{"id":9622,"date":"2026-05-20T13:32:18","date_gmt":"2026-05-20T13:32:18","guid":{"rendered":"https:\/\/vogelkennis.nl\/?p=9622"},"modified":"2026-05-20T20:19:16","modified_gmt":"2026-05-20T20:19:16","slug":"accipitridae-geranospiza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/vogelkennis.nl\/index.php\/2026\/05\/20\/accipitridae-geranospiza\/","title":{"rendered":"Accipitridae – Geranospiza"},"content":{"rendered":"\n
Langpootkiekendief, Nieuwe wereld<\/div>
\n\n\n\n
\nLeden van het geslacht Geranospiza zijn middelgrote, slanke en licht gebouwde havikachtigen. De vleugels zijn kort, breed en afgerond, met brede armpennen. Staart en poten zijn lang. De poten eindigen in korte tenen, waarbij vooral de buitenste teen kort is. Het gewricht bij de \u2018hiel\u2019 is in beide richtingen flexibel, wat het mogelijk maakt om in spleten en kieren te reiken om prooi te grijpen. Het verenkleed oogt doorgaans zacht, los en gelijkmatig gemengd, en onvolwassen vogels wijken niet opvallend af van volwassen vogels.

Het is goed mogelijk dat dit geslacht verwant is aan het Afrikaanse Polyboroides, al kan dit ook slechts een sterke gelijkenis zijn, en kan Geranospiza nauwer verwant zijn aan Amerikaanse geslachten zoals Leucopternis. Het geslacht omvat slechts \u00e9\u00e9n soort, die voorkomt in de Amerikaanse tropen van Mexico tot Argentini\u00eb.<\/div>\n\n\n\n

Langpootkiekendief<\/h2>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/span> *Geranospiza caerulescens* |\n [UK]<\/span> Crane Hawk |\n [FR]<\/span> Milan \u00e9chassier |\n [DE]<\/span> Stelzenweihe |\n [ES]<\/span> Gavil\u00e1n gru\u00edfero |\n [NL]<\/span> Langpootkiekendief
\n Wanica, Suriname<\/span> \n <\/span>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
De Langpootkiekendief heeft status LC (Least Concern). <\/div>\n
<\/div>\n
Geranospiza caerulescens nigra. Mexico (behalve het noordwesten), zuidwaarts tot de Panamakanaalzone. De adulte vogel is leigrijs tot bijna zwart met een blauwgrijze glans. De staart heeft een witte punt en twee opvallende witte banden. Buik, dijen en vleugelliningen tonen vaak vage lichte topjes; op de binnenvlag van elke handpen zit een witte vlek die samen een lichte \u201cvleugelstreep\u201d vormt wanneer de vleugel gespreid is. Ogen karmijnrood, snavel zwart, washuid\/teugel en cere donkergrijs, poten oranje-rood.

Geranospiza caerulescens livens uit noordwest Mexico is groter en duidelijk bleker (diepgrijs in plaats van grijszwart). Geranospiza caerulescens baizarensis van de Pacifische helling (oost Panama tot noordwest Peru) lijkt op livens maar is kleiner; jonge vogels zijn onderaan uitgebreider buff- tot geelachtig licht gemarmerd en hebben warm buffkleurige onderstaartdekveren. Geranospiza caerulescens caerulescens (oost Colombia en Ecuador, Venezuela, Guyana en Brazili\u00eb tot de Amazonevallei) is gemiddeld het bleekst; soms met lichte barring op buik en dijen; juvenielen zijn onderaan sterk geelbuff gevlekt. Geranospiza caerulescens gracilis (noordoost Brazili\u00eb tot Bahia) is scherp grijs-wit geband op de onderzijde (soms ontbreekt dat op keel en borst); ook vleugeldekveren kunnen gedeeltelijk geband zijn; staart toont minder zwart en meer warmbruin; juvenielen zijn onderaan warmer buff. Geranospiza caerulescens flexipes (zuid Brazili\u00eb, Paraguay, noord Argentini\u00eb en Bolivia) is groter en bleker dan gracilis.

De Langpootbuizerd komt voor in de tropische laaglanden van Mexico tot oost Bolivia, noord Argentini\u00eb en Paraguay. Het is vooral een soort van warm laagland, vaak in de buurt van water: van kreken met struikgewas langs de oevers tot kleine poelen, in scrub, open (droog) loofbos en chaco-achtig landschap. Het voedsel bestaat vooral uit hagedissen, slangen, grote insecten, spinnen en boomkikkers; soms worden ook kleine vogels (bijv. papegaaien) uit het nest gehaald.

Bij balts en territoriaal gedrag maakt de soort korte, strakke cirkels met afwisselend flapperen en zweven, klimt abrupt en \u201cvalt\u201d dan weer steil terug; vanaf een hoge uitkijk kan hij roepend zitten, waarbij de staart beweegt om het evenwicht te bewaren. Nesten zijn kleine, open kommen van twijgjes en ranken, gevoerd met gras en stengels en vaak wat groene bladeren; in Mexico zijn ze o.a. hoog in cipressen in beekdalen gezien, en ook elders (bijv. in beschaduwde bomen). Eieren zijn effen wit.<\/div>\n\n\n\n