The Cracidae family includes large, primarily arboreal birds such as chachalacas, guans, and curassows, found throughout Central and South America. These birds are part of the order Galliformes, which also includes pheasants and turkeys.<\/p>\n\n\n\n
Cracids are typically forest dwellers and are known for their loud, often raucous vocalizations\u2014especially at dawn. Despite their size and turkey-like appearance, they are agile in trees and often feed on fruits, leaves, and small invertebrates. Social and monogamous, they usually nest in trees and raise just a few chicks at a time.<\/p>\n\n\n\n
Many cracid species are threatened by habitat loss and hunting, making them a conservation concern in several regions. As seed dispersers, they also play an important ecological role in tropical forest ecosystems.<\/p>\n\n\n\n
Foto\u2019s \u00a9 Jan Dolphijn<\/mark><\/em><\/p>\n\n\n\nGenus Crax<\/mark><\/strong><\/summary>\n
<\/p>\n\n\n\n
\n
\n Crax (Linnaeus, 1758) is een geslacht van grote hokko\u2019s uit de familie Cracidae. De soorten van dit geslacht komen voor in tropische delen van Midden- en Zuid-Amerika, waar vooral bossen, rivierbossen en andere dichtbegroeide habitats worden bewoond.
\n Kenmerkend voor Crax zijn de forse lichaamsbouw, de relatief lange poten en de vaak opvallende kuif met gekrulde veren. Vooral de mannetjes zijn doorgaans glanzend donker gekleurd en hebben bij verschillende soorten een opvallende snavelbasis of een bolvormige knobbel op de bovensnavel. Vrouwtjes zijn meestal bruiner of meer gevlekt en daardoor beter gecamoufleerd in de schaduwrijke ondergroei.
\n Soorten binnen dit geslacht leven grotendeels op de bosbodem, waar wordt gezocht naar vruchten, zaden, jonge plantendelen en kleine dieren. Voor rust en slaap worden ook bomen gebruikt. Het nest wordt meestal in bomen of struiken gebouwd. Veel soorten van Crax zijn gevoelig voor jachtdruk en ontbossing, waardoor meerdere vertegenwoordigers van het geslacht in delen van hun verspreidingsgebied onder druk staan.\n <\/div>\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
\n Blauwknobbelhokko (Crax alberti) (Fraser, 1852) is een grote en zeldzame hokko uit Colombia. De soort is endemisch in het noorden van dat land en leeft in tropische bossen, vooral in laaglandbos en aangrenzende bosgebieden met dichte dekking. Het is een schuwe bosvogel die meestal op of vlak boven de bosbodem wordt waargenomen.
\n Het mannetje is overwegend glanzend donker gekleurd en heeft, zoals de naam aangeeft, een opvallende blauwe knobbel aan de snavelbasis. Het vrouwtje is bruiner en minder contrastrijk, waardoor betere camouflage in de bosvegetatie ontstaat. Beide geslachten hebben de forse bouw en lange poten die kenmerkend zijn voor hokko\u2019s.
\n Het voedsel bestaat vooral uit vruchten, zaden en andere plantaardige delen, aangevuld met kleine dieren. De soort foerageert grotendeels op de grond, maar gebruikt ook lage takken en bomen om te rusten en te slapen. Het nest wordt doorgaans in bomen of struiken gebouwd.
\n De IUCN-status is CR, oftewel ernstig bedreigd. Door de zeer snelle ontbossing binnen het kleine verspreidingsgebied is nog maar weinig geschikt leefgebied overgebleven. Daarnaast neemt de druk door jacht toe doordat resterende bosgebieden beter toegankelijk worden. Hierdoor wordt een zeer snelle afname van de populatie verwacht.\n <\/div>\n<\/div>\n<\/details>\n\n\n\n
![\"Zoo](\"http:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/04\/zooflag.jpg\" "\\"Dierentuin\\"")
\n \n \n [LAT]<\/span> *Crax alberti* |\n [UK]<\/span> Blue-knobbed Curassow |\n [FR]<\/span> Hocco \u00e0 caroncule bleue |\n [DE]<\/span> Blauwarzenhokko |\n [ES]<\/span> Paujil de yelmo azul |\n [NL]<\/span> Blauwknobbelhokko\n <\/span>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/07\/DSCN2822-1024x735.jpeg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/vogelkennis.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/07\/DSCN2821-1024x676.jpeg\")
<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n