{"id":6904,"date":"2025-07-01T16:51:37","date_gmt":"2025-07-01T16:51:37","guid":{"rendered":"https:\/\/vogelkennis.nl\/?p=6904"},"modified":"2026-03-18T20:26:32","modified_gmt":"2026-03-18T20:26:32","slug":"threskiornithidae-ibissen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/vogelkennis.nl\/index.php\/2025\/07\/01\/threskiornithidae-ibissen\/","title":{"rendered":"Threskiornithidae – ibissen"},"content":{"rendered":"\n

De Threskiornithidae vormen een familie van middelgrote tot grote waadvogels die wereldwijd voorkomt in waterrijke gebieden. Tot deze familie behoren zowel de ibissen (onderfamilie Threskiornithinae) als de lepelaars (Plataleinae). Ze worden gekenmerkt door hun lange poten, lange hals en een karakteristieke snavel: bij ibissen is die gebogen naar beneden, terwijl lepelaars een platte, lepelvormige snavel hebben.<\/p>\n\n\n\n

Threskiornithidae leven doorgaans in moerassen, rivierdelta\u2019s, kustgebieden en overstroomde graslanden. Ze foerageren in ondiep water op een dieet van kleine waterdieren zoals insectenlarven, weekdieren, kreeftachtigen en kleine vissen. Deze vogels nestelen vaak in kolonies, soms samen met andere watervogels, en zijn sociaal van aard.<\/p>\n\n\n\n

Hoewel sommige soorten zich weten aan te passen aan menselijke invloeden, worden andere bedreigd door habitatverlies, drooglegging van wetlands en vervuiling. Hun opvallende uiterlijk en sociale gedrag maken hen tot een herkenbare en ecologisch belangrijke vogelgroep in waterrijke ecosystemen.<\/p>\n\n\n\n

Foto\u2019s \u00a9 Jan Dolphijn<\/mark><\/em><\/p>\n\n\n\n

Genus Threskiornis details<\/mark><\/code><\/strong><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

Threskiornis (Gray, 1842) is een geslacht van ibissen uit de familie Threskiornithidae. Deze vogels komen voor in de warmere delen van de Oude Wereld, met name in Zuid-Azi\u00eb, Australazi\u00eb en Afrika ten zuiden van de Sahara. Het zijn steltlopers die vooral leven in moerassen, ondiepe wetlands, overstroomde graslanden en andere waterrijke gebieden.

Soorten uit dit geslacht broeden kolonievormend en bouwen meestal een eenvoudig takkennest in een boom of struik. Het legsel bestaat doorgaans uit twee tot vier eieren. Het voedsel bestaat uit vissen, kikkers, kreeftachtigen en insecten, die met de stevige, naar beneden gebogen snavel uit ondiep water of zachte modder worden gehaald.

Volwassen Threskiornis-ibissen zijn meestal vrij groot en overwegend wit van kleur, met een kale zwarte kop, hals en poten. De snavel is dik en duidelijk gebogen. Mannetjes en vrouwtjes lijken sterk op elkaar. Jonge vogels hebben doorgaans een lichtere hals en een matter verenkleed. Een uitzondering binnen het geslacht is de stoppelhalsibis, die donkerdere bovendelen heeft en in sommige indelingen ook wel in een apart geslacht is geplaatst.<\/div>\n\n<\/details>\n\n\n\n

Heilige ibis<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/span> *Threskiornis aethiopicus* |\n [UK]<\/span> Sacred Ibis |\n [FR]<\/span> Ibis sacr\u00e9 |\n [DE]<\/span> Heiliger Ibis |\n [ES]<\/span> Ibis sagrado |\n [NL]<\/span> Heilige ibis\n <\/span>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Heilige Ibis details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

De heilige ibis (Threskiornis aethiopicus) is een vrij grote ibis uit Afrika die bekendstaat om het overwegend witte verenkleed en de zwarte kale kop en hals. De soort heeft de status niet bedreigd en komt over een zeer groot gebied voor, waardoor geen sprake is van een directe bedreiging op wereldschaal. Hoewel de populatie in delen van het verspreidingsgebied afneemt, verloopt die afname niet zo snel dat de soort momenteel als kwetsbaar wordt beschouwd.

Deze ibis leeft wijdverspreid in Afrika ten zuiden van de Sahara en kwam van nature ook voor in delen van Egypte en in Zuidoost-Irak. De soort is nomadisch of trekachtig en kan over afstanden van vele honderden kilometers bewegen om geschikte broedgebieden te bereiken tijdens regentijden. Vogels ten noorden van de evenaar trekken daarbij doorgaans noordwaarts en vogels ten zuiden van de evenaar zuidwaarts, waarna terugkeer volgt aan het einde van het regenseizoen of aan het begin van de droge tijd.

Een volwassen heilige ibis is ongeveer 68 centimeter lang. Het lichaam is grotendeels wit, met donkere sierveren op de stuit. De kale kop en hals, de stevige naar beneden gebogen snavel en de poten zijn zwart. In vlucht valt de zwarte achterrand van de vleugels goed op. Jonge vogels zijn wat valer vuilwit, hebben een kleinere snavel en nog enige bevedering op de hals.

De soort leeft in zowel subtropische als tropische gebieden en is opmerkelijk flexibel in habitatkeuze. Het leefgebied bestaat vooral uit binnenlandse wetlands, oevers van meren en rivieren, moerassen en ook landbouwgebieden. Broedplaatsen kunnen sterk verschillen en vari\u00ebren van hoge bomen tot lage struiken, rotsige eilanden en soms zelfs de kale grond.

Het voedsel bestaat vooral uit ongewervelden zoals insecten, vooral sprinkhanen en andere rechtvleugeligen, maar ook spinnen, wormen, kreeftachtigen en weekdieren. Daarnaast worden ook kikkers, reptielen, vis, jonge vogels, eieren, aas en slachtafval gegeten. Foerageren gebeurt meestal overdag, vaak in groepen, al wadend in ondiep water of soms op drogere grond dicht bij water.

Het nest wordt meestal gebouwd in bomen, vooral in platgekroonde doornbomen, maar op eilanden ook in lage struiken, tussen riet of op de grond tussen rotsen. De soort broedt in kolonies, waarbij de nesten dicht bij elkaar liggen maar elkaar meestal niet raken. Het nest is een groot platform van takken en twijgen, bekleed met gras, riet, bladeren en soms opvallende materialen zoals schelpen. Een legsel bestaat gewoonlijk uit twee tot vier eieren. De broedduur bedraagt ongeveer 28 tot 29 dagen en de jongen vliegen na ongeveer 35 tot 40 dagen uit.

Buiten het natuurlijke verspreidingsgebied zijn verwilderde populaties ontstaan in delen van Europa. Dat gebeurde doordat vogels uit gevangenschap ontsnapten of bewust vrij rondvlogen in dierentuinen. Inmiddels hebben zich broedpopulaties gevestigd in onder meer Spanje, Itali\u00eb, Frankrijk en op de Canarische Eilanden.<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Heilige Ibis<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Australische witte ibis<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/span> *Threskiornis molucca* |\n [UK]<\/span> Australian White Ibis |\n [FR]<\/span> Ibis blanc d\u2019Australie |\n [DE]<\/span> Australischer Ibis |\n [ES]<\/span> Ibis blanco australiano |\n [NL]<\/span> Australische witte ibis\n <\/span>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Australische witte ibis details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

De Australische witte ibis (Threskiornis molucca) is een opvallende ibis uit Australazi\u00eb met een vrijwel geheel wit verenkleed en een zwarte kale kop en hals. De soort heeft wereldwijd de status niet bedreigd en beschikt over een zeer groot verspreidingsgebied en een omvangrijke populatie. De aantallen kunnen plaatselijk schommelen, maar er zijn geen aanwijzingen dat de soort op wereldschaal snel achteruitgaat.

Deze ibis komt algemeen voor in het noorden en oosten van Australi\u00eb. In West-Australi\u00eb breidt de soort zich uit, hoewel daar v\u00f3\u00f3r de jaren vijftig geen vaste aanwezigheid bekend was. Op Tasmani\u00eb ontbreekt de soort als broedvogel, al verschijnen er soms onregelmatige bezoekers. Ook in Nieuw-Zeeland wordt de soort af en toe als dwaalgast waargenomen. De meeste volwassen vogels zijn standvogel, maar binnen het hele verspreidingsgebied vinden ook onregelmatige, nomadische verplaatsingen plaats, vaak samenhangend met de beschikbaarheid van water. Jonge vogels zwerven vaak over grote afstanden uit.

De soort is goed te herkennen aan het bijna volledig witte lichaam, de zwarte kale kop en hals en de lange, zwartgekleurde naar beneden gebogen snavel. In de broedtijd verkleurt een klein huidveld aan de onderzijde van de vleugel van dof roze naar donker scharlakenrood. Volwassen vogels hebben bovendien een toef roomkleurige sierveren aan de basis van de hals. Vrouwtjes zijn gemiddeld iets kleiner dan mannetjes en hebben doorgaans een kortere snavel. Jonge vogels lijken al sterk op volwassen exemplaren, maar hebben nog zwarte veren op de hals. In vlucht vormen groepen vaak duidelijke V-formaties.

De Australische witte ibis leeft in vrijwel alle habitats behalve de droogste delen van het continent. De voorkeur gaat uit naar moerassen, lagunes, overstromingsvlakten en graslanden. Daarnaast heeft de soort zich uitstekend aangepast aan door mensen be\u00efnvloede omgevingen en is deze tegenwoordig ook veel te zien in stedelijke parken, tuinen en andere groene zones in en rond steden.

Het voedsel bestaat uit zowel land- als watergebonden ongewervelden en daarnaast ook uit voedselresten van menselijke oorsprong. Vooral rivierkreeften en mosselen worden graag gegeten. Met de lange snavel wordt in modderige bodems gegraven naar prooien. Mosselen worden soms op een harde ondergrond kapotgeslagen om het zachte binnenste te kunnen bereiken.

In de broedtijd bezet het mannetje een territorium op een tak in een hoge boom om een partner aan te trekken. De balts gaat gepaard met luidruchtig gedrag en agressie tegenover andere mannetjes. Wanneer een vrouwtje nadert, volgt een buigende houding en wordt vaak een takje aangeboden, waarna onderlinge poetsbewegingen de paarband versterken. Daarna wordt elders een nest gebouwd. De soort broedt in grote kolonies, vaak samen met de strodhalsibis. De jongen komen naakt en hulpeloos uit het ei. Er kunnen \u00e9\u00e9n of soms twee broedsels per jaar worden grootgebracht. Een legsel bestaat uit \u00e9\u00e9n tot vier eieren. De broedduur bedraagt ongeveer drie weken en na nog eens zes tot zeven weken vliegen de jongen uit.<\/div>\n\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Australische witte ibis<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Strohalsibis <\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/span> *Threskiornis spinicollis* |\n [UK]<\/span> Straw-necked Ibis |\n [FR]<\/span> Ibis \u00e0 cou noir |\n [DE]<\/span> Strohhalmibis |\n [ES]<\/span> Ibis cuellipaja |\n [NL]<\/span> Strohalsibis\n <\/span>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Strohalsibis details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

De strohalsibis (Threskiornis spinicollis) is een karakteristieke Australische ibis die direct opvalt door de stroachtige veren in de hals- en borststreek. De soort is endemisch op het Australische vasteland en heeft wereldwijd de status niet bedreigd. De populatie is zeer groot en vertoont wel schommelingen, maar er zijn geen aanwijzingen voor een snelle wereldwijde afname.

De strohalsibis komt wijdverspreid voor in continentaal Australi\u00eb. Buiten het kerngebied verschijnt de soort soms als dwaalgast op Tasmani\u00eb, in het zuiden van Nieuw-Guinea, in Indonesi\u00eb en op Norfolk en Lord Howe. Een deel van de populatie is standvogel, terwijl andere vogels seizoensgebonden of onregelmatige verplaatsingen maken afhankelijk van de wateromstandigheden. Tijdens langere trekbewegingen vliegen groepen vaak in lijn of in V-formatie, soms op grote hoogte.

De soort dankt de Nederlandse naam aan de opvallende stroachtige sierveren op hals en borst. De kale kop is zwart, net als de lange snavel waarmee in zachte bodem wordt geprikt op zoek naar voedsel. Een deel van de hals en de volledige onderzijde zijn wit, terwijl de rest van het lichaam donker en metaalglanzend is. De lange poten maken het mogelijk zich gemakkelijk door graslanden en drassige gebieden te bewegen. De tenen zijn aan de basis gedeeltelijk met zwemvliezen verbonden.

Deze ibis wordt vaak gezien in gemengde groepen met de Australische witte ibis, maar de voorkeur gaat vaker uit naar graslanden en weidegebieden dan naar uitgesproken wetlands. Grote groepen zijn heel gebruikelijk en op geschikte plaatsen kunnen indrukwekkende aantallen bijeenkomen.

Het voedsel wordt gezocht door met de snavel in zachte modder, ondiepe kuilen en tussen plantenwortels te sonderen. Daarbij worden onder meer kreeftachtigen, slakken, wormen en andere kleine ongewervelden buitgemaakt. Het dieet is gevarieerd en hangt samen met wat tijdens het zoeken in de bodem wordt aangetroffen.

De soort broedt in grote, dichte en vaak traditionele kolonies, dikwijls samen met heilige ibissen en andere watervogels. Het broedsucces hangt sterk samen met lokale overstromingen, die voor gunstige voedselomstandigheden zorgen. De grootste kolonies kunnen uit tienduizenden of zelfs honderdduizenden vogels bestaan. Nesten liggen vaak zo dicht bij elkaar dat de broedplaats in de loop van het seizoen verandert in \u00e9\u00e9n groot vertrapt platform. Soms worden twee broedsels achter elkaar grootgebracht. Een legsel bestaat meestal uit twee of drie eieren. De eieren komen na ongeveer 20 tot 25 dagen uit en de jongen vliegen na circa 35 dagen uit.<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Strohalsibis<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
Genus Platalea details<\/mark><\/code><\/strong><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

Het genus Platalea omvat de lepelaars, een groep grote steltachtige watervogels uit de familie Threskiornithidae, waartoe ook de ibissen behoren. Lepelaars zijn herkenbaar aan de lange poten, de lange hals en vooral aan de brede, afgeplatte lepelvormige snavel. Binnen het genus zijn de soorten aangepast aan een leven in ondiepe wateren, waar op een kenmerkende manier naar voedsel wordt gezocht.

Lepelaars leven doorgaans in paarsystemen en vormen meestal een monogame band voor \u00e9\u00e9n broedseizoen. De meeste soorten broeden in bomen of in rietvelden, vaak in kolonies samen met ibissen, reigers of andere watervogels. Bij de nestbouw verzamelt het mannetje meestal het materiaal, vooral takken en rietstengels, soms ook afkomstig van oude nesten. Het vrouwtje verwerkt dit tot een groot en ondiep komvormig nest of platform. De precieze vorm en stevigheid van het nest verschillen per soort.

Een legsel bestaat meestal uit ongeveer drie gladde, ovale, witte eieren. Beide oudervogels nemen het broeden voor hun rekening. De jongen komen niet allemaal tegelijk uit, maar \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n. Pas uitgekomen jongen zijn blind en volledig afhankelijk van ouderzorg. Het voedsel wordt door beide ouders deels opgebraakt en aan de jongen gevoerd. De snavel van jonge lepelaars is in het begin nog kort en recht en krijgt pas later de kenmerkende lepelvorm. Ook nadat de jongen het nest verlaten, worden ze nog enige tijd gevoerd.

De belangrijkste oorzaak van mislukte broedsels lijkt niet zozeer predatie te zijn, maar eerder voedselgebrek. Dat past bij de voedselstrategie van lepelaars, die dagelijks vele uren moeten foerageren om voldoende voedsel op te nemen.

Alle lepelaars hebben een grote, platte en spatelvormige snavel en zoeken voedsel door wadend door ondiep water te lopen terwijl de half geopende snavel van links naar rechts wordt gezwaaid. Zodra een klein waterdier, zoals een insect, kreeftachtige of klein visje, de binnenzijde van de snavel raakt, klapt deze snel dicht. Lepelaars geven meestal de voorkeur aan zoetwatergebieden, maar komen ook voor in zoute milieus. Moerassen, ondiepe plassen, lagunes en getijdengebieden vormen belangrijke leefgebieden voor deze opvallende vogels.<\/div>\n\n<\/details>\n\n\n\n

Koningslepelaar<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/span> *Platalea regia* |\n [UK]<\/span> Royal Spoonbill |\n [FR]<\/span> Spatule royale |\n [DE]<\/span> K\u00f6nigsseeschwalbe |\n [ES]<\/span> Esp\u00e1tula real |\n [NL]<\/span> Koningslepelaar\n <\/span>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Koningslepelaar details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

De koningslepelaar (Platalea regia) is een grote, elegante lepelaar uit Australazi\u00eb met een helder wit verenkleed, een zwarte lepelvormige snavel en zwarte poten. De soort heeft wereldwijd de status niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is zeer groot en de populatie vertoont wel schommelingen, maar er zijn geen aanwijzingen dat de soort op wereldschaal snel achteruitgaat.

De koningslepelaar komt voor in grote delen van oostelijk en noordelijk Australi\u00eb, van de Kimberley via het Top End en Queensland tot in New South Wales, Victoria en het zuidoosten van Zuid-Australi\u00eb. Daarnaast leeft de soort ook in Nieuw-Zeeland, Indonesi\u00eb, Papoea-Nieuw-Guinea en op enkele eilanden in het zuidwestelijke deel van de Grote Oceaan. In Australi\u00eb zijn kustpopulaties meestal vrij plaatsgebonden, terwijl landinwaartse verplaatsingen vaak samenhangen met veranderende wateromstandigheden. Ook zijn regelmatige bewegingen vastgesteld tussen Australi\u00eb en het zuiden van Nieuw-Guinea. De aanwezigheid in Nieuw-Zeeland en op eilanden in de Stille Oceaan laat zien dat ook grotere trekbewegingen mogelijk zijn.

In broedkleed is de soort bijzonder opvallend. Volwassen vogels ontwikkelen dan een sierlijke kuif in de nek, die bij mannetjes tot ongeveer twintig centimeter lang kan worden en meestal korter is bij vrouwtjes. Tijdens balts of opwinding kan deze kuif worden opgericht, waarbij felroze huid zichtbaar wordt. Verder hebben broedvogels een roomgeel waas over de onderhals en bovenborst, een opvallende roze strook langs de ondervleugels en een zwarte gezichtshuid met boven het oog een gele vlek en midden op het voorhoofd een rode vlek. Buiten de broedtijd zijn de kleuren minder uitgesproken, is de kuif kleiner en oogt het verenkleed vaak wat doffer. Jonge vogels lijken op volwassen vogels buiten de broedtijd, maar missen de kuif en de gekleurde gezichtstekening en hebben een iets kortere, gladdere snavel.

De koningslepelaar leeft in ondiepe zoet- en zoutwatergebieden, op getijdenmoddervlakten en in natte graslanden. Zowel permanente als tijdelijke binnenwateren worden benut wanneer omstandigheden gunstig zijn, ook in drogere delen van het binnenland. Daarnaast maakt de soort gebruik van kunstmatige wetlands zoals rioolbassins, zoutvelden, dammen en waterreservoirs.

Het voedsel bestaat in zoet water vooral uit vis en op getijdenvlakten vooral uit garnalen. Daarnaast worden ook andere kreeftachtigen en waterinsecten gegeten. Door de bouw van de snavel is de soort aangewezen op water dat meestal minder dan veertig centimeter diep is, boven een bodem van zand, modder of klei. Tijdens het foerageren wordt de open snavel in brede bogen zijwaarts door het water gezwaaid. Soms gebeurt dat langzaam, soms juist snel lopend of zelfs rennend door ondiep water. Ook slepen, prikken en grijpen worden toegepast. De binnenzijde van de lepel bevat veel tastgevoelige structuren, waardoor prooien ook in troebel water kunnen worden opgespoord en zowel overdag als \u2019s nachts voedsel kan worden gezocht. Gevangen garnalen worden soms tegen een hard oppervlak geslagen om de schaal te verwijderen.

De soort vormt monogame paren voor de duur van het broedseizoen en broedt in kolonies samen met andere watervogels, waaronder geelsnavellepelaars, ibissen, reigers en aalscholvers. Het nest is een stevig komvormig bouwwerk van takken en twijgen, bekleed met bladeren en waterplanten. Meestal wordt het geplaatst in de kroon van een boom boven water of tussen hoog riet en biezen. Broedplaatsen kunnen meerdere jaren achtereen worden gebruikt. Beide oudervogels broeden op de eieren en verzorgen de jongen. Bij verstoring op het nest wordt het verenkleed opgezet zodat de vogel groter lijkt, terwijl laag over het nest wordt gebogen. Ook na het uitvliegen worden jonge vogels nog enige tijd gevoerd en blijven zij vaak samen met de ouders foerageren voordat de familiegroep uiteenvalt.<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
Geluid Koningslepelaar<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Lepelaar<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/span> *Platalea leucorodia* |\n [UK]<\/span> Eurasian Spoonbill |\n [FR]<\/span> Spatule blanche |\n [DE]<\/span> L\u00f6ffler |\n [ES]<\/span> Esp\u00e1tula com\u00fan |\n [NL]<\/span> Lepelaar\n <\/span>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"a\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
Lepelaar details<\/mark><\/summary>\n

<\/p>\n\n\n\n

De lepelaar (Platalea leucorodia) is een grote, sierlijke witte watervogel met een lange hals, lange poten en een brede lepelvormige snavel. De soort heeft wereldwijd de status niet bedreigd en beschikt over een zeer groot verspreidingsgebied. De populatie is omvangrijk en hoewel de ontwikkeling van de aantallen niet overal goed bekend is, zijn er geen aanwijzingen dat de soort wereldwijd zo sterk afneemt dat sprake is van een directe bedreiging.

De lepelaar komt voor in grote delen van Afrika, Europa en Azi\u00eb. Het is een wijdverspreide maar plaatselijk vaak onregelmatig voorkomende broedvogel, vooral in warmere klimaatzones, al dringt de soort lokaal ook ver door in gematigde streken door. Europese broedvogels overwinteren vooral in het Middellandse Zeegebied en in noordelijk tropisch Afrika. Na het uitvliegen blijven jonge vogels in juli en augustus meestal nog binnen betrekkelijk korte afstand van de broedgebieden. Vanuit Europese kolonies vindt de najaarstrek vooral plaats in augustus en september. De terugkeer naar de broedgebieden begint soms al in de tweede helft van februari, maar de meeste vogels keren in maart en april terug. Tijdens de trek vliegen lepelaars vaak overdag, in kleine groepen of grotere troepen, meestal in lijnformatie of zwevend en cirkelend op aanzienlijke hoogte.

Volwassen vogels zijn geheel wit en in broedkleed voorzien van een gelige sierpluim in de nek en een goudgele vlek op de borst. De snavel is lang, breed en duidelijk lepelvormig. In vlucht blijft de hals gestrekt, wat samen met het witte verenkleed en de kenmerkende snavel een onmiskenbaar silhouet oplevert. Jonge vogels hebben zwarte punten aan de handpennen en een roze snavel, die in de eerste winter donkerder wordt. De vleugelslag is rustiger en gelijkmatiger dan bij ibissen en minder traag dan bij grote reigers. Groepen vliegen vaak in een enkele rij.

De soort leeft vooral in uitgestrekte ondiepe wateren met een vrij gelijkmatige diepte en een bodem van modder, klei of fijn zand. Zowel zoete, brakke als zoute milieus worden gebruikt. Kustvlakten, rivierdelta\u2019s, overstromingsgebieden en ondiepe meren vormen belangrijk leefgebied. Bij het foerageren is de soort sterk gebonden aan ondiep water, vaak met langzame stroming, lichte getijdenwerking of recent overstroomde zones. Voor het broeden gaat de voorkeur uit naar dichte rietvelden en andere opgaande moerasvegetatie, vaak met verspreide struiken of bomen zoals wilgen en populieren die als nestplaats kunnen dienen.

Het voedsel bestaat uit waterinsecten zoals libellen, kevers, sprinkhanen en schietmotten, maar ook uit kikkers en kleine vissen. Soms worden ook algen en andere waterplanten of plantaardig materiaal opgenomen. Foerageren gebeurt meestal in kleine groepen, waarbij de snavel kenmerkend van links naar rechts door het water wordt gezwaaid. Soms worden prooien actief achtervolgd en een deel van de voedselzoekende activiteit vindt in de schemering of \u2019s nachts plaats.

De lepelaar broedt in het noorden van het verspreidingsgebied vooral in het voorjaar, terwijl de timing in andere gebieden samenhangt met regenval en waterstanden. Het nest wordt gebouwd op de grond of op een mat van oud riet in dichte rietvelden, maar ook in wilgenstruwelen dicht boven het water of tot enkele meters boven de grond. Soms wordt genesteld op graspollen wanneer andere vegetatie ontbreekt. De soort broedt in kolonies, waarbij nesten meestal op \u00e9\u00e9n tot twee meter van elkaar liggen, maar soms vrijwel tegen elkaar aan staan. Het nest bestaat uit een grote hoop riet, twijgen en grashalmen, bekleed met gras en bladeren. Meestal gaat het om kolonies met alleen lepelaars, al komen gemengde kolonies met andere watervogels ook voor. Een legsel bestaat gewoonlijk uit drie tot vier eieren. De broedduur bedraagt ongeveer 24 tot 25 dagen. De jongen hebben een dun wit dons en bereiken de geslachtsrijpheid meestal op een leeftijd van drie tot vier jaar.<\/div>\n\n<\/details>\n\n\n\n
\n