{"id":9630,"date":"2026-05-20T13:41:30","date_gmt":"2026-05-20T13:41:30","guid":{"rendered":"https:\/\/vogelkennis.nl\/?p=9630"},"modified":"2026-05-20T20:15:31","modified_gmt":"2026-05-20T20:15:31","slug":"accitripidae-hieraatus","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/vogelkennis.nl\/index.php\/2026\/05\/20\/accitripidae-hieraatus\/","title":{"rendered":"Accitripidae – Hieraatus"},"content":{"rendered":"\n
Arenden, Oude wereld, Australie<\/div>
\n\n\n\n

Dwergarend<\/h2>\n\n\n\n
Leden van het geslacht Hieraaetus zijn kleine tot middelgrote arenden met lange, puntige vleugels, een vrij lange staart en bevederde poten. Het zijn zeer actieve arenden die doorgaans geen aas eten en meestal voorkomen in licht bebost landschap. Het geslacht is lastig te onderscheiden van Aquila, Spizastur en Spizaetus. Sommige soorten zijn op verschillende momenten in meer dan \u00e9\u00e9n geslacht geplaatst en sommige bronnen voegen Hieraaetus samen met Aquila.

De belangrijkste soorten zijn: Hieraaetus fasciatus uit zuidelijk Eurazi\u00eb, de dwergarend Hieraaetus pennatus uit Eurazi\u00eb, Hieraaetus morphnoides uit Australi\u00eb en de Nieuw-Guinese vorm Hieraaetus morphnoides weiskei, de kleinste van alle \u201cbooted eagles\u201d; Hieraaetus dubius uit Afrika en Hieraaetus kienerii uit India.<\/div>\n\n\n\n
\n \"Vlag\n
\n \n [LAT]<\/span> *Hieraaetus pennatus* |\n [UK]<\/span> Booted Eagle |\n [FR]<\/span> Aigle bott\u00e9 |\n [DE]<\/span> Zwergadler |\n [ES]<\/span> \u00c1guila calzada |\n [NL]<\/span> Dwergarend
\nValencia, Spanje<\/span>\n <\/span>\n <\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
De Dwergarend heeft status LC (Least Concern). <\/div>\n
<\/div>\n
De dwergarend is een kleine, wendbare arend (ongeveer zo groot als een buizerd) met een groot verspreidingsgebied in Zuidwest- en Zuid-centraal Eurazi\u00eb. Het merendeel van de West-Palearctische broedvogels trekt in het najaar naar Afrika ten zuiden van de Sahara, waar hij overwintert van (beboste) savannes in o.a. Ethiopi\u00eb en Soedan zuidwaarts tot Zuid-Afrika en westwaarts tot in landen als Mali, Senegal en Ivoorkust; slechts uitzonderlijk overwinteren er exemplaren in Zuid-Spanje, Frankrijk, Griekenland\/Creta of Isra\u00ebl, en soms ook in Noordwest-Afrika of Egypte. De trek begint meestal eind augustus; Europese broedgebieden zijn doorgaans tegen half oktober verlaten (enkele vogels houden het langer uit tot november). In het voorjaar keren de eerste vogels al in februari terug naar Noordwest-Afrika (meest in maart) en verschijnen ze later in Europa, grofweg van eind maart tot april, met een uitlopende terugkeer tot in mei. Doorgang verloopt vaak via \u201csmalle\u201d oversteekplaatsen zoals de Straat van Gibraltar en de Bosporus, al komt ook passage via o.a. de Siciliaanse kanaalroute voor.

Qua uiterlijk is de soort polymorf: in de lichte fase hebben adulten donkere handpennen die sterk afsteken tegen een lichte onderzijde (soms wat gierachtig van indruk), terwijl donkere vogels juist meer egaal bruin zijn en in Afrika kunnen lijken op andere arenden; jonge vogels zijn vaak warmer, roestiger getint aan de onderzijde. In vlucht valt de snelle, \u201cdashing\u201d jachtstijl op: hij kan bliksemsnel duiken en door boomtoppen heen manoeuvreren.

De dwergarend is vooral een bosvogel van loof- en naaldbos, vaak in heuvels en bergen (maar ook lokaal in laagland), bij voorkeur met open plekken, randen en moza\u00efeklandschap met verspreide bomen. Hij jaagt veel vanuit de lucht, zwevend boven bosranden en open terrein, en slaat prooi vaak met een snelle stoop; soms verrast hij vogels in het gebladerte met een korte duik en een behendige achtervolging tussen takken. Het menu bestaat uit kleine tot middelgrote vogels, hagedissen (in sommige gebieden belangrijk) en kleine zoogdieren; af en toe ook insecten.

In de broedtijd vertoont het paar spectaculaire baltsvluchten met snelle duiken en opwaartse \u201cswoops\u201d, vaak luid roepend. Het nest ligt meestal in bomen (grofweg 6\u201315 m hoog), een stevig platform van takken, gevoerd met groen (dennentakken of bladeren), en wordt vaak jarenlang hergebruikt; bij schaarste aan bomen kan ook op rotsrichels worden gebroed. Meestal worden 2 eieren gelegd (soms 1), waarbij het vrouwtje broedt; door verschil in uitkomst en grootte overleeft vaak maar \u00e9\u00e9n jong. Het mannetje brengt voedsel aan tijdens broeden en jongenfase; de jongen zijn doorgaans rond begin augustus uitgevlogen en blijven daarna nog een tijd in het territorium bij de ouders.<\/div>\n\n\n\n