In Californi\u00eb wordt het voorkomen vooral gekenmerkt als standvogel binnen een beperkt verspreidingsgebied, met slechts zelden verdere zwerftochten binnen de staat.

\nParelhalstortel is iets groter dan treurduif en heeft een afgeronde tot stomp ogende staart, met opvallend veel wit in de buitenste staartpunten. Het meest kenmerkende veldkenmerk is de brede halsband van zwarte en witte \u201cparelvlekken\u201d op de achterhals. Juvenielen missen deze halsband, maar kunnen vaak toch worden herkend aan de vorm van de uitgespreide staart, die minder puntig oogt dan bij treurduif. In vlucht en op zitplaatsen zorgt de contrastrijke halsband bij volwassen vogels voor een direct herkenningsbeeld, vooral bij goed licht.

\nHet leefgebied bestaat vaak uit door mensen be\u00efnvloede habitats, met nadruk op woonwijken, parken en groenstroken. Goed bewaterde suburbane zones met bomen en gazons zijn vaak bijzonder geschikt. Daarnaast worden landbouwgebieden, erven en boomgroepen langs waterlopen benut, waaronder ook aanplant met eucalyptus. Aanwezigheid hangt vaak samen met open foerageerplekken op de grond en nabijgelegen bomen of struiken voor rusten en nestelen.

\nHet voedsel bestaat voornamelijk uit zaden. Foerageren gebeurt meestal op de grond, lopend en pikkend tussen gras, open aarde en verhardingsranden. Meestal wordt in paren of kleine groepjes gezocht. Bezoek aan voedertafels komt voor, maar zaden worden vaak liever van de grond opgenomen, bijvoorbeeld onder voedersilo\u2019s of onder bomen waar zaden en kruimels vallen.

\nBalts- en territoriaal gedrag omvat een opvallende displayvlucht waarbij een steile opstijging plaatsvindt met luid vleugelklappen, gevolgd door een brede glijvlucht omlaag met vleugels en staart volledig gespreid. Op een zitplaats wordt gebogen en gekoerd, waarbij de kop wordt verlaagd en de gevlekte halsband extra zichtbaar wordt. Het nest ligt meestal in een grote struik of boom, vaak op een horizontale tak of in een takvork, grofweg tussen 2,5 en 12 meter hoogte. Het nest is een losse platformconstructie van twijgjes. Meestal worden twee witte eieren gelegd. Broeden gebeurt doorgaans door beide oudervogels en duurt rond twee weken of iets langer. Jongen worden door beide ouders verzorgd, in de eerste fase met kropmelk en later met een mengsel waarin zaden steeds belangrijker worden. De exacte ontwikkeling en leeftijd waarop jongen voor het eerst uitvliegen kan lokaal vari\u00ebren en is niet overal even goed gedocumenteerd.

\nEngelse naam: Spotted Dove.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Parelhalstortel<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Wijntortel<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Spilopelia vinacea | \n [UK]<\/font> Vinaceous Dove | \n [FR]<\/font> Tourterelle vineuse | \n [DE]<\/font> Dunkle Turteltaube | \n [ES]<\/font> T\u00f3rtola l\u00fagubre | \n [NL]<\/font> Wijntortel\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Wijntortel details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nDe Wijntortel (Streptopelia vinacea, Gmelin, 1789) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is zeer groot en de populatietrend wordt als stabiel beschreven, waardoor de soort niet in de buurt komt van drempels voor een bedreigde categorie op basis van areaalgrootte, trend of populatieomvang.

\nDe soort komt wijdverspreid voor in Afrika, vooral in een brede gordel ten zuiden van de Sahara, met aanwezigheid in oostelijk, centraal en westelijk Afrika. Trekgedrag is doorgaans beperkt. Aanwezigheid is meestal standplaatsgebonden, met lokale verplaatsingen die samenhangen met regenval, zaadaanbod en tijdelijke voedselpieken.

\nWijntortel is een middelgrote tortelduif met een warme, wijnkleurige tot roze-bruine indruk op borst en hals, in combinatie met meer grijsbruine bovendelen. Een donkere halsband op de achterhals kan zichtbaar zijn, maar is doorgaans minder contrastrijk dan bij sommige andere tortels. De vlucht is snel en direct, met regelmatige vleugelslagen, passend bij soorten uit het geslacht Streptopelia.

\nHet leefgebied bestaat vooral uit scrub, savanne, open bos en boomrijke randen, vaak in drogere zones met verspreide bomen en struiken. Ook randen van dorpen en cultuurlandschap worden benut wanneer er dekking en voedsel aanwezig is, maar het zwaartepunt ligt meestal in halfopen habitats met voldoende zaaddragende vegetatie.

\nHet voedsel bestaat voornamelijk uit zaden, granen en andere plantaardige delen. Foerageren gebeurt grotendeels op de grond, vaak in paren of kleine groepjes, en soms op plekken waar zadenrijk voedsel geconcentreerd beschikbaar is, bijvoorbeeld langs paden, open plekken en randen van akkers.

\nBroeden gebeurt met een nestplatform van takjes in een boom of struik. Meestal worden twee witte eieren gelegd. Broedzorg wordt door beide oudervogels uitgevoerd en de broedperiode kan regionaal vari\u00ebren, vaak in samenhang met perioden waarin voedsel ruimer beschikbaar is.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Wijntortel<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n\n\n\n\n
Klik hier Genus Geopelia<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nGeopelia (Swainson, 1837) is een geslacht van kleine duiven dat bekendstaat om een fijne, slanke bouw en een vaak subtiel \u201czebrapatroon\u201d of andere delicate tekening op hals en borst. De soorten ogen licht en wendbaar, met een relatief lange staart en een snelle, rechtlijnige vlucht. Door het bescheiden formaat en de zachte kleurtonen blijven vogels binnen dit geslacht geregeld onopvallend, terwijl roep en groepsgedrag in geschikte gebieden juist goed kunnen verraden dat er aanwezigheid is.

\nSoorten binnen Geopelia komen vooral voor in Australazi\u00eb en aangrenzende regio\u2019s, waar open bos, savanne-achtige landschappen, scrub, graslanden en halfopen cultuurlandschap worden benut. Ook tuinen, parken en erven kunnen belangrijk zijn wanneer er voldoende zaden en drinkwater aanwezig zijn. Foerageren gebeurt veelal op de grond, vaak in kleine groepjes, waarbij vooral graszaden en andere fijne zaden worden opgenomen, aangevuld met kleine plantendelen wanneer die beschikbaar zijn. In drogere gebieden speelt de nabijheid van waterpunten een duidelijke rol in verspreiding en dagelijkse activiteit.

\nBroeden gebeurt met een klein, eenvoudig nest van twijgjes, vaak laag in struiken of in kleine bomen. Het legsel is doorgaans klein en de ouderzorg volgt het bekende duivenpatroon, met voeding van jongen via kropmelk in de eerste fase en later een geleidelijke overgang naar zaden. Lokale verplaatsingen komen geregeld voor en hangen vaak samen met regenval, tijdelijke zaadvorming en het beschikbaar komen van geschikte drinkplaatsen.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n

Roodnekzebraduif<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Geopelia humeralis | \n [UK]<\/font> Bar-shouldered dove | \n [FR]<\/font> G\u00e9op\u00e9lie \u00e0 nuque rousse | \n [DE]<\/font> Kupfernackentaube | \n [ES]<\/font> Tortolita humeral | \n [NL]<\/font> Roodnekzebraduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Roodnekzebraduif details <\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nDe Roodnekzebraduif (Geopelia humeralis, Temminck, 1821) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is uitzonderlijk groot en de populatietrend wordt als stabiel beschouwd. De populatieomvang is niet overal gekwantificeerd, maar er zijn geen aanwijzingen dat de soort de drempels benadert die horen bij een bedreigde categorie op basis van areaalgrootte, trend of aantallen.

\nDe soort komt voor in zuidelijk-centraal en zuidoostelijk Nieuw-Guinea en in het noorden en oosten van Australi\u00eb. Trekgedrag is doorgaans beperkt; het voorkomen past vooral bij standplaatsgebonden populaties met verplaatsingen op lokale schaal. In drogere perioden kan aanwezigheid sterker samenhangen met waterpunten en plekken waar zaden tijdelijk overvloedig zijn, waardoor lokaal duidelijke concentraties kunnen ontstaan.

\nRoodnekzebraduif is een middelgrote, slanke duif met een lange staart en een fijn \u201czebra\u201d-achtig patroon op borst en flanken, gevormd door smalle donkere bandjes. De bovenzijde oogt overwegend warmbruin tot grijsbruin, met op de schouderpartij een opvallende kastanjebruine tot roodbruine zone die de Nederlandse naam verklaart. In vlucht vallen de lange staart en het contrasterende vleugelpatroon vaak op. De algemene indruk is elegant en licht, met een rustige houding op de grond en een snelle, directe vlucht wanneer verstoring optreedt.

\nHet leefgebied bestaat uit open tot halfopen landschappen, waaronder open eucalyptusbos, savanne-achtige gebieden, scrub, bosranden, agrarische zones en randen van nederzettingen. Ook parken, tuinen en erven worden benut wanneer er dekking, voedsel en drinkwater aanwezig zijn. Aanwezigheid hangt vaak samen met moza\u00efeklandschappen waar open foerageerplekken direct grenzen aan struiken of bomen voor schuilen en rusten.

\nHet voedsel bestaat voornamelijk uit zaden, vooral graszaden en andere fijne zaden die op de grond worden opgenomen. Daarnaast worden ook kleine plantendelen en incidenteel kleine ongewervelden benut wanneer die gemakkelijk beschikbaar zijn. Foerageren gebeurt meestal lopend op de bodem, vaak in paren of kleine groepjes, met regelmatige bezoeken aan drinkplaatsen in warme of droge perioden.

\nBroeden gebeurt met een eenvoudig, vrij los nestplatform van twijgjes, meestal laag tot middelhoog in een struik of kleine boom. Het legsel bestaat doorgaans uit twee witte eieren. Broedzorg volgt het bekende duivenpatroon met gezamenlijke verzorging, waarbij jongen in de eerste fase met kropmelk worden gevoerd en later met steeds grover zadenrijk voedsel. De timing van broeden varieert per regio en hangt vaak samen met perioden waarin regenval en zaadvorming gunstig zijn.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Roodnekzebraduif<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Zebraduif<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Geopelia striata | \n [UK]<\/font> Zebra Dove | \n [FR]<\/font> G\u00e9op\u00e9lie z\u00e9br\u00e9e | \n [DE]<\/font> Sperbertaube | \n [ES]<\/font> Tortolita estriada | \n [NL]<\/font> Zebraduif\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Zebraduif details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nDe Zebraduif (Geopelia striata, Linnaeus, 1766) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is groot en de populatietrend wordt als stabiel beschouwd. De populatieomvang is niet overal gekwantificeerd, maar er zijn geen aanwijzingen dat de soort de drempels benadert die horen bij een bedreigde categorie op basis van areaalgrootte, trend of aantallen.

\nDe soort komt van oorsprong voor op het Maleis schiereiland, Sumatra en Java. Binnen dit gebied is het voorkomen vaak sterk gekoppeld aan open, door mensen be\u00efnvloede landschappen en moza\u00efekhabitats met korte vegetatie. Trekgedrag is doorgaans beperkt; aanwezigheid is vooral standplaatsgebonden, met verplaatsingen op lokale schaal afhankelijk van voedsel, water en verstoring. In diverse regio\u2019s buiten het kerngebied is de soort ook ge\u00efntroduceerd, waardoor lokaal extra verspreiding kan optreden, maar het aangeleverde areaal blijft het uitgangspunt voor de beschrijving.

\nZebraduif is een kleine, slanke duif met een lange staart en een zeer kenmerkend fijn bandpatroon op borst en flanken, waardoor een duidelijke \u201czebra\u201d-indruk ontstaat. De bovenzijde oogt bruinachtig tot grijsbruin en de kop is relatief klein en fijn. In vlucht vallen de smalle vleugels, de lange staart en het rustige, directe vliegbeeld op. Op de grond beweegt de soort vaak snel en doelgericht, met veel korte pasjes tijdens het zoeken naar zaden.

\nHet leefgebied bestaat vooral uit open tot halfopen terrein, zoals dorpsranden, tuinen, parken, erven, plantages, akkers, paden, grasvelden en andere plekken met lage vegetatie en open bodem. Aanpassing aan menselijke omgeving is sterk, waardoor aanwezigheid vaak juist toeneemt in cultuurlandschap met voldoende voedsel, drinkwater en beschutting in struiken of bomen in de nabijheid.

\nHet voedsel bestaat voornamelijk uit kleine zaden, vooral graszaden en andere fijne zaden die op de grond worden opgenomen. Daarnaast worden ook kleine plantendelen en incidenteel kleine ongewervelden benut wanneer die gemakkelijk beschikbaar zijn. Foerageren gebeurt vrijwel altijd op de bodem, vaak in paren of kleine groepjes, met regelmatige bezoeken aan drinkplaatsen, vooral in warme of drogere omstandigheden.

\nBroeden gebeurt met een klein, eenvoudig nestplatform van twijgjes, meestal laag in een struik, in een kleine boom of op beschutte structuren in de directe omgeving van open foerageerplekken. Het legsel bestaat doorgaans uit twee witte eieren. Broedzorg volgt het bekende duivenpatroon met gezamenlijke verzorging, waarbij jongen in de eerste fase met kropmelk worden gevoerd en later met steeds grover zadenrijk voedsel. Het broedseizoen kan in tropische omstandigheden lang zijn en meerdere broedsels per jaar zijn mogelijk wanneer voedsel en rustplekken gunstig blijven.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Wijntortel<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Genus Streptopelia<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nStreptopelia (Bonaparte, 1855) is een geslacht van tortelduiven dat meerdere middelgrote soorten omvat die vaak herkenbaar zijn aan een slanke bouw, een relatief lange staart en een karakteristieke hals- of nekband bij verschillende soorten. Het verenkleed is meestal zachtgrijs tot bruinachtig, met subtiele schub- of vleugelpatronen en soms een duidelijke contrasterende halsvlek. De vlucht is doorgaans snel en rechtlijnig, met korte, krachtige vleugelslagen, terwijl de roep bij veel soorten uit een herhalend, melodieus gekoer bestaat dat in halfopen landschappen ver draagt.

\nSoorten binnen Streptopelia komen voor in een breed scala aan open en halfopen biotopen, zoals agrarische landschappen, savannebos, open loofbos, dorpen, parken en stedelijke randen. Aanpassing aan menselijke omgeving is bij meerdere soorten sterk ontwikkeld, waardoor aanwezigheid in bebouwd gebied en in moza\u00efeklandschappen met veel randen en voedselbronnen vaak voorkomt. Foerageren gebeurt vooral op de grond, met nadruk op zaden, granen en kleine plantendelen, aangevuld met bessen en andere plantaardige bronnen wanneer die lokaal beschikbaar zijn.

\nBroeden gebeurt meestal met een eenvoudig, vrij los nestplatform van twijgjes in bomen of struiken, maar ook op gebouwen en andere beschutte structuren. Het legsel is doorgaans klein en de ouderzorg is intensief, met voeding van jongen via kropmelk in de eerste fase en daarna een geleidelijke overgang naar zaden. Trekgedrag varieert sterk per soort en regio, van standvogelgedrag tot duidelijke seizoensverplaatsingen, terwijl lokale verplaatsingen in reactie op voedsel, weersomstandigheden en verstoring binnen het geslacht veel voorkomen.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n

Turkse tortel<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Streptopelia decaocto | \n [UK]<\/font> Eurasian Collared Dove | \n [FR]<\/font> Tourterelle turque | \n [DE]<\/font> T\u00fcrkentaube | \n [ES]<\/font> T\u00f3rtola turca | \n [NL]<\/font> Turkse tortel\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Turkse tortel details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nDe Turkse tortel (Streptopelia decaocto, Frivaldszky, 1838) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is uitzonderlijk groot en de populatietrend wordt als toenemend beschreven. De populatie is zeer omvangrijk, waardoor de soort volgens de IUCN-criteria niet in de buurt komt van drempels voor een bedreigde categorie op basis van areaalgrootte, trend of aantallen.

\nDe soort komt voor van West-Europa tot India en oostelijk China. In zuidelijk Azi\u00eb is het voorkomen overwegend standplaatsgebonden, met in berggebieden soms duidelijke hoogteverplaatsingen waarbij in de periode november tot maart vaker lager gelegen gebieden worden benut. In Europa is een groot deel van de broedvogels standvogel, maar een deel van de jonge vogels maakt opvallende zwerftochten. Dit zwerfg edrag, vooral in westelijke richting, heeft sterk bijgedragen aan de snelle uitbreiding en vestiging in nieuwe gebieden, meestal zonder terugkeer naar het geboortegebied.

\nTurkse tortel heeft een licht grijszandkleurig verenkleed. De bovendelen zijn bleek buffy-grijs op rug, vleugels en bovenzijde staart, terwijl de onderzijde licht buffroze oogt op borst en buik. Op de vleugels is vaak een subtiel \u201cgeschubd\u201d patroon zichtbaar door lichte veerranden, met donkerdere handpennen. De lange staart heeft witte buitenste staartveren en grijzere middelste veren; aan de onderzijde vallen de brede witte punten op met een donkere basis. De kop is licht zandgrijs en op de nek zit de kenmerkende zwarte halve halsband. De snavel is zwart, relatief kort en slank. Ogen zijn donkerrood. Poten en voeten zijn roze. Vrouwtjes en mannetjes lijken sterk op elkaar; juvenielen missen doorgaans de zwarte nekband en ogen daardoor egaler.

\nDe soort is sterk gebonden aan cultuurlandschap en bebouwde omgeving. Geschikte biotopen zijn dorpen en steden, parken, tuinen, boomgaarden, erven, hagen en struweel, akkerlandschappen en locaties rond graanopslag en boerderijen. Ook randen van bos en open terrein worden benut, vooral wanneer daar zaadrijke foerageerplekken en beschutte rustplaatsen dicht bij elkaar liggen. In de winter worden tuinen en voedertafels vaak bezocht, zeker wanneer natuurlijke zaadbronnen schaars zijn.

\nHet voedsel bestaat voornamelijk uit zaden, met daarnaast knoppen en zachte vruchten. Ook voedselresten kunnen worden benut in stedelijke omgeving. Foerageren gebeurt vooral op de grond, vaak in paren of in groepen, met duidelijke concentraties rond akkers, erven en plekken met gemorst graan. Een bijzonder kenmerk is de manier van drinken: water wordt opgezogen zonder het typische \u201ckop-heffen\u201d dat bij veel andere vogels nodig is.

\nBalts en sociale interactie zijn opvallend. Tijdens de baltsvlucht stijgt een vogel vanaf een hoge zitplaats op, klapt luid met de vleugels en glijdt daarna in een lange boog omlaag met gespreide vleugels en staart. Op de grond komen paren soms tot korte sprongetjes met vleugelgefladder en roepen, en achtervolgingen in de lucht komen regelmatig voor. In rust wordt vaak dicht bij soortgenoten gezeten, bijvoorbeeld op kabels of dakranden.

\nHet broedseizoen loopt vaak van begin maart tot laat in oktober. Het nest is een zeer los en plat platform van dunne twijgjes en droge stengels, meestal in een boom, haag of dichte struik, soms ook op gebouwen of andere beschutte structuren. Soms wordt wat zacht gras gebruikt als bekleding, maar veel nesten blijven eenvoudig. Meestal worden twee gladde witte eieren gelegd. De broedduur is ongeveer 14 dagen en beide oudervogels broeden. De jongen komen hulpeloos uit en worden gevoerd met kropmelk. Uitvliegen gebeurt vaak na ongeveer 18 tot 19 dagen; rond drie weken na uitkomst wordt doorgaans goed gevlogen. Meerdere broedsels per seizoen zijn gebruikelijk en twee tot vier broedsels komen vaak voor, met in gunstige omstandigheden nog meer.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n

Zomertortel<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Streptopelia turtur | \n [UK]<\/font> European Turtle Dove | \n [FR]<\/font> Tourterelle des bois | \n [DE]<\/font> Turteltaube | \n [ES]<\/font> T\u00f3rtola europea | \n [NL]<\/font> Zomertortel\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Zomertortel details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nDe Zomertortel (Streptopelia turtur, Linnaeus, 1758) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is zeer groot en de populatie is zeer omvangrijk. Er is wel sprake van een afnemende trend, maar de afname wordt in de aangeleverde gegevens niet als snel genoeg gezien om de IUCN-drempels voor een bedreigde categorie te benaderen. In Europa is desondanks al langere tijd een duidelijke achteruitgang zichtbaar, waardoor de soort in veel gebieden merkbaar schaarser is geworden.

\nDe soort broedt in West- en Centraal-Eurazi\u00eb en is in het broedgebied vooral een zomergast. Overwintering vindt plaats in Afrika, met een kerngebied in semi-aride Soedanese en savannezones van Senegal en Guinee tot Soedan en Ethiopi\u00eb, en zuidwaarts tot onder meer noordelijk Ghana en noordelijk Kameroen. Vertrek uit Europese broedgebieden ligt meestal tussen eind juli en september, met soms uitlopers tot in oktober. De trek verloopt grotendeels breed-front, maar bij passages over de Middellandse Zee kunnen regionale concentraties optreden. Veel westelijke vogels trekken via zuidwest-Frankrijk en het Iberisch schiereiland en bereiken Afrika via Marokko. Ook routes via de Balkan en Itali\u00eb komen veel voor, met oversteek via onder meer Tunesi\u00eb en Libi\u00eb. In het voorjaar ligt de hoofddoortocht door het Middellandse Zeegebied vooral in de tweede helft van april en worden broedgebieden in mei weer bezet.

\nZomertortel heeft een fijngebouwd silhouet en een warm getint verenkleed. Voorhoofd en kop tonen licht blauwgrijs, donkerder naar kruin en achterhals. De keel is wit, de zijkant van het gezicht rozegrijs, en de onderkeel en borst zijn mauveroze met een geleidelijke overgang naar wit op buik en onderstaartdekveren. Op schouder- en binnenvleugeldekveren vallen zwarte veren op met brede oranje- tot buffkleurige randen, wat een gevlekt, geschubd effect geeft. Buitenste vleugeldekveren en ondervleugel ogen blauwgrijs. De onderzijde van de staart toont een contrastrijk zwart-wit beeld. Iris kan goudgeel tot licht oranje zijn, met donker purperblauw rondom het oog. De snavel is zwartachtig, vaak met een paarse zweem en lichter naar de punt. Poten zijn purperrood. Ondersoorten verschillen subtiel in grootte en kleurtoon, met in sommige gebieden een duidelijk warmere, zandkleurige indruk op kop en rug en bredere buffranden op de vleugeldekveren.

\nHet leefgebied bestaat uit een brede variatie aan halfopen landschappen. Dichte, aaneengesloten bossen worden meestal gemeden. Voorkeur gaat uit naar bosranden, open bos met open plekken, heide met boomgroepjes en moza\u00efeklandschap met hagen, houtwallen, kleine bosjes en akkers. Zonnige, droge en beschutte gebieden worden vaak benut, terwijl natte, winderige of langdurig koele regio\u2019s minder aantrekkelijk zijn. In delen van het areaal worden onder meer open eikenbossen, jeneverbesopstanden, boslandschap met landbouwpercelen, olijfgaarden en in drogere zones oases en dadelpalmgebieden gebruikt.

\nHet voedsel bestaat vooral uit zaden en vruchten van kruiden, onkruiden en granen. Zaden van onder meer koolachtigen, ganzenvoet, helmbloem, zonnebloem, klavers en tarwe worden genoemd. Daarnaast kunnen bessen en schimmels incidenteel worden gegeten, evenals regenwormen, enkele insecten en kleine slakken. Voedsel wordt grotendeels op de grond gezocht, ook wanneer rusten en een deel van de activiteit in bomen en struiken plaatsvindt.

\nBroeden vindt in Europa vaak in mei plaats. Het nest is een fragiel platform van fijne takjes, meestal bekleed met grasstengels, worteltjes of bladeren. Nestplaatsen liggen in een boom, struik of haag, en soms worden oude nesten van andere vogelsoorten hergebruikt. Meestal worden twee eieren gelegd. De broedduur bedraagt ongeveer 15 dagen. Na het broedseizoen volgt een opvallende periode van geringe respons op prikkels, een verschijnsel dat als bijzonder wordt beschreven binnen duiven. Eerste broeden kan al op een leeftijd van ongeveer \u00e9\u00e9n jaar plaatsvinden.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Zomertortel<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Palmtortel<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Streptopelia senegalensis | \n [UK]<\/font> Laughing Dove | \n [FR]<\/font> Tourterelle maill\u00e9e | \n [DE]<\/font> Palmtaube | \n [ES]<\/font> T\u00f3rtola senegalesa | \n [NL]<\/font> Palmtortel\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Palmtortel details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nDe Palmtortel (Spilopelia senegalensis, Linnaeus, 1766) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is groot, met een geschatte mondiale verspreidingsomvang van ongeveer 10.000.000 km\u00b2. De wereldpopulatie is groot; binnen Europa worden aantallen van ongeveer 120.000 tot 410.000 individuen genoemd. Wereldwijde populatietrends zijn niet exact gekwantificeerd, maar er wordt niet aangenomen dat de soort in de buurt komt van drempels voor een sterke afname over tien jaar of drie generaties. In veel gebieden wordt de soort als succesvol en aanpasbaar gezien, met een brede benutting van verschillende habitats. Een belangrijke drukfactor kan nestpredatie zijn, onder meer door kraaiachtigen, ratten en slangen, afhankelijk van de lokale situatie.

\nDe soort komt wijdverspreid voor in Afrika en daarnaast in delen van Eurazi\u00eb en de Ori\u00ebntaalse regio, met een verspreiding die reikt van India en Centraal-Azi\u00eb tot het zuidelijke deel van het Arabisch schiereiland. In de aangeleverde gegevens wordt palmtortel in brede zin ook genoemd als aanwezig in andere landen door verspreiding en introducties. Trekgedrag is meestal beperkt; in veel gebieden is het voorkomen vooral standplaatsgebonden en worden territoria het hele jaar door bezet, met verplaatsingen op lokale schaal rond voedsel en water.

\nPalmtortel is een relatief kleine tortelduif zonder zwarte nekband. Het verenkleed toont vaak een rozeachtige tint op kop, hals en borst, met een lichtere buik en onderzijde staart. De handpennen zijn bruin en de bovenzijde van de vleugel kan een grijzige tot blauwgrijze zweem tonen. De snavel is donker en poten en voeten zijn purperrood. Op de borst zijn vaak roodachtig gespikkelde of geschubde tekeningselementen zichtbaar, wat het soortbeeld extra herkenbaar maakt. Vrouwtjes ogen gemiddeld wat doffer, met een meer bruinige of grijzige indruk op de mantel. Juvenielen missen meestal de duidelijke borsttekening en ogen over het geheel doffer en bruiner, met minder roze op kop en borst. Af en toe komen ook zeer bleke of albino-kleurvormen voor.

\nHet leefgebied is zeer gevarieerd en omvat zowel natuurlijke als door mensen be\u00efnvloede omgevingen. Dorpen en steden worden veel gebruikt, met aanwezigheid in tuinen, op gebouwen en langs straten. Daarnaast worden galerijbossen langs waterlopen en savannelandschappen benut, vooral waar struiken, bomen en open foerageerplekken dicht bij elkaar liggen. Beschikbaarheid van water is belangrijk, waardoor aanwezigheid vaak samenhangt met plekken waar regelmatig kan worden gedronken, zoals waterpunten, irrigatiezones en randen van bebouwing met drinkmogelijkheden.

\nHet voedsel bestaat voornamelijk uit kleine zaden en granen. Foerageren gebeurt vooral op de grond, vaak lopend en pikkend tussen kale bodem, korte vegetatie en randen van paden. Insecten worden ook gegeten, met een duidelijke voorkeur voor termieten wanneer die lokaal massaal beschikbaar zijn. Door de afhankelijkheid van water worden foerageerplekken vaak gekozen binnen bereik van drinkplaatsen, vooral in warmere en drogere gebieden.

\nBroeden kan in veel gebieden gedurende het jaar plaatsvinden, met vaak duidelijke pieken in bepaalde seizoenen, bijvoorbeeld in het najaar en opnieuw in het vroege voorjaar, afhankelijk van regionale omstandigheden. Tijdens de paarvorming kunnen opvallende rituelen voorkomen, waaronder korte, hechte contactbewegingen. Het nest bestaat uit kleine twijgjes en wordt op uiteenlopende plekken gebouwd, zoals balken of rietwerk van een hut, planken en richels, vensterbanken, balkons, bloempotten, en ook in lage bomen of struiken. Meestal bestaat het legsel uit twee witte eieren. De broedduur bedraagt ongeveer 12,5 tot 14 dagen en beide oudervogels broeden. De jongen worden door beide ouders gevoerd met halfverteerd voedsel gemengd met kropsecretie, wat bij duiven bekendstaat als kropmelk. Jonge vogels kunnen het nest soms verlaten voordat goed gevlogen wordt, terwijl de ouderzorg dan nog doorloopt wanneer de jongen in de buurt van de nestplek bereikbaar blijven.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Palmtortel<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Roodoogtortel<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/font> Streptopelia semitorquata | \n [UK]<\/font> Red-eyed Dove | \n [FR]<\/font> ourterelle \u00e0 collier | \n [DE]<\/font> Halbmondtaube | \n [ES]<\/font> t\u00f3rtola ojirroja | \n [NL]<\/font> Roodoogtortel\n <\/font>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Klik hier Roodoogtortel details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

\nDe Roodoogtortel (Streptopelia semitorquata, R\u00fcppell, 1837) is wereldwijd beoordeeld als Niet bedreigd (LC). Het verspreidingsgebied is uitzonderlijk groot en de populatietrend wordt als toenemend beschreven. De populatieomvang is niet overal gekwantificeerd, maar er zijn geen aanwijzingen dat de soort de drempels benadert die horen bij een bedreigde categorie op basis van areaalgrootte, trend of aantallen.

\nDe soort komt wijdverspreid voor in Afrika en kan in veel regio\u2019s een algemene tortelduif zijn. Trekgedrag is meestal beperkt; aanwezigheid is overwegend standplaatsgebonden met lokale verplaatsingen die samenhangen met regenval, voedselbeschikbaarheid en het gebruik van waterpunten. In drogere perioden kunnen aantallen lokaal sterker samenkomen rond plekken waar drinken en foerageren effici\u00ebnt blijft.

\nRoodoogtortel is een middelgrote, vrij forse tortelduif met een warm grijsbruine indruk. Het meest kenmerkende veldkenmerk is het rode oog met een contrastrijke, vaak opvallende oogring, waardoor het gezicht een scherp uitdrukking krijgt. Op de nek is vaak een donkere tot zwarte halsband zichtbaar, meestal minder strak \u201cafgetekend\u201d dan bij Turkse tortel en eerder als een brede zone of halve band. De borst kan een lichte roze- tot mauvetint tonen, terwijl bovendelen grijsbruin blijven. Poten zijn doorgaans roze tot roodachtig. In vlucht valt een stevig, direct vliegbeeld op met regelmatige vleugelslagen en vaak een korte glijfase tussen slagen.

\nHet leefgebied bestaat uit een grote variatie aan boomrijke en halfopen landschappen, zoals open bos, savanne met verspreide bomen, bosranden, riviervegetatie en landbouwmoza\u00efek met houtwallen en boomgroepen. Ook dorpsranden, tuinen en parken worden benut wanneer er voldoende bomen en struiken beschikbaar zijn voor rusten en nestelen. Aanwezigheid hangt vaak samen met een combinatie van open foerageerplekken op de grond en nabijgelegen dekking in struik- of boomlaag.

\nHet voedsel bestaat vooral uit zaden en granen, aangevuld met knoppen, zachte vruchten en andere plantaardige delen. Foerageren gebeurt grotendeels op de grond, vaak in paren of kleine groepjes, waarbij zaden tussen korte vegetatie of op kale plekken worden opgenomen. Regelmatige bezoeken aan drinkplaatsen zijn typisch, vooral in warmere en drogere omstandigheden.

\nBroeden gebeurt met een eenvoudig nestplatform van twijgjes, meestal in een boom of grote struik en vaak op een horizontale tak of in een takvork. Het legsel bestaat doorgaans uit twee witte eieren. Broedzorg wordt door beide oudervogels uitgevoerd. De jongen worden in de eerste fase gevoerd met kropmelk en later met steeds grover zaden- en plantaardig voedsel. Het broedseizoen kan regionaal vari\u00ebren en hangt vaak samen met perioden waarin voedsel en water relatief ruim beschikbaar zijn.\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n