Genus Ramphastos<\/mark><\/code><\/summary>\n<\/p>\n\n\n\n
Het genus Ramphastos omvat de grote, echte toekans uit de familie Ramphastidae. Binnen dit genus vallen enkele van de bekendste en meest opvallende toekans van Midden- en Zuid-Amerika. De soorten zijn direct herkenbaar aan hun forse bouw, lange staart en vooral aan de zeer grote, vaak kleurrijke snavel, die ondanks de afmetingen relatief licht van gewicht is.
Soorten van Ramphastos komen voor van zuidelijk Mexico tot diep in Zuid-Amerika en leven vooral in tropische en subtropische bossen, bosranden, galerijbossen en andere boomrijke landschappen. De meeste soorten zijn sterk aan bomen gebonden en houden zich vooral op in de middelste en hogere boomlagen, waar zij zich springend en klimmend tussen takken verplaatsen.
Het voedsel bestaat hoofdzakelijk uit vruchten, maar daarnaast worden ook insecten, eieren, kleine reptielen en andere kleine dierlijke prooien gegeten. Door deze gevarieerde voedselkeuze zijn soorten van Ramphastos opportunistische eters. Tegelijk spelen zij een belangrijke rol in de verspreiding van zaden in tropische bossen, doordat vruchten een groot deel van het dieet vormen.
Voor het broeden worden meestal natuurlijke boomholtes gebruikt of bestaande holen die verder worden aangepast. Beide oudervogels nemen deel aan het broeden en het verzorgen van de jongen. Het genus Ramphastos vormt daarmee een zeer herkenbare groep van grote, luidruchtige en kleurrijke boomvogels die sterk verbonden zijn met de bossen van het Neotropische gebied.<\/div>\n\n<\/details>\n\n\n\nGroefsnaveltoekan<\/h2>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2026\/02\/linestatus2.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n\n ![\"Vlag](\"http:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/03\/suriname-flag-png-large.jpg\" "\\"Suriname\\"")
\n \n \n [LAT]<\/span> *Ramphastos vitellinus* |\n [UK]<\/span> Channel-billed Toucan |\n [FR]<\/span> Toucan \u00e0 bec cannel\u00e9 |\n [DE]<\/span> Dottertukan |\n [ES]<\/span> Tuc\u00e1n piquicanal |\n [NL]<\/span> Groefsnaveltoekan
\n Suriname 2024 nabij Paranam<\/span>\n\n <\/span>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/8023B602-07A1-4A20-B214-BC26B8BCEB1A-1024x739.jpeg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/8DD2799A-3EAA-4792-97A3-1143DE6DF8F8-1024x687.jpeg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/032CF729-CAC8-4802-A1CC-6ED8796ECFC2-1024x817.jpeg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/35B99102-111E-495E-ACCA-F70C7CCEC1E5-1024x917.jpeg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/Channel-billed_Toucan_2.jpeg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/D05C83F8-7D26-48AD-9A27-A9312D420800-1024x768.jpeg\")
<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\nDetails Groefsnaveltoekan<\/mark><\/code><\/summary>\nDe groefsnaveltoekan heeft status LC (Least Concern). Door het grote verspreidingsgebied en het voorkomen in verschillende typen tropisch bos wordt de soort wereldwijd niet als bedreigd beschouwd. De populatietrend wordt wel als afnemend gezien, vooral door ontbossing, versnippering van leefgebied, jacht en plaatselijke vangst voor handel, maar de soort benadert momenteel niet de drempels voor een bedreigde categorie.
De soort komt voor op Trinidad en in tropisch Zuid-Amerika, onder meer in Venezuela, de Guyana\u2019s, Brazili\u00eb, Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia. Het zwaartepunt ligt in laagland en vochtige tropische bossen, maar plaatselijk komt de soort ook voor in drogere bossen langs rivieren en tot in heuvelachtig terrein. De groefsnaveltoekan is overwegend standvogel. Verplaatsingen zijn meestal lokaal en hangen vooral samen met de beschikbaarheid van vruchtdragende bomen.
Een groefsnaveltoekan is een grote, opvallende toekan met een zeer grote, relatief lichte snavel met een duidelijke groef of kanaalachtige structuur langs de bovensnavel. Het verenkleed is overwegend zwart met contrasterende lichte of geelachtige keel- en borstpartijen, afhankelijk van ondersoort en regio. De stuit en onderstaartdekveren kunnen rood of geelachtig getint zijn. De grote snavel lijkt zwaar, maar is door de sponsachtige bouw relatief licht. In vlucht vallen de korte, afgeronde vleugels, de grote kop en snavel en de golvende vlucht op. De soort beweegt zich vooral springend en klauterend door de boomkronen en laat vaak luide, ver dragende roepen horen.
Voorkomen is vooral verbonden met tropisch en subtropisch bos, bosranden, galerijbos, secundair bos, hoge boomrijke vegetatie en open plekken met grote vruchtbomen. De soort leeft hoofdzakelijk in de kroonlaag en wordt meestal hoog in bomen gezien. Dicht regenwoud, bosranden en oudere secundaire bossen zijn belangrijk, omdat daar zowel voedselbomen als nestholten aanwezig zijn. De groefsnaveltoekan kan ook gebruikmaken van aangetaste of halfopen bossen, zolang voldoende hoge bomen, vruchten en geschikte holten aanwezig blijven.
Het menu bestaat hoofdzakelijk uit vruchten, vooral zachte, energierijke vruchten van bomen zoals palmen, vijgen en andere tropische bosbomen. Daarnaast worden insecten, kleine reptielen, kikkers, eieren en soms jonge vogels gegeten. De grote snavel wordt gebruikt om vruchten vanaf dunne takken of uiteinden van twijgen te bereiken zonder dat de vogel zelf op die takken hoeft te staan. Voedsel wordt vaak met de snavelpunt gepakt en met een korte kopbeweging naar achteren in de keel geworpen. Door het eten en verspreiden van vruchten speelt de groefsnaveltoekan een belangrijke rol bij zaadverspreiding in tropische bossen.
Paarsvorming is monogaam of paargewijs territoriaal gedurende de broedtijd. De soort nestelt in boomholten, vaak in natuurlijke holten of oude spechtenholen, soms in holten die door rotting of afgebroken takken zijn ontstaan. De nestholte wordt niet uitgebreid bekleed; de eieren liggen meestal op houtmolm of natuurlijk materiaal in de holte. De broedtijd verschilt per regio en volgt vaak de periode waarin voldoende voedsel beschikbaar is. Gewoonlijk worden 2\u20134 witte eieren gelegd. Beide oudervogels broeden en voeren de jongen. De jongen komen kaal en blind uit, blijven langere tijd in de holte en worden gevoerd met vruchten en dierlijk voedsel. Belangrijke lokale bedreigingen zijn kap van grote nestbomen, verlies van oud bos, versnippering van voedselgebieden, jacht en vangst voor de handel.<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Het genus Ramphastos omvat de grote, echte toekans uit de familie Ramphastidae. Binnen dit genus vallen enkele van de bekendste en meest opvallende toekans van Midden- en Zuid-Amerika. De soorten zijn direct herkenbaar aan hun forse bouw, lange staart en vooral aan de zeer grote, vaak kleurrijke snavel, die ondanks de afmetingen relatief licht van gewicht is.
Soorten van Ramphastos komen voor van zuidelijk Mexico tot diep in Zuid-Amerika en leven vooral in tropische en subtropische bossen, bosranden, galerijbossen en andere boomrijke landschappen. De meeste soorten zijn sterk aan bomen gebonden en houden zich vooral op in de middelste en hogere boomlagen, waar zij zich springend en klimmend tussen takken verplaatsen.
Het voedsel bestaat hoofdzakelijk uit vruchten, maar daarnaast worden ook insecten, eieren, kleine reptielen en andere kleine dierlijke prooien gegeten. Door deze gevarieerde voedselkeuze zijn soorten van Ramphastos opportunistische eters. Tegelijk spelen zij een belangrijke rol in de verspreiding van zaden in tropische bossen, doordat vruchten een groot deel van het dieet vormen.
Voor het broeden worden meestal natuurlijke boomholtes gebruikt of bestaande holen die verder worden aangepast. Beide oudervogels nemen deel aan het broeden en het verzorgen van de jongen. Het genus Ramphastos vormt daarmee een zeer herkenbare groep van grote, luidruchtige en kleurrijke boomvogels die sterk verbonden zijn met de bossen van het Neotropische gebied.<\/div>\n\n<\/details>\n\n\n\nGroefsnaveltoekan<\/h2>\n\n\n\n
Soorten van Ramphastos komen voor van zuidelijk Mexico tot diep in Zuid-Amerika en leven vooral in tropische en subtropische bossen, bosranden, galerijbossen en andere boomrijke landschappen. De meeste soorten zijn sterk aan bomen gebonden en houden zich vooral op in de middelste en hogere boomlagen, waar zij zich springend en klimmend tussen takken verplaatsen.
Het voedsel bestaat hoofdzakelijk uit vruchten, maar daarnaast worden ook insecten, eieren, kleine reptielen en andere kleine dierlijke prooien gegeten. Door deze gevarieerde voedselkeuze zijn soorten van Ramphastos opportunistische eters. Tegelijk spelen zij een belangrijke rol in de verspreiding van zaden in tropische bossen, doordat vruchten een groot deel van het dieet vormen.
Voor het broeden worden meestal natuurlijke boomholtes gebruikt of bestaande holen die verder worden aangepast. Beide oudervogels nemen deel aan het broeden en het verzorgen van de jongen. Het genus Ramphastos vormt daarmee een zeer herkenbare groep van grote, luidruchtige en kleurrijke boomvogels die sterk verbonden zijn met de bossen van het Neotropische gebied.<\/div>\n\n<\/details>\n\n\n\n
Groefsnaveltoekan<\/h2>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\n\n \n \n \n [LAT]<\/span> *Ramphastos vitellinus* |\n [UK]<\/span> Channel-billed Toucan |\n [FR]<\/span> Toucan \u00e0 bec cannel\u00e9 |\n [DE]<\/span> Dottertukan |\n [ES]<\/span> Tuc\u00e1n piquicanal |\n [NL]<\/span> Groefsnaveltoekan
\n Suriname 2024 nabij Paranam<\/span>\n\n <\/span>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\nDetails Groefsnaveltoekan<\/mark><\/code><\/summary>\nDe groefsnaveltoekan heeft status LC (Least Concern). Door het grote verspreidingsgebied en het voorkomen in verschillende typen tropisch bos wordt de soort wereldwijd niet als bedreigd beschouwd. De populatietrend wordt wel als afnemend gezien, vooral door ontbossing, versnippering van leefgebied, jacht en plaatselijke vangst voor handel, maar de soort benadert momenteel niet de drempels voor een bedreigde categorie.
De soort komt voor op Trinidad en in tropisch Zuid-Amerika, onder meer in Venezuela, de Guyana\u2019s, Brazili\u00eb, Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia. Het zwaartepunt ligt in laagland en vochtige tropische bossen, maar plaatselijk komt de soort ook voor in drogere bossen langs rivieren en tot in heuvelachtig terrein. De groefsnaveltoekan is overwegend standvogel. Verplaatsingen zijn meestal lokaal en hangen vooral samen met de beschikbaarheid van vruchtdragende bomen.
Een groefsnaveltoekan is een grote, opvallende toekan met een zeer grote, relatief lichte snavel met een duidelijke groef of kanaalachtige structuur langs de bovensnavel. Het verenkleed is overwegend zwart met contrasterende lichte of geelachtige keel- en borstpartijen, afhankelijk van ondersoort en regio. De stuit en onderstaartdekveren kunnen rood of geelachtig getint zijn. De grote snavel lijkt zwaar, maar is door de sponsachtige bouw relatief licht. In vlucht vallen de korte, afgeronde vleugels, de grote kop en snavel en de golvende vlucht op. De soort beweegt zich vooral springend en klauterend door de boomkronen en laat vaak luide, ver dragende roepen horen.
Voorkomen is vooral verbonden met tropisch en subtropisch bos, bosranden, galerijbos, secundair bos, hoge boomrijke vegetatie en open plekken met grote vruchtbomen. De soort leeft hoofdzakelijk in de kroonlaag en wordt meestal hoog in bomen gezien. Dicht regenwoud, bosranden en oudere secundaire bossen zijn belangrijk, omdat daar zowel voedselbomen als nestholten aanwezig zijn. De groefsnaveltoekan kan ook gebruikmaken van aangetaste of halfopen bossen, zolang voldoende hoge bomen, vruchten en geschikte holten aanwezig blijven.
Het menu bestaat hoofdzakelijk uit vruchten, vooral zachte, energierijke vruchten van bomen zoals palmen, vijgen en andere tropische bosbomen. Daarnaast worden insecten, kleine reptielen, kikkers, eieren en soms jonge vogels gegeten. De grote snavel wordt gebruikt om vruchten vanaf dunne takken of uiteinden van twijgen te bereiken zonder dat de vogel zelf op die takken hoeft te staan. Voedsel wordt vaak met de snavelpunt gepakt en met een korte kopbeweging naar achteren in de keel geworpen. Door het eten en verspreiden van vruchten speelt de groefsnaveltoekan een belangrijke rol bij zaadverspreiding in tropische bossen.
Paarsvorming is monogaam of paargewijs territoriaal gedurende de broedtijd. De soort nestelt in boomholten, vaak in natuurlijke holten of oude spechtenholen, soms in holten die door rotting of afgebroken takken zijn ontstaan. De nestholte wordt niet uitgebreid bekleed; de eieren liggen meestal op houtmolm of natuurlijk materiaal in de holte. De broedtijd verschilt per regio en volgt vaak de periode waarin voldoende voedsel beschikbaar is. Gewoonlijk worden 2\u20134 witte eieren gelegd. Beide oudervogels broeden en voeren de jongen. De jongen komen kaal en blind uit, blijven langere tijd in de holte en worden gevoerd met vruchten en dierlijk voedsel. Belangrijke lokale bedreigingen zijn kap van grote nestbomen, verlies van oud bos, versnippering van voedselgebieden, jacht en vangst voor de handel.<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/figure>\n\n\n\n\n \n
\n \n \n [LAT]<\/span> *Ramphastos vitellinus* |\n [UK]<\/span> Channel-billed Toucan |\n [FR]<\/span> Toucan \u00e0 bec cannel\u00e9 |\n [DE]<\/span> Dottertukan |\n [ES]<\/span> Tuc\u00e1n piquicanal |\n [NL]<\/span> Groefsnaveltoekan
\n Suriname 2024 nabij Paranam<\/span>\n\n <\/span>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
\n Suriname 2024 nabij Paranam<\/span>\n\n <\/span>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/8023B602-07A1-4A20-B214-BC26B8BCEB1A.jpeg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\nDetails Groefsnaveltoekan<\/mark><\/code><\/summary>\nDe groefsnaveltoekan heeft status LC (Least Concern). Door het grote verspreidingsgebied en het voorkomen in verschillende typen tropisch bos wordt de soort wereldwijd niet als bedreigd beschouwd. De populatietrend wordt wel als afnemend gezien, vooral door ontbossing, versnippering van leefgebied, jacht en plaatselijke vangst voor handel, maar de soort benadert momenteel niet de drempels voor een bedreigde categorie.
De soort komt voor op Trinidad en in tropisch Zuid-Amerika, onder meer in Venezuela, de Guyana\u2019s, Brazili\u00eb, Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia. Het zwaartepunt ligt in laagland en vochtige tropische bossen, maar plaatselijk komt de soort ook voor in drogere bossen langs rivieren en tot in heuvelachtig terrein. De groefsnaveltoekan is overwegend standvogel. Verplaatsingen zijn meestal lokaal en hangen vooral samen met de beschikbaarheid van vruchtdragende bomen.
Een groefsnaveltoekan is een grote, opvallende toekan met een zeer grote, relatief lichte snavel met een duidelijke groef of kanaalachtige structuur langs de bovensnavel. Het verenkleed is overwegend zwart met contrasterende lichte of geelachtige keel- en borstpartijen, afhankelijk van ondersoort en regio. De stuit en onderstaartdekveren kunnen rood of geelachtig getint zijn. De grote snavel lijkt zwaar, maar is door de sponsachtige bouw relatief licht. In vlucht vallen de korte, afgeronde vleugels, de grote kop en snavel en de golvende vlucht op. De soort beweegt zich vooral springend en klauterend door de boomkronen en laat vaak luide, ver dragende roepen horen.
Voorkomen is vooral verbonden met tropisch en subtropisch bos, bosranden, galerijbos, secundair bos, hoge boomrijke vegetatie en open plekken met grote vruchtbomen. De soort leeft hoofdzakelijk in de kroonlaag en wordt meestal hoog in bomen gezien. Dicht regenwoud, bosranden en oudere secundaire bossen zijn belangrijk, omdat daar zowel voedselbomen als nestholten aanwezig zijn. De groefsnaveltoekan kan ook gebruikmaken van aangetaste of halfopen bossen, zolang voldoende hoge bomen, vruchten en geschikte holten aanwezig blijven.
Het menu bestaat hoofdzakelijk uit vruchten, vooral zachte, energierijke vruchten van bomen zoals palmen, vijgen en andere tropische bosbomen. Daarnaast worden insecten, kleine reptielen, kikkers, eieren en soms jonge vogels gegeten. De grote snavel wordt gebruikt om vruchten vanaf dunne takken of uiteinden van twijgen te bereiken zonder dat de vogel zelf op die takken hoeft te staan. Voedsel wordt vaak met de snavelpunt gepakt en met een korte kopbeweging naar achteren in de keel geworpen. Door het eten en verspreiden van vruchten speelt de groefsnaveltoekan een belangrijke rol bij zaadverspreiding in tropische bossen.
Paarsvorming is monogaam of paargewijs territoriaal gedurende de broedtijd. De soort nestelt in boomholten, vaak in natuurlijke holten of oude spechtenholen, soms in holten die door rotting of afgebroken takken zijn ontstaan. De nestholte wordt niet uitgebreid bekleed; de eieren liggen meestal op houtmolm of natuurlijk materiaal in de holte. De broedtijd verschilt per regio en volgt vaak de periode waarin voldoende voedsel beschikbaar is. Gewoonlijk worden 2\u20134 witte eieren gelegd. Beide oudervogels broeden en voeren de jongen. De jongen komen kaal en blind uit, blijven langere tijd in de holte en worden gevoerd met vruchten en dierlijk voedsel. Belangrijke lokale bedreigingen zijn kap van grote nestbomen, verlies van oud bos, versnippering van voedselgebieden, jacht en vangst voor de handel.<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
De groefsnaveltoekan heeft status LC (Least Concern). Door het grote verspreidingsgebied en het voorkomen in verschillende typen tropisch bos wordt de soort wereldwijd niet als bedreigd beschouwd. De populatietrend wordt wel als afnemend gezien, vooral door ontbossing, versnippering van leefgebied, jacht en plaatselijke vangst voor handel, maar de soort benadert momenteel niet de drempels voor een bedreigde categorie.
De soort komt voor op Trinidad en in tropisch Zuid-Amerika, onder meer in Venezuela, de Guyana\u2019s, Brazili\u00eb, Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia. Het zwaartepunt ligt in laagland en vochtige tropische bossen, maar plaatselijk komt de soort ook voor in drogere bossen langs rivieren en tot in heuvelachtig terrein. De groefsnaveltoekan is overwegend standvogel. Verplaatsingen zijn meestal lokaal en hangen vooral samen met de beschikbaarheid van vruchtdragende bomen.
Een groefsnaveltoekan is een grote, opvallende toekan met een zeer grote, relatief lichte snavel met een duidelijke groef of kanaalachtige structuur langs de bovensnavel. Het verenkleed is overwegend zwart met contrasterende lichte of geelachtige keel- en borstpartijen, afhankelijk van ondersoort en regio. De stuit en onderstaartdekveren kunnen rood of geelachtig getint zijn. De grote snavel lijkt zwaar, maar is door de sponsachtige bouw relatief licht. In vlucht vallen de korte, afgeronde vleugels, de grote kop en snavel en de golvende vlucht op. De soort beweegt zich vooral springend en klauterend door de boomkronen en laat vaak luide, ver dragende roepen horen.
Voorkomen is vooral verbonden met tropisch en subtropisch bos, bosranden, galerijbos, secundair bos, hoge boomrijke vegetatie en open plekken met grote vruchtbomen. De soort leeft hoofdzakelijk in de kroonlaag en wordt meestal hoog in bomen gezien. Dicht regenwoud, bosranden en oudere secundaire bossen zijn belangrijk, omdat daar zowel voedselbomen als nestholten aanwezig zijn. De groefsnaveltoekan kan ook gebruikmaken van aangetaste of halfopen bossen, zolang voldoende hoge bomen, vruchten en geschikte holten aanwezig blijven.
Het menu bestaat hoofdzakelijk uit vruchten, vooral zachte, energierijke vruchten van bomen zoals palmen, vijgen en andere tropische bosbomen. Daarnaast worden insecten, kleine reptielen, kikkers, eieren en soms jonge vogels gegeten. De grote snavel wordt gebruikt om vruchten vanaf dunne takken of uiteinden van twijgen te bereiken zonder dat de vogel zelf op die takken hoeft te staan. Voedsel wordt vaak met de snavelpunt gepakt en met een korte kopbeweging naar achteren in de keel geworpen. Door het eten en verspreiden van vruchten speelt de groefsnaveltoekan een belangrijke rol bij zaadverspreiding in tropische bossen.
Paarsvorming is monogaam of paargewijs territoriaal gedurende de broedtijd. De soort nestelt in boomholten, vaak in natuurlijke holten of oude spechtenholen, soms in holten die door rotting of afgebroken takken zijn ontstaan. De nestholte wordt niet uitgebreid bekleed; de eieren liggen meestal op houtmolm of natuurlijk materiaal in de holte. De broedtijd verschilt per regio en volgt vaak de periode waarin voldoende voedsel beschikbaar is. Gewoonlijk worden 2\u20134 witte eieren gelegd. Beide oudervogels broeden en voeren de jongen. De jongen komen kaal en blind uit, blijven langere tijd in de holte en worden gevoerd met vruchten en dierlijk voedsel. Belangrijke lokale bedreigingen zijn kap van grote nestbomen, verlies van oud bos, versnippering van voedselgebieden, jacht en vangst voor de handel.<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
De soort komt voor op Trinidad en in tropisch Zuid-Amerika, onder meer in Venezuela, de Guyana\u2019s, Brazili\u00eb, Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia. Het zwaartepunt ligt in laagland en vochtige tropische bossen, maar plaatselijk komt de soort ook voor in drogere bossen langs rivieren en tot in heuvelachtig terrein. De groefsnaveltoekan is overwegend standvogel. Verplaatsingen zijn meestal lokaal en hangen vooral samen met de beschikbaarheid van vruchtdragende bomen.
Een groefsnaveltoekan is een grote, opvallende toekan met een zeer grote, relatief lichte snavel met een duidelijke groef of kanaalachtige structuur langs de bovensnavel. Het verenkleed is overwegend zwart met contrasterende lichte of geelachtige keel- en borstpartijen, afhankelijk van ondersoort en regio. De stuit en onderstaartdekveren kunnen rood of geelachtig getint zijn. De grote snavel lijkt zwaar, maar is door de sponsachtige bouw relatief licht. In vlucht vallen de korte, afgeronde vleugels, de grote kop en snavel en de golvende vlucht op. De soort beweegt zich vooral springend en klauterend door de boomkronen en laat vaak luide, ver dragende roepen horen.
Voorkomen is vooral verbonden met tropisch en subtropisch bos, bosranden, galerijbos, secundair bos, hoge boomrijke vegetatie en open plekken met grote vruchtbomen. De soort leeft hoofdzakelijk in de kroonlaag en wordt meestal hoog in bomen gezien. Dicht regenwoud, bosranden en oudere secundaire bossen zijn belangrijk, omdat daar zowel voedselbomen als nestholten aanwezig zijn. De groefsnaveltoekan kan ook gebruikmaken van aangetaste of halfopen bossen, zolang voldoende hoge bomen, vruchten en geschikte holten aanwezig blijven.
Het menu bestaat hoofdzakelijk uit vruchten, vooral zachte, energierijke vruchten van bomen zoals palmen, vijgen en andere tropische bosbomen. Daarnaast worden insecten, kleine reptielen, kikkers, eieren en soms jonge vogels gegeten. De grote snavel wordt gebruikt om vruchten vanaf dunne takken of uiteinden van twijgen te bereiken zonder dat de vogel zelf op die takken hoeft te staan. Voedsel wordt vaak met de snavelpunt gepakt en met een korte kopbeweging naar achteren in de keel geworpen. Door het eten en verspreiden van vruchten speelt de groefsnaveltoekan een belangrijke rol bij zaadverspreiding in tropische bossen.
Paarsvorming is monogaam of paargewijs territoriaal gedurende de broedtijd. De soort nestelt in boomholten, vaak in natuurlijke holten of oude spechtenholen, soms in holten die door rotting of afgebroken takken zijn ontstaan. De nestholte wordt niet uitgebreid bekleed; de eieren liggen meestal op houtmolm of natuurlijk materiaal in de holte. De broedtijd verschilt per regio en volgt vaak de periode waarin voldoende voedsel beschikbaar is. Gewoonlijk worden 2\u20134 witte eieren gelegd. Beide oudervogels broeden en voeren de jongen. De jongen komen kaal en blind uit, blijven langere tijd in de holte en worden gevoerd met vruchten en dierlijk voedsel. Belangrijke lokale bedreigingen zijn kap van grote nestbomen, verlies van oud bos, versnippering van voedselgebieden, jacht en vangst voor de handel.<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n